“ჩემს გასაჭირს ქუჩაში სიმღერით ვიქარვებ”

ოზურგეთის ბაზარში ხშირად შეხვდებით სიმპათიურ, ასაკოვან ქალბატონს, ფანდურით ხელში, რომელიც უმეტესად დედაზე მღერის.  შიგადაშიგ ნაცნობ ტექსტს, საკუთარ ტკივილიან სიტყვებს ურევს და თვალებს არც ახელს, ისე ასრულებს. მერე კი, სამოწყალო ყულაბაში იცქირება და ზოგადად, მადლიერებას გამოხატავს ადამიანებისადმი. ეს ქალბატონი 86 წლის ცაცა მამალაძეა.

“ქმარი ადრე გარდამეცვალა, სამი შვილი მყავს. ჩოხატაურელი ქალი ვარ, ვანისქედიდან. ნაგომარში გამათხოვეს დიდი ხნის წინ. სამი შვილი კი გავზარდე, მაგრამ  ვაჟიშვილთან ვეღარ ვიცხოვრე. ოჯახია, უკმაყოფილება ხდება, არ მინდა ახლა ამაზე ბევრი საუბარი.  გოგოებსაც არ ულხინთ. ერთი ბათუმში ცხოვრობს და აქ, სოფელ მელექედურში საშუალო ღირებულების სახლი იყიდა. იქ ვათევ. თუმცა, დღემდე სოციალური დახმარება არ დამინიშნეს. ოთხი წელი იქნება, რაც მომიხსნეს. მას მერე ასე ვარ. პენსია წამალს სჭირდება. ინფარქტიდან, რა არ მაქვს გადატანილი. ვმღერი ბავშვობიდან. მომღერალი ოჯახი გვერქვა. ცოტ-ცოტა ფულს მიგროვებენ კეთილი ადამიანები ჩემს პატარა ყულაბაში და გამაქვს ასე დღეები. როგორ მინდოდა, მოხუცთა თავშესაფარს შევკედლებოდი. თუმცა, ხელმძღვანელობის დიდი მცდელობის მიუხედავად, პედაგოგთა კავშირის თავმჯდომარემ მარინა თოფურიამ ვერ მოახერხა ჩემი იქ გადაყვანა, რადგან სოციალურად დაუცველის სტატუსი არ მაქვს. რატომ არ მაქვს? რატო მარ მანიჭებენ? რა ვქნა? ვინმე დამეხმარეთ, ჩემზე უკეთ ხომ შეგიძლიათ, გაიგოთ, როგორ უნდა მოხდეს ჩემნაირი მოხუცის დახმარება? შვილებსაც რომ უჭირთ, არ გაგიგიათ? დალხინებული რომ იყვნენ, მეც უკეთ ვიქნებოდი. რაც შეუძლიათ, ხელს მიწვდიან, მაგრამ ხომ ატყობთ, რომ მაინც გასაჭირში ვარ? ჩემს გასაჭირს ქუჩაში სიმღერით ვიქარვებ, განა, მემღერება, მარა რა ვქნა?” _ მოგვიყვა თავისი გასაჭირის შესახებ ცაცა მამალაძე.

“ახალგაზრდა პედაგოგთა კავშირის” წარმომადგენელმა, ნონა სადრაძემ “გურია ნიუსთან” ისაუბრა ცაცა მამალაძის შესახებ და თქვა, რომ მის შესახებ კარგად იცის. კერძოდ, ის ცხოვრობდა სოფელ ნაგომარში, თუმცა, შემდეგ სოფელ მელექედურში გადავიდა. დაზუსტებული არ არის, კონკრეტულად, სად ცხოვრობს.

_ მიუხედავად ჩვენი დიდი ძალისხმევისა, შეგვძლებოდა მისი მოხუცთა თავშესაფარში გადაყვანა, ეს ვერ მოვახერხეთ, რადგან, არ ატარებს სოციალურად დაუცველის სტატუსს. თავის მხრივ,   სოციალური მომსახურების სააგენტოც, ჩემი აზრით, ვერ მიანიჭებდა ქულას და სტატუსს, თუ ქალბატონს კონკრეტული  საცხოვრებელი მისამართი არ ექნება. ეს არის სულ, რაც შემიძლია, ცაცა მამალაძის შესახებ გითხრათ, _ აღნიშნა სადრაძემ.
სოციალური მომსახურების სააგენტოს გურიის რეგიონული სამსახურის უფროსი თეა ლომჯარია განმარტავს, რომ კონკრეტულმა პირმა განცხადებით უნდა მომართოს  სოციალურ სამსახურს.  მას აუცილებლად მისცემენ წინადადებას, რომ ერთ  მისამართზე გაჩერდეს. ქუჩაში ხომ არ დარეგისტრირდება? შესაძლოა, იყოს შვილთან, ან სულაც ქირით, ოღონდ, კონკრეტული მისამართი უნდა არსებობდეს. ასეთ შემთხვევაში, მას ჩვენი მუშაკები დახმარებას აღმოუჩენენ იმ მხრივ, რომ მივლენ, შეამოწმებენ და შეივსება დეკლარაცია. თუ არ მოგვმართა, ან კონკრეტულ მისამართზე არ იცხოვრა, რა უნდა ვქნათ? სადღაც ხომ ათევს ღამეს? ქუჩაში არ იქნება და სწორედ ერთ კონკრეტულ ბინაში უნდა იყოს, რომ შევძლოთ მოხუცის შემოწმება, _ გვითხრა მან.
თავის მხრივ, ცაცა მამალაძე ამბობს, რომ მას სოციალური დახმარება ოთხი წლის წინ მოუხსნეს და მას შემდეგ აღარ დაუნიშნეს. თუმცა,  ვერ აკონკრეტებს, ბოლოს,  რამდენჯერ ან როდის მიმართა  სოციალურ სამსახურს განცხადებით.
_ კარგი, კიდევ წავალ, იქნებ, თქვენც დამეხმაროთ, არ ვტყუი, იქნებ, რაიმე მეშლება,  გასაკვირი არაა, ამ ხნის ქალი ვარ, მარა გონებაზე კი ვარ, ჯერჯერობით, _ გვეუბნება ცაცა მამალაძე.