დაბნელებულ 90-იან წლებს, კიდევ უფრო უკუნით მოსილი სასტიკი ამბების ქრონიკა ახლავს, რაც არასოდეს დაგვავიწყდება და გახსენებაც მუდამ დამთრგუნველია.
თუმცა, იმ წლებშიც ხდებოდა (ხშირად არა, მაგრამ მაინც) სისატიკესთან და უგუნურებასთან გამკლავება, რასაც სიხარულის მომგვრელი შედეგი მოჰყვებოდა ხოლმე და ეს პირდაპირ ეხებოდა ადამიანის სიცოცხლის ხსნას უაზრო სიკვდილისგან.
მაშინ, ოზურგეთის სინამდვილეშიც (ისევე, როგორც საქართველოს სხვა ქალაქებში), უმსგავსობას და სისასტიკეს საზღვრები გადალახული ჰქონდა.
ერთ-ერთი უმძიმესი ამბავი, ეროვნული მოძრაობის ხანაში, რაც დღემდე შემორჩა აქაურთა მეხსიერებას, იყო ზუგდიდში, წესრიგის აღსადგენად ოზურგეთელთა შემადგენლობით, დამხმარე რაზმების შექმნის მცდელობა.
იუმორის მოყვარე გურულები, ამ ფაქტს მომდევნო წლებში იხსენებენ, თუ როგორ დატოვა „კრება მხიარული“ „ერთი კაცის „ჩაგდებულმა მანდილმა“ და დიდი ალბათობით, არაერთი ოზურგეთელის სიცოცხლე იხსნა ძმათამკვლელ დაპირისპირებაში.
ოზურგეთის გამგეობაში ჩატარებულ აქტივის კრებას, რომლის დროსაც ყველაზე დიდი წინააღმდეგობა ქალებმა გასწიეს, ზუგდიდში წასვლის წინააღმდეგ, გავრცელებული ინფორმაციით, ყველაზე აქტიური იყო ქალბატონი გულიკო ლომჯარია, ცნობილი ოზურგეთელი კოლორიტი, რომელსაც უფრო ადრე რაიკომის მდივნის, იმხანად კი აბრეშუმის ფაბრიკის დირექტორის პოსტი ეკავა.
„გურია ნიუსი“ ქალბატონ გულიკოს ესაუბრა იმ „არეულობის დროს“ ცნობილი ოზურგეთული კრების შესახებ, რაც მან დაგვიდასტურა.
ყველას კარგად ახსოვს „მხედრიონის“ ცნობილი რეპრესიები ზუგდიდში.
ერთ დღეს ოზურგეთის გამგეობაში რაიონის აქტივს დაუძახეს, სადაც დარბაზში, მაგიდებთან ისხდნენ ეროვნული მოძრაობის, ასე ვქვათ, “თავები”.
კრება მიჰყავდა ეროვნული მოძრაობის მაშინდელ ლიდერს, კოტე ბერიძეს. მან განაცხადა, რომ ზუგდიდში ძალიან ცუდი სიტუაციაა და ხელისუფლებას უნდა დავეხმაროთ, ჩვენი მოქალაქეებისგან უნდა შევქმნათ რაზმები და ზუგდიდელებს წესრიგის აღდგენაში მივეშველოთო, იარაღის თაობაზე ერთად ვიზრუნოთო…
დარბაზში მსხდომები იხსენებენ, რომ გვეგონა მოგვესმა, იარაღის ხსენებაზე შეგვაჟრჟოლაო.
დარბაზიდანაც ვიღაცებმა კვერი დაუკრეს: კარგია, სწორიაო…
წონასწორობადაკარგული ქალები აკივლდნენ, ხომ არ გაგიჟდით, იქ რაც ხდება, საშინელებაა, ის არ კმარაო? ვინ ხართ თქვენ, იარაღით რომ შეხვიდეთ ზუგდიდში. ვინმეს რომ ესროლოთ ან გესროლონ, ვინ აგებს ამაზე პასუხსო?
