BBC- ის ინფორმაციით, მეცნიერები თვლიან, რომ მათ შესაძლოა ამოხსნან საიდუმლო, თუ როგორ აშენდა 31 პირამიდა, მათ შორის მსოფლიოში ცნობილი გიზას კომპლექსი, ეგვიპტეში 4000 წელზე მეტი ხნის წინ.
ჩრდილოეთ კაროლინას ვილმინგტონის უნივერსიტეტის მკვლევარმა ჯგუფმა აღმოაჩინა, რომ პირამიდები სავარაუდოდ აშენდა მდინარე ნილოსის დიდი ხნის დაკარგული, უძველესი ტოტის გასწვრივ – რომელიც ახლა იმალება უდაბნოსა და სასოფლო-სამეურნეო მიწის ქვეშ.
მრავალი წლის განმავლობაში, არქეოლოგები ფიქრობდნენ, რომ ძველ ეგვიპტელებს უნდა გამოეყენებინათ ახლომდებარე წყლის გზა ისეთი მასალების გადასატანად, როგორიცაა ქვის ბლოკები, რომლებიც საჭიროა მდინარეზე პირამიდების ასაგებად.
კონტინენტური ძალისხმევის დროს მკვლევართა ჯგუფმა გამოიყენა რადარის სატელიტური გამოსახულება, ისტორიული რუკები, გეოფიზიკური კვლევები და ტექნიკა, რომელსაც არქეოლოგები იყენებენ ნიმუშებიდან მტკიცებულებების მოსაპოვებლად, მდინარის განშტოების გამოსასახად – რომელიც, მათი აზრით, დაიმარხა დიდი გვალვისა და ქვიშის ქარიშხალის შედეგად ათასობით წლის წინ.
ჯგუფმა შეძლო “ქვიშის ზედაპირზე შეღწევა და ფარული მახასიათებლების გამოსახულების შექმნა” რადარის ტექნოლოგიის გამოყენებით, ნათქვამია კვლევაში, რომელიც გამოქვეყნდა ჟურნალში Nature.
BBC-სთან საუბრისას, კვლევის ერთ-ერთმა თანაავტორმა, სიუზან ონსტინმა თქვა, რომ „მდინარის ტოტის მდებარეობა და მონაცემების არსებობა, აჩვენებს, რომ არსებობდა წყლის საშუალება, რომელიც შეიძლება გამოვიყენოთ მძიმე ბლოკების, აღჭურვილობის, ადამიანების ტრანსპორტირებისთვის. ყველაფერი, ნამდვილად გვეხმარება პირამიდის მშენებლობის ახსნაში“.
ჯგუფმა აღმოაჩინა, რომ მდინარის განშტოება – სახელად აჰრამატის ტოტი, და “აჰრამატ” არაბულად პირამიდებს ნიშნავს – იყო დაახლოებით 64 კმ (39 მილი) სიგრძე და 200-700 მ (656-2,296 ფუტი) სიგანე და ესაზღვრებოდა 31 პირამიდას, რომლებიც აშენდა ჩვენს წელთ აღრიცხვამდე, 4700-დან 3700 წლამდე.
ამ გადაშენებული მდინარის ტოტის აღმოჩენა ხელს უწყობს პირამიდის მაღალი სიმკვრივის ახსნას გიზასა და ლიშტს შორის (შუა სამეფოს სამარხების ადგილი), რომელიც ახლა საჰარის უდაბნოს ზონაა.
მდინარის შტოს პირამიდის კომპლექსებთან სიახლოვით სავარაუდოა, რომ ის “აქტიური და მოქმედი იყო ამ პირამიდების მშენებლობის ფაზაში”, _ ნათქვამია გაზეთში.
ონსტინემ განმარტა, რომ ძველ ეგვიპტელებს შეეძლოთ “გამოეყენებინათ მდინარის ენერგია ამ მძიმე ბლოკების გადასატანად, ვიდრე ადამიანური შრომა”, და დასძინა, რომ “ეს უბრალოდ გაცილებით ნაკლები ძალისხმევაა”.
მდინარე ნილოსი იყო ძველი ეგვიპტის სიცოცხლის ხაზი – და ასე რჩება დღემდე.
