ქალბატონი თამილა კახიძე ნებისმიერი ქართული ოჯახის ყოველდღიური სტუმარი გახლდათ. კომუნისტების დროს სამზარეულოში პატარა, ე.წ. კედლის რადიოები გვქონდა და საქართველოს რადიოს გადაცემებს მთელი დღის განმავლობაში ვუსმენდით. თამილა კახიძე რამდენიმე ათეული წლის განმავლობაში საქართველოს რადიოს სპორტულ განყოფილებას ხელმძღვანელობდა და ჩვენი სპორტსმენების წარმატებების შესახებ პირველი გვამცნობდა.
თამილა კახიძე:
„ეს ამბავი ქართველების რაინდობას უსვამს ხაზს, რაც ვფიქრობ, უფრო სიამაყით აავსებს მკითხველს, ვიდრე ჯანსაღი იუმორით.
ვილნიუსში ვარ – სპარტაკიადაზე. იქ ერთი კოლეგა მეგობარი ქალი მყავდა, სახელად – რიგინა. ლამაზი ქალი გახლდათ და თაყვანისმცემლები არ აკლდა.
ერთხელ მე და რიგინა კაფეში ვსხედვართ და ყავას შევექცევით. რიგინა მუდამდღე მიჩიჩინებდა – „ვგიჟდები ქართველ მამაკაცებზეო.“ გულში კი, რა თქმა უნდა, მეამაყებოდა, მაგრამ მაინც ვეუბნებოდი, – „კაი ერთი, რა განსაკუთრებულები ჩვენი ბიჭები არიან-მეთქი.“
ვსვამთ ყავას. მოულოდნელად რიგინას ძალიან მაგარი რუსი „პაკლონიკი“, ჩვენი კოლეგა ჟურნალისტი შემოვიდა და ჩვენს მაგიდაზე შამპანურით სავსე ორი ფუჟერი მოიტანა. დაგვიდგა… მე მეჩქარებაო, – მოიბოდიშა და ისევე გაქრა, როგორც გამოჩნდა. გაოცებული ვუყურებთ ერთმანეთს,
ამ ამბავში ვართ და კაფეში ჩვენი მძლეოსნობის მწვრთნელი ილია გიგაური შემოვიდა. ჩვენს დანახვაზე ძალიან გაიხარა. ორთავეს ხელზე გვეამბორა. მერე ბარმენთან მივიდა, რაღაც ჩასჩურჩულა და წამსვე მოვარდა ოფიციანტი. ჩაციებული შამპანურის ბოთლი ჩვენ თვალწინ ზათქით და ზეიმით გახსნა, ახალი ფუჟერები შეგვივსო და მაგიდა ნუგბარი ტკბილეულით აივსო. ილიამ მოკლედ გვადღეგრძელა, ბოდიში მოიხადა და დელიკატურად დაგვემშვიდობა.
– აი, – ნიშნის მოგებით გადმომხედა რიგინამ, – რატომ ვგიჟდები ქართველ მამაკაცებზე.
კაფედან უსაზღვროდ ამაყი გამოვედი“.
