“ოპოზიციის ნაწილი უზრუნველყოფს, რომ ოპოზიციურმა ამომრჩეველმა ხმა არ მისცეს ოპოზიციას… ამბობენ, რომ რაღაცას დაიწყებენ და იმ დღესვე დაამთავრებენ, რაც, სამწუხაროდ, მაგონებს პროვოკაციას, რაც ისევ ხელისუფლების ინტერესებშია”, – ამბობს პოლიტიკის ანალიტიკოსი გია ხუხაშვილი. ბოიკოტისტების ნაწილს დაანონსებული აქვს ხელისუფლების კონკრეტულად 4 ოქტომბერს ჩამოშლა, მაგრამ ამას როგორ აპირებენ, დღემდე არაფერს ამბობენ, მიუხედავად იმისა, რომ დანიშნულ დრომდე, ფაქტობრივად, საათებია დარჩენილი. ხაბეიშვილის დაჭერის დროს კი გაჩნდა მოლოდინი, რომ ამ გეგმის შესახებ რაიმე მაინც გახდებოდა ცნობილი, მაგრამ სულ ტყუილად… თუმცა, ფაქტობრივად, ღვთის იმედზე დარჩენილი ბოიკოტისტების ოპტიმისტი ნაწილი “ოთხში იწყებს და ოთხშივე ამთავრებს”, პესიმისტი ბოიკოტისტები კი ოთხში კი იწყებენ, მაგრამ დასრულების თარიღზე არაფერს ამბობენ. თუ გავითვალისწინებთ, რომ პესიმისტები კარგად ინფორმირებული რეალისტები არიან, მათი გეგმა მეტ იმედს გააჩენდა, ცხადია, გეგმა რომ არსებობდეს. რა შეიძლება მოხდეს, ამ საკითხებზე პოლიტიკის ექსპერტს, გია ხუხაშვილს ვესაუბრებით.
– საქმე ის არის, რომ საზოგადოებაში განწყობები არაერთგვაროვანია. გარდა ამისა, სხვადასხვა ტიპის რესურსეის მხრივ, ხელისუფლებას ძალიან დიდი უპირატესობა აქვს და მოგეხსენებათ, საქართველოში, განსაკუთრებით რეგიონებში, ხშირად რესურსები გადამწყვეტ როლს თამაშობს. ეს ფაქტორი მნიშვნელოვანია და შესაბამისად, ნაციონალური მასშტაბით მე დიდ სიურპრიზებს არ ველოდები. ხელისუფლება რეგიონებში, ფაქტობრივად, უალტერნატივოდ მუშაობს და რეალურად ერთპარტიულ არჩევნებთან გვაქვს საქმე რეგიონებში. გარკვეული კონკურენცია არის მეგაპოლისებში, მაგრამ აქაც, სამწუხაროდ, იმ პრობლემების გარდა, რაც ყველა არჩევნებზე გვქონდა, იქნება ადმინისტრაციული თუ სხვა რესურსების ბოროტად გამოყენება, მოსყიდვა, დაშინება და ა.შ., არის ისიც, რომ ოპოზიცია ძალიან ეხმარება ხელისუფლებას შედეგის მიღებაში. ვიცით, რომ თბილისში განწყობები კატასტროფულია ხელისუფლებისთვის და ოპოზიციის აქტივობის შემთხვევაში ხელისუფლებას გაყალბების პირობებშიც კი არავითარი შანსი არ ჰქონდა, მაგრამ ვხედავთ, რომ ოპოზიციის ქმედებების გამო “ოცნებას” ხელის განძრევაც არ სჭირდება – ოპოზიციის ნაწილი უზრუნველყოფს, რომ ოპოზიციურმა ამომრჩეველმა ხმა არ მისცეს ოპოზიციას. ასეთ რეალობაში გვიწევს ცხოვრება და ოპოზიციის ეს ურთიერთდაპირისპირება, რაშიც ძალიან დიდი ენერგია იხარჯება, ხელისუფლების სასარგებლოდ მუშაობს დიდ ქალაქებში, განსაკუთრებით თბილისში. დღეს ოპოზიცია სამ ფლანგზეა განთავსებული: ერთი მიდის არჩევნებზე ანუ ლეგალური პოლიტიკის სივრცეში რჩება; მეორე ნაწილი ბოიკოტშია, მაგრამ არ აცხადებს კონკრეტულ თარიღებს და ცდილობს რაღაც ეტაპზე საყოველთაო დაუმორჩილებლობაში გადაზარდოს პროცესი, რითიც მოხდება ხელისუფლების პარალიზება; და არის მესამე ნაწილი, რომელიც აჩქარებს პროცესს, ქმნის გარკვეულ მოლოდინს, რომ 4 ოქტომბერს (მაინცდამაინც არჩევნების დღეს რატომ დაამთხვიეს, ჩემთვის გაუგებარია) რაღაცას დაიწყებენ და იმ დღესვე დაამთავრებენ, რაც, სამწუხაროდ, მაგონებს პროვოკაციას, რაც ისევ ხელისუფლების ინტერესებშია, რადგან ხელისუფლებას ავტორიტარიზმის ჩაბეტონებისთვის სჭირდება არა მხოლოდ არჩევნების “მოგება”, არამედ ძალის დემონსტრირებაც იმავე დღეს. ავტორიტარული რეჟიმები ასე მყარდება – ერთი მხრივ, შენ უნდა ჩაატარო ფსევდოარჩევნები, ხოლო, მეორე მხრივ, უკმაყოფილების საპირწონედ უნდა მოახდინო ძალის დემონსტრირება, რითიც პროტესტანტებს სამზარეულოებში შეყრი. ეს არის ხელისუფლების ამოცანა და ეს ოქსიმორონული განაცხადი, რასაც “მშვიდობიან დამხობას” უწოდებენ, როგორც აქამდეც ბევრჯერ გვინახავს დიდი მოლოდინის მერე დიდი იმედგაცრუება, ხელისუფლების სასარგებლოდ იმუშავებს.
