ფერისცვალების შესახვედრად სამზადისისას, იმერეთში კვახისა და ჭყინტი სიმინდის მოხარშვა, ერთ-ერთი უმთავრესი წესი იყო. ბებიაჩემი ასე მოქმედებდა:
-„საფერცვალებოდ, პირველ რიგში, ჭყინტი სიმინდი და კვახი უნდა მოიხარშოს, _ იტყოდა და „ქუხნის“ სახურავზე საგანგებოდ მიშვებულ ყველაზე მწიფე „ხობოკას“, (გურულების „ხაპერას“) მოწყვეტდა, მოტეხავდა სიმინდის ტაროებს და გაამზადებდა მოსახარშად. დიდ ქვაბში, ასევე დიიდ კვახის ფოთლებს ჩააფენდა. ირიბად ჩაალაგებდა შუაზე გატეხილ სიმინდის ტაროს ნაწილებს და კვახის ნაჭრებს. ასე, ქვაბის მესამედ ნაწილზე, ანადუღებ წყალს ჩაასხამდა. ზემოდან ასევე დააფარებდა დიდი ზომის კვახის ფოთლებს, შემდეგ კი სახურავს მჭიდროდ დაადებდა და ასე ხარშავდა…
რატომ ფუთავდა კვახისავე ფოთლებით ასე საგანგებოდ მოხარშვისას? ამბობდა, რომ უფრო კარგად მოიხარშებოდა და გემოც შედარებით უკეთესი ექნებოდა…
„ჯერ, რომ უნდა, ისეთი შემოსული არაა, მარა ფერცვალობას მისი წესით მიგებება უნდაო“… ჩვენ კიდევ, ბავშვებს, ერთი სული გვქონდა როდის მივირთმევდით სეზონზე პირველად მოხარშულ ჭყინტ სიმინდს და „ხობოკას“…
ახლა, ფერიცვალების მოლოდინში, ზუსტად იმავე წესით მოყვანილი, „ქუხნის“სახურავზე გალაღებული „ხობოკა“ მოვწყვიტე, მოვტეხე საგანგებოდ საადრეოდ დათესილ-მოწეული სიმინდი და შევფუთე ბებიესნაირად კვახისავე ფოთლებში და მოვხარშე ბებიეს მეთოდით..
ავტორი