ერთ-ერთი პირველი, ვინც ამ აზრს შეეწინააღმდეგა ქალბატონი გულიკო ლომჯარია იყო.
დარბაზი ახმაურდა. ჟურნალისტი როლანდი თავაძე გამოვიდა და ახმაურებული ხალხის დამშვიდება დაიწყო, ქალბატონების ფუნქცია მანდილის ჩაგდებაა და ასეთი გამოსვლა რა გასაკვირიაო.
შემდეგი გამომსვლელი, თეზიკო ქილიფთარი ყოფილა: „სადაც ჩემი პრეზიდენტი მიბრძანებს, იქ წავალო“, _ უთქვამს…
კიდევ შემდეგმა ბრძანა: „მოვდივარ, სადაც საჭიროაო“…
მოკლედ, პათოსი მამაკაცებში ერთი იყო _მიდით, მოვდივართო…
პარტერიდან ქალები არ ცხრებოდნენ. „აირია მონასტერი“… არწასვლის მომხრეები გააქტიურდნენ… არგუმენტმა _ „ვინმე რომ შემოგაკვდეთ, სად მიდიხართ?“ _ აშკარად მოაფხიზლა ყველა.
თუმცა, “პრეზიდიუმს” უკან დახევა არ უნდოდა, უფრო სწორად, ისე ჩანდა, ეთაკილებოდა.
ამ ორომტრიალში, ერთმა მამაკაცმა ითხოვა გამოსვლა:
_ ზუგდიდელებს ნამდვილად სჭირდებათ დახმარება, ჩვენი ვალიცაა მათი დახმარება, მაგრამ ჯერ გავაკეთოთ წერილობითი მიმართვა, მორალურად დავუჭიროთ მხარი და თუ სიტუაცია კვლავ დაიძაბება, მერე გადავწყვიტოთ დანარჩენი, _ განაცხადა მან.
როგორც მაშინ დარბაზში მყოფი რამდენიმე ადამიანი გვიამბობს, ეს იდეა უცებ დაემსგავსა სამაშველო რგოლს. დარბაზში მყოფთა უმრავლესობა, უცებ ჩაეჭიდა მას.
და მალე შეთანხმდნენ, გადაედოთ შეიარაღებული რაზმის ფორმირება და დაეწერათ წერილი. ასეც მოხდა.
ყველა კმაყოფილი იყო _ უკან დახევა არავის მოუხდა და მშვენიერი შეთანხმებაც გამოვიდა… ერთი სიტყვით, ამჯერად „კაცის მანდილი“ მართლაც აღმოჩნდა მაშველი რგოლი და კრებაც „მხიარული დარჩა“.
წერილი, რა თქმა უნდა, შემდგომში, არავის გახსენებია, მაგრამ ის კარგად ახსოვთ, ერთი ჩვეულებრივი ადამიანის გონიერმა და დროულმა რჩევამ, როგორ განმუხტა სიტუაცია…
ვინ იცის, ოზურგეთელები ზუგდიდში, “წესრიგის დამცველებად” მართლა რომ შესულიყვნენ, რა მოხდებოდა…
ის ადამიანი კი, კრებაზე „კაცის მანდილით“ რომ იმარჯვა, ოზურგეთელი მეცნიერი თემურ რევიშვილი იყო.
გურულები ახლა ასე აფასებენ მხიარულებაზე გადასული იმ კრების ამბავს: „ცუდად შეწკიპული საქმეს რო მოუხოვ, ძამა, თავს და კარგ დასასრულს მისცემ, ესაა ყველაზე დიდი პოლიტიკა. არ აქვს მნიშვნელობა, რა მასშტაბის იქნება. მთავარია, მშვიდობიანი, საქმიანი ვითარების განმტკიცებას შეუწყო ხელი“.
და კიდევ: ამ ამბის გახსენება, ერთობ აქტუალურია დღეს…
