“ძვირფასო რედაქცია, ჩემს ოჯახში დატრიალებული ტრაგედიის შესახებ გწერთ. შემზარავი ამბავი, რომელსაც გიამბობთ, 2013 წლის 2 ივნისს გახმაურდა. ოფიციალური ვერსიით, იმ დღეს მოსკოვში, ვნუკოვოს აეროპორტში, ერთ-ერთი თვითმფრინავის ტექნიკურ ნაწილში ახალგაზრდის ცხედარი იპოვეს, წელზე ქამარი ჰქონდა შემოხვეული და ძელზე იყო მიბმული. მას ჯიბეში ბიომეტრიული პასპორტი აღმოაჩნდა. გაირკვა, რომ ის ჩემი შვილი, საქართველოს მოქალაქე, 23 წლის გიორგი აბულაძე იყო. მას შემდეგ უწყებიდან უწყებაში საჩივრებით დავდივარ და ხელისუფლებას შვილის გარდაცვალების მიზეზის დადგენას ვთხოვ, მაგრამ ამაოდ…”
“მეათე წელია, არ გავჩერებულვარ, ყოველთვე ყველა უწყებაში დავდივარ, ვაწუხებ ყველა თანამდებობის პირს. ყველამ იცის ჩემი შვილის საქმე, მაგრამ საშველი არ არის, არავინ გამოჩნდა, რომ ამ საქმეს მიხედოს. შარშან, მაისში, მთავარმა პროკურორმა ირაკლი შოთაძემ დაავალა ქუთაისის პროკურატურას, მიხედეთ ამ საქმესო, ცოტა ხნის წინ ისევ შევხვდი ქუთაისის პროკურორს, ამბობს ვიძიებთო, მივწერეთ თურქეთსაც და რუსეთსაცო. მარტოხელა კაცი ვარ, ჩემს შვილს ვერავინ გამიცოცხლებს, მაგრამ ხომ უნდა ვიცოდე სიმართლე.
ჩემი გიორგი 1991 წლის 28 იანვარს დაიბადა, იურისტი იყო. ნიჩბოსნობაში საქართველოს ჩემპიონი. ფიზიკურად ძალიან მომზადებული იყო. სამხედრო-სავალდებულო სამსახურის გავლის შემდეგ ხელშეკრულებით მსახურობდა ქუთაისის სამხედრო პოლიციაში. ხელმძღვანელობა ხშირად აჯილდოებდა მედლებითა და სიგელებით. მერე გადაიყვანეს კადეტთა კორუსში, 2013 წელს ჩემთვის გაუგებარი მიზეზით წამოვიდა კადეტთა კორპუსიდან და ამის შემდეგ გადაწყვიტა სამუშაოდ წასვლა იტალიაში, მაგრამ ვიზის უქონლობის გამო ვერ შეძლო. თურქეთში წავიდა, იქიდან აპირებდა იტალიაში წასვლას. ანთალიაში სასტუმროში მუშაობდა, აეროპორტში ხვდებოდა ტურისტებს და ისინი სასტუმროში მიჰყავდა. 2013 წლის 1-ლ ივნისს ანთალიის საერთაშორისო აეროპორტიდან ერთდროულად რამდენიმე ფრენა შესრულდა, მათ შორის იყო იტალიის რეისიც. თვითმფრინავი რუსულ ავიაკომპანიას ეკუთვნოდა. როდესაც თვითმფრინავი ვნუკოვოს აეროპორტში დაეშვა, ტექნიკურმა სამსახურმა თვითმფრინავი დაათვალიერა და შასის განყოფილებაში რკინის ძელზე ქამრით მიბმული ჩემი შვილის ცხედარი იპოვა. როგორც ექსპერტი ამბობს, ორი კვირის გარდაცვლილი იყო. მოსკოვის საერთაშორისო რეგიონული სატრანსპორტი პროკურატურა მპირდებოდა, რომ დაიწყებდა