წინასწარი მონაცემებით, 26 ოქტომბერს გამართულ საპარლამენტო არჩევნებში “ქართულმა ოცნებამ” ლანჩხუთში იმაზე მეტი მხარდაჭერა მიიღო, ვიდრე _ ქვეყნის მასშტაბით. აქ “ოცნებას” არჩევნებში მონაწილე ამომრჩევლების 60,983%-მა (10 089 ადამიანი) მისცა ხმა.
რაც შეეხება ოპოზიციას, წინასწარი მონაცემებით, ხმები ასე გადანაწილდა: “ერთიანობა _ ნაციონალური მოძრაობა” _ 1 439 ხმა (8,698%), “ძლიერი საქართველო _ ლელო ხალხისთვის, თავისუფლებისთვის” _ 1 430 ხმა (8,644%), “კოალიცია ცვლილებებისთვის გვარამია, მელია, გირჩი, დროა” _ 1 165 ხმა (7,042%), “გახარია საქართველოსთვის” _ 1435 (6,238%).
ცენტრალური საარჩევნო კომისიის მიერ გამოქვეყნებულ წინასწარ შედეგებს, როგორც პოლიტიკური სპექტრის, ისე საზოგადოების არაერთგვაროვანი რეაქციები მოჰყვა. მოქალაქეთა ერთი ნაწილი “ოცნების” გამარჯვებას საქართველოს მომავლის დასამარებად მიიჩნევს, ზოგი კი ბედნიერია, რომ “დღევანდელმა უმრავლესობამ ქვეყნის გადაგვარების და გაქრობის საშიშროება დროზე დაინახა”.
მოქალაქეებში აზრთა სხვადასხვაობაა ლანჩხუთშიც, სადაც მმართველმა პარტიამ საკმაოდ მაღალი შედეგი აჩვენა.
თათია წილოსანი: “ადამიანებს, რომლებსაც კმაყოფილებისთვის ერთი ულუფა საჭმელი ყოფნით _ 5 კილო კარტოფილი და 50 ლარი, იქ, ზოგადად, ბევრი მსჯელობაც საჭირო არ არის!
შვეიცარიას 7 ადამიანი მართავს, ჩვენთან 7 მარტო მოადგილეა… საუბარი ზედმეტია, რა წუმპეშიც ვცხოვრობთ!
მაგ ადამიანებთან ეროვნული ბანკის რეგულაციებზე საუბარი ზედმეტია, ფული მარტო ის ჰგონიათ, იქეთ–აქეთ ნაჭრებივით რომ აფრიალებენ.
და 5-ად გახლეჩილი 5-ლარიანით ოჯახის ერთი კვირით გატანაზე რომ ფიქრობენ.
12 წლის მანძილზე გზას რომ დაგიგებენ და ყვავილებს დაგირგავენ, იმას არ ნიშნავს, რომ ყვავით და ამის გამო მომდევნო 50 წელი ვინმეს ფეხქვეშ გაუგორდეთ!
ჩემი, შენი, ჩვენი ჯიბით ფინანსდება ეგ და მაგასაც თავიანთ ჯიბეში ილაგებენ! ეს რომ გაიაზრო, უნდა იცოდე, რატომ გაჭრის სახელმწიფო საშემოსავლო გადასახადს!
ერთი, რაც შემიძლია გითხრათ, არის ეს: წიწამურთან ილიას სიკვდილი უფრო მსუბუქი იყო, ვიდრე გუშინ საქართველოს მომავლის დასამარება, მაგრამ…
ჩემს თაობაში არიან ადამიანები, რომლებიც ხელს აუცილებლად მოჰკიდებენ ამ საქმეს და ქვეყნის კეთილდღეობისთვის ბრძოლას გააგრძელებენ. ეს ნაც–ქოცობაც ოდესმე აუცილებლად დასრულდება! მანამდე რუსეთში “ნაგულავებმა” უფროსმა თაობამ რუბლები აგულავეთ.
თქვენთვის ამოსავალი წერტილი ქვეყნის მომავალი არასდროს ყოფილა, რადგან არც იცით როგორი შეიძლება იყოს მისი საუკეთესო ვერსია“.
ქეთინო სალთხუციშვილი: “როცა გამოდის ადამიანი და აცხადებს, ჩემი ფული დამიბრუნონ და ხალხის ინტერესები არა მაქვსო, იქნება ასე ქვეყანა? იქნება აქ ცხოვრება?! მე ყველაფრის იმედი დაკარგული მაქვს. ნელ–ნელა უკვე ვფიქრობ, ამდენი შრომით ვერას მივაღწიე და წასვლის ზომები მივიღო“.
ლეო ჩერქეზია: “ლანჩხუთში დავიბადე, ლანჩხუთში გავიზარდე, ვერ ვხვდები, ნუთუ ასეთი სიბნელე როგორ არის მუდამ, სინათლისკენ სავალ გზას რომ არავინ არ ეძებს?! რა ვიცი, ვისაც გულით გიხარიათ ეს ამბავი, რაც ჩვენს ქვეყანაში ხდება, გილოცავთ! თქვენ სიბნელის კიდევ უფრო დიდ სიღრმეში შეაბიჯეთ“.
