ცნობილი ქართველი სპორტული კომენტატორი ნუგზარ ჯუღელი ერთ „პოლიტიკურ“ კურიოზს ხშირად იგონებს.
„რამდენიმე წლის წინ, ჩემმა ძმამ, ბესო ჯუღელმა დაბადების დღე გადაიხადა, სადაც ორმოცდაათკაციანი სუფრის თამადა გახლდით. იქ იყვნენ მისი თანაპარტიელებიც, მათ შორის – „ნაციონალური მოძრაობი“ თავკაცებიც.
მე ქეიფის დასაწყისშივე გამოვაცხადე, რომ პერსონალური სადღეგრძელოები არ შეისმებოდა. როცა ყველა შევთვერით, მითხრეს, რომ მიშა სააკაშვილი მედღეგრძელებინა. დავთანხმდი, დავლევ, ოღონდ, ბატონო მიშა, არ მიწყინოთ, რასაც ახლა ვიტყვი-მეთქი. ხმას ავუწიე და პათეთიკურად დავიწყე:
ბატონებო, 20 წლის წინათ, ქართველების ჯგუფი ვქეიფობდით მოსკოვში რესტორან „როსიაში“. თამადა, რა თქმა უნდა, მე ვიყავი. უეცრად, შუა ქეიფში ადგა სუფრის ერთ-ერთი წევრი მურთაზ ხურცილავა და მთხოვა, ერთი სადღეგრძელო მათქმევინეო, მეც ნება დავრთე და მან ასეთი რამე თქვა: მოდით, გაუმარჯოს ფეხბურთის ბურთს, რა ვიქნებოდი მე, რომ არა ბურთი. მე ხომ ბურთმა შემომატარა მთელი მსოფლიოო!” ცოტა ხანში ომის ვეტერანმა, მელიტონ ქანთარიამაც მთხოვა სადღეგრძელო, თქმის უფლება მივეცი. მან ასე დაიწყო სადღეგრძელო, „გაუმარჯოს ადოლფ ჰიტლერს, რომ არა ჰიტლერი, რა ვიქნებოდი მეო“. ბატონო მიშა, არ გეწყინოთ, მაგრამ რა იქნებოდით თქვენ, ამ ქვეყნად ედუარდ შევარდნაძე რომ არ ყოფილიყო-მეთქი“.
ამის გამო, სრული სიჩუმე ჩამოვარდა, მხოლოდ სანდრას გაეღიმა. ამ ამბის გენიალური ფინალი კი ის გახლდათ, რომ მეორე დღესვე შევარდნაძემ იცოდა ამ სადღეგრძელოს შესახებ“.