გამოძიებას, მაგრამ პასუხი რომელიც გამომიგზავნეს, ეს არის მხოლოდ პასუხისმგებლობისგან თავის დახსნა. მე მაინტერესებს, საიდან მოხვდა ჩემი შვილი უვიზოდ, უბილეთოდ, ყოველგვარი სამგზავრო წესების დარღვევით იმ ავიალაინერზე და თან შასის ქვეშ, ტექნიკურ განყოფილებაში, მაშინ, როდესაც თითოეული მგზავრი ათასგვარ შემოწმებას გადის? თუკი უნებართვოდ შეიპარა, რატომ არავინ შეამოწმა? ვფიქრობ, აეროპორტში მოკლეს და მერე შეიტანეს ცხედარი თვითმფრინავში. მაგრამ ესეც ხომ უნდა ენახა აეროპორტის დაცვას? როგორ წარმოგიდგენიათ, რიგითი მგზავრი უკონტროლოდ მოხვდეს ავიალაინერზე, მით უმეტეს, როცა აეროპორტში ყველგან უამრავი სათვალთვალო კამერაა. მაინტერესებს, სად არის ამ კამერების ჩანაწერები, იქ ხომ უნდა გამოჩნდეს როგორ გადაადგილდება? გემუდარებით მითხარით, რას შეეწირა ჩემი შვილი.
ვთვლი, რომ ეს იყო მკვლელობა, რომელიც არ გამოიძია მოსკოვის სატრანსპორტი პროკურატურამ, – მომწერეს, თურმე ამ საქმეში დამნაშავე არავინაა. შესაძლოა აეროპორტში მუშაობისას ვინმე გაიცნო და მას გაურიგდა, მაგრამ თვითმფრინავის ბორბალთან, შასის კამერაში ქამრით თავს მიიმაგრებდა? 11 000 კილომეტრ სიმაღლეზე, ამ ყინვაში, ხომ იცოდა, რომ ვერ გადარჩებოდა. ანთალიიდან ის თვითმფრინავი ჯერ ეგვიპტეში გადაფრინდა, ეგვიპტიდან – საფრანგეთში, საფრანგეთიდან – იტალიაში, კიდევ იყო სხვა რამდენიმე ქვეყანაში და როცა რუსეთში დაბრუნდა და ამოწმებდა ტექნიკური სამსახური, მაშინ ნახეს ბორბალზე მიკრული გაყინული გვამი. მაჩვენეს ეს ვიდეო, რკინის ძელზე იყო, წელზე ქამრით მიბმული.
გიორგის დედას 2 კვირის განმავლობაში მოსკოვის პროზექტურაში დასვენებულ გვამს არ აჩვენებდნენ. ბოლოს მისცეს ცხედარი და საელჩოს დახმარებით ჩამოვასვენეთ. მის საფლავზე რომ მივდივარ, ხომ უნდა ვიცოდე, რას შეეწირა სიცოცხლით სავსე ბიჭი. ანთალიისგან სამართლიანად ვითხოვ კომპენსაციას, დამნაშავე სახელმწიფომ უნდა აანაზღაუროს მისი სახელმწიფოს მიერ სხვა ქვეყნის მოქალაქისთვის მიყენებული ზიანი. აუნაზღაურებელია ჩემი ტკივილი, შვილი ფულზე არ იყიდება, მაგრამ სხვა გამოსავალს არ მიტოვებენ. იმის საშუალებაც არა მაქვს, ადვოკატი ავიყვანო. იქნებ მერე იმ ფულით ავიყვანო. იქნებ დამიდგეთ გვერდით საზოგადოება, რომ ასაკოვანი კაცი დამნაშავედ არ ვიქცე.
ვინმემ მითხრას, რას ემსხვერპლა ჩემი სიცოცხლით სავსე შვილი.
კუკური აბულაძე, პედაგოგი, პენსიონერი.”
წყარო: კვირის პალიტრა