მარიელა ბერიძე: “რაში გაიმარჯვა საქართველომ? გელათი რომ გაანადგურა, ის ხელისუფლება დაიცავს სარწმუნოებას? ბოდიშს რომ მტერს უხდის, ეგ ხელისუფლება? ხალხს რომ აშიმშილებს, ეგ ხელისუფლება? რუსეთისგან რითი დამიცავს, _ “ჩმორობით“? კაცი, რომელიც შამანებში დადის და ბაობაბის სწამს, ეგ დაიცავს ჩემს რელიგიას? პედოფილიის საშინელი სტატისტიკა გვაქვს ქვეყანაში და ლგბტ–ებია პრობლემა? ევროპაა მტერი და რუსეთი _ მეგობარი? დამცინავი ხელისუფლება როგორ დამიცავს ? საშინელებაა უბრალოდ, რომ არჩევანი არც კარგს და ცუდს შორის, არც ცუდსა და უარესს შორის, არამედ უარესსა და უარესს შორის გვიწევს. სხვაობა ისაა, რომ ერთი მათგანი მტერთან გვაჩოქებს და საშიში ეგაა, დაჩოქებაში მშვიდობა რომ დაინახა ზოგმა,ზუსტად ეგ არის ერის გადაგვარება!
ქეთი გოგუაძე: “ბენია ჩხიკვიშვილის, ნოე რამიშვილის, ნოე ჟორდანიას სამშობლოს და ამნაირი პოლიტიკური წარსულის მქონე რეგიონს რა მოუვიდა, ახსნა არ მაქვს“.
მედეა სანტაბულო: “გურიაში ვმაზოხისტობთ. არ გვაქვს წყალი, გაზი, გზა, არ ვართ დასაქმებული, ოჯახის წევრები ემიგრაციაში, დაიხურა სკოლა, წყალს მიაქვს ეზო–კარი. ხალხს სახლის სახურავი არა აქვს, ჩამოსდით წყალი. მეწყერმა მთელი მათი მამა–პაპისეული ნაშრომი წაიღო და მაინც ვქოცობთ, მგონი ვერ ვართ კარგად“.
ქეთი წილოსანი: “მოვა დრო და ყველა თავ–პირში მოირტყამს ხელს სამშობლოს გაყიდვისთვის. სამწუხარო იცით, რა არის? ყოველთვის, ყველა ჯერზე არასწორ მხარეს იდგა ეს რაიონი და მთლიანად რეგიონი“…
ნაზიბროლა სარჯველაძე: “დღეს მთავარი პრინციპია, მე ხომ მაქვს შემოსავალი, სხვა ჭირსაც წაუღია“.
თამთა დონდოლაძე: “ჩვენ, როგორც ერს, ისევ გვაქვს ეგზისტენციალური პრობლემა. ადამიანურ ენაზე რომ ვთქვა, ყოფნა–არყოფნის საკითხი. მიკვირს, რომ ამას ვერ ხედავს ხალხი და ისევ იმ აზროვნებით არიან, 10-12 წლის წინ რომ იყვნენ. დაუჯერებელია, უბრალოდ. როგორ შეიძლება დიქტატურაში ცხოვრება მოგწონდეს და ცვლილება არ გინდოდეს?! გურულები თუ ასე მშიშრები ვიყავით, არ მეგონა“.
ბევრად განსხვავებულია იმ ადამიანების ნარატივი, ვინც მხარი მმართველ პარტიას დაუჭირა:
“კარგია, რომ ქვეყნის უმრავლესობამ მიხვდა, რა საშიშროების წინაშე იდგა ქვეყანა. ენა, მამული, სარწმუნოება _ ეს იყო ამ არჩევნების დევიზი და არა შიმშილის და სიღარიბის..
ცუდია, რომ ბევრს გონია, თუ საჭმელი გაქვს, სხვა საშიშროება ქვეყნისთვის მოსალოდნელი არაა. ზუსტად ამან გამოიწვია ხალხის დარაზმვა და ასეთი აქტიურობა… არავინ არის ამ ქვეყანაში ილია მეორეზე უფრო ბრძენი. წინაპრებმა ეს მიწა და რწმენა ცეკვა თამაშით კი არა, შრომით და ბრძოლით მოიტანა დღემდე. კარგია, რომ დღევანდელმა უმრავლესობამ ქვეყნის გადაგვარების და გაქრობის საშიშროება დროზე დაინახა.
ეს ბრძოლა დღეს არ დაწყებულა _ ეს ბრძოლა 90-იანებიდან დაიწყო და უკვე პიკი იყო მაგრამ საქართველომ გაიმარჯვა“, _ ამბობს ერთ-ერთი ამომრჩეველი.
მაკა თოდუა: “ქართველმა ერმა არჩევანი მთავრობისკენ იმიტომ კი არ გააკეთა, ყველაფრით კმაყოფილი რომაა, არამედ “ნაციონალების” რეჟიმის არჩევას ისევ ეს მდგომარეობა არჩია. 30 წლის განმავლობაში პირველი მთავრობაა, რომლის დროსაც ომი არ მომხდარა და ეს ცოტას არ ნიშნავს, ვისაც ახსოვს მართლა სიბნელე, შიმშილი და შიში.
და ისე, ვინც იძახის ბნელაო, რა ვიცი მშვენივრად გინთიათ რუსული შუქი და გაზი.
საქართველო ახალბედა დამოუკიდებელი ქვეყანაა და აუცილებლად განვითარდება და მომავალი თაობა ღირსეული ცხოვრებით იცხოვრებს“.
