ჩოხატაურელი იამზე ვაჩეიშვილი საზოგადოებამ უკვე სხვა კუთხით გაიცნო _ ქალი ფოტოგრაფი, რომლის ობიექტივში არაერთი საინტერესო კადრია აღბეჭდილი. „ჩოხატაური გუშინ და დღეს“ _ ასე ჰქვია იამზე ვაჩეიშვილის ახალ პროექტს, რომელიც ფოტოგრაფის, ხანგრძლივი და დაუღალავი შრომის შედეგია. როგორ გაჩნდა იდეა, რა გზა გაიარა პროფესიულ ფოტოგრაფიამდე და როგორია მისი სამომავლო გეგმები, ამაზე თავად იამზე ვაჩეიშვილი გვესაუბრება.
_ საიდან გაჩნდა იდეა, გაგეკეთებინათ ძველი და ახალი ჩოხატაურის ფოტოკოლაჟი?
_ ძველი და ახალი დროების ფოტოკოლაჟის გაკეთება, მუზეუმში ძველი ფოტოების დათვალიერებისას გამიჩნდა. ვნახე ერთ-ერთი ხედის ფოტო და აღმოვაჩინე, რომ ის კონკრეტული ადგილი ძალიან იყო შეცვლილი. დავიწყე კვლევა ჩოხატაურის ხედების, შენობების, სავაჭრო თუ სამედიცინო დაწესებულებების ფოტოების, პარალელურად ვიღებდი ძველი ფოტოს ახალ შესაბამისობას. ვეძებდი, ვაკვირდებოდი, ვსწავლობდი, ვეკითხებოდი ადამიანებს, ვისაც ახსოვდა ძველი ხედები. თითოეული კადრი ისტორიაა ძველი შენობის, ფოტოზე “შემთხვევით” გამოჩენილი ავტომობილებისა და ადამიანების, მათი ჩაცმის სტილის შესახებ. ეს იდეა საინტერესოდ მეჩვენა და გადავწყვიტე სხვებისთვის გამეზიარებინა. მუზეუმთან ერთად გავაკეთეთ პროექტი, გადავიღე ძველი ჩოხატაურის და იმ დროში მცხოვრები ჩოხატაურელების შესაბამისად, ამ დროების ჩოხატაური.
_ ზოგადად, ფოტოგრაფიით როდის დაინტერესდით?
_ 8 წელია, რაც კამერა ავიღე ხელში და მუშაობა დავიწყე. თავისთავად მოვიდა ინტერესი, მაქვს საკმაოდ დიდი ფოტო არქივი ჩოხატაურის შესახებ. მუშაობისას გამიჩნდა კითხვები, პასუხები კი საქართველოს ფოტოგრაფთა ასოციაციის თავმჯომარის, კახა ფხაკაძისგან მივიღე, სადაც გავიარე კურსები. ოთხი წელია ფოტოგრაფთა ასოციაციის წევრი ვარ.
_ რას ნიშნავს იყო კარგი ფოტოგრაფი?
_ იყო კარგი ფოტოგრაფი არ არის ადვილი.
ამისთვის საჭიროა აღნიშნულ სფეროში მიღებული მრავალწლიანი გამოცდილება, შრომისმოყვარეობა, მოთმინება, საჭირო დროს საჭირო ადგილზე ყოფნა, ზოგჯერ გამართლებაც. მთავარია, სწორად წარმოაჩინო და აღბეჭდო ის, რისი გადაღებაც გინდა.
_ როგორ არჩევთ ობიექტივის გმირს?
მომწონს პორტრეტების გადაღება. საინტერესოა ადამიანების ემოციების დანახვა და გაზიარება. თუ ფოტო ემოციურია და ადამიანზე რაღაც ახალს იგებ, ე.ი. ფოტო შედგა.
მომწონს ფოტოპერსონაჟს თავის პორტრეტს რომ ვჩუქნი და გამოხატავს ემოციას.
ყველას აინტერესებს, როგორ “ხედავს” ობიექტივი და დიდი ინტერესით ელოდებიან.
_ კადრი, რომელიც, თვლით, რომ არ გამოვიდა…
_ ფოტოს ყველა იღებს, მაგრამ თუ ფოტოს არ მოაქვს განწყობა და არ იგრძნობა ძალა, ვფიქრობ ეს ფოტო არ შედგა.
არის მომენტები, როცა ერთადერთი კადრი სიტყვებზე მეტყველია…
_ ყველაზე დიდი პროფესიული სურვილი…
_ ჩოხატაურში ტექნიკურად გამართული ფოტოსტუდიის შექმნის სურვილი მაქვს, სადაც მექნება ლამაზი დღესასწაულების, ოჯახური ფოტოსესიების, ბავშვების, ბედნიერი წყვილების გადაღების შესაძლებლობა. ვცდილობ, ადამიანებს ბედნიერი წამები „შევუნარჩუნო“, თან ისე, რომ ჩემ მიერ შექმნილი ფოტოისტორიები წლების შემდეგაც მოსწონდეთ არა მხოლოდ ამ ადამიანებს, მათ შთამომავლობასაც.
_ ქალი ფოტოგრაფი და კაცი ფოტოგრაფი – სტერეოტიპია თუ არსებობს რაიმე რეალური სხვაობა მათ შორის…
_ ვფიქრობ, სტერეოტიპია, რომელიც დაამარცხეს ცნობილმა ქალმა ფოტოგრაფებმა.
“გამოყავით დღეში მინიმუმ ხუთი წუთი, რათა შეეცადოთ მიაღწიოთ შეუძლებელს და მალე იგრძნობთ განსხვავებას” – ავსტრალიელი ფოტოგრაფი ჯერი ჯიონსი…
_ ვინ ან რა იყო თქვენი პირველი ფოტოს გმირი
_ ჩემი პირველი ფოტოგმირი ჩოხატაურელია.
საკმაოდ ბევრი პორტრეტი ინახება ჩემს არქივში, რომლებსაც, როგორც ზემო აღვნიშნე, ვჩუქნი მათ და ამით სიხარულს ვანიჭებ.
ქუჩაში რომ მაჩერებენ და ფოტოების გადაღებას მთხოვენ მიხარია, რადგან მე და ჩემს ობიექტივს კიდევ ერთი ადამიანის “გაცნობის” შესაძლებლობა გვაქვს, ჩვენ ვიცით, რომ “დრო მიდის, კადრები კი რჩება”.
“გურია ნიუსი” წარმატებებს და პროფესიაში ზრდას უსურვებს იამზე ვაჩეიშვილს.
