ოზურგეთელი მეეზოვე ნატაშა მიხაილოვა, ბოლო ათი წელია, მშობლიური ქალაქის ცენტრალურ ნაწილში _ „ჭადრების ბაღის“, თეატრის და იუსტიციის სახლების მიმდებარე ტერიტორიას გაცისკრებისთანავე თავს დატრიალებს და არც გამვლელ-გამომვლელისთვის სალამის თქმა თუ მისებური „ჩესტის“ აღება ავიწყდება. მუდამ ღიმილით და უბრალოებით ნასაზრდოებ ხასიათს, უტყუარი და თბილი გამოხედვა უდასტურებს.
_ ტოროლა? მე ვარ ტოროლა? არა, მე ნატაშა ვარ! გალობა რა ვიცი მე _ ქალაქს გისუფთავებთ და თქვენ იმღერეთ, იცეკვეთ. ჭადრების ბარის „გადია“ ვარ, ხომ იცით? მიყვარხართ! მე ეს ფოთლების გროვაც მიყვარს, მოხვეტვას რომ ვერ ავუდივარ, მაგრამ ხოm არ შევინახავ? _ გულიანად იცინის და ცოცხს უფრო აჩქარებით უსვამს მიწას, რომ ყველანაირ ბონდოს და ბალახბულახს გროვებად მოუყაროს თავი. თუმცა, ნოემბრის წყალობით, ჭადრის ფოთლები თავზე კვლავ აცვივა მოგონებებივით….
_ ოზურგეთში დავიბადე, თუმცა, სულ პატარა ვიყავი, როცა დედამ მე და ჩემი ძმები სოფელ ქურთაში, უპატრონო ბავშვთა სახლში მიგვიყვანა. ასე ქვიოდა მაშინ იმ დაწესებულებას, სადაც მეექვსე კლასამდე ვიზრდებოდით. უჭირდა, ალბათ, თორემ რატომ მიგვიყვანდა? ხშირად არა, მაგრამ ახერხებდა ჩვენს ნახვას. ისე, ქურთადან გაპარვაც მინდოდა, გაძლება გამიჭირდა… მერე ასეთივე ბავშვთა სახლში ბათუმში გადაგვიყვანეს. 15 წლის რომ გავხდი, დავბრუნდი ოზურგეთში. მუშაობა აბრეშუმის ფაბრიკაში დავიწყე. ძმისშვილები გავზარდე და მას შემდეგ ვარ აქ, თქვენთან.
უპატრონოთა სახლში გავიზარდე, მაგრამ ახლა ეს ქალაქია ჩემი სახლი. დილა რა დილაა, თუ მზეს არ შემოვასწარი ამ ქალაქში და გულში მაინც არ ვთქვი _ გამარჯობა, ოზურგეთო! აბა, ხმამაღლა რო ვიძახო, გააბდლებულა ჩვენი ნატაშაო, იტყვიან. მზეს უნდა დავასწრო, უნდა მოვუსუფთავო მოედანი, რომ სხივები ჩენჩოში არ ჩაფინოს_ სიცილ-სიცილით გვიტოვებს საკუთარ აზრებს და ცოცხით ხელში წინ მიიწევს.
_ გაჩერდი, ერთი წუთით, ფეისბუკიდან გესალმებიან, ნატა!
_ მე არ ვიცი ფეისბუკი…
_ ჩვენ დავწერეთ შენზე. ბევრი ადამიანი მოკითხვას გითვლის. თბილისიდან ოზურგეთელი გულიკო ლომჯარია გესალმება, „გურია ნიუსმა“ მომიკითხოს ჩვენი ნატაშაო..
_ ვახსოვარ გულიკოს? _ ცრემლების შეჩერება შეძლო ჭადრების ბაღის „გადიამ“ , გრძელტარიანი ცოცხი გულზე მიიბჯინა და ორივე ხელი ისე მოიმარჯვა, თითქოს ვიღაცას გულში იკრავდა.
კითხვაზე, რამ განაპირობა მასში უსაზღვრო პასუხისმგებლობა, რომელსაც ქალაქის დასუფთავებისთვის იჩენს, ჩვეული თვალის მოხუჭვით და ალალი ღიმილით გვპასუხობს _ შეპყრობილი ვარ სიხარულით, სითბოთ… მიყვარს ყველა და ყველაფერიო, ამბობს და გულზე გაშლილ ხელის გულს იდებს.
_ ეე, ჩემდენი გასაჭირი ვის უნახავს? მაგრამ არც გულში, არც თვალში და არც ყურში ცუდისთვის ადგილი არ მაქვს. არც მკითხოთ ცუდ ამბებზე, რაც გადამხდენია. ერთს გეტყვით, ქურთაში „გრუბი“ ადამიანების სახეები მზარავდა. ეს იყო ის, რამაც განმკურნა ყველაფერი ცუდისგან და სულ ღიმილიანი, თბილი სახეები მომანდომა, აი, პირიდან სულ რომ შაქარი და იუმორი გადმოსდის ჩემი გურულებივით. აბა, როგორ?! დილაადრიან რომ მეგებებიან, პრივეტ, ნატაშ!, საით მირბიხარო… სად წავალ ისე ამ ორმეტრიან ტარზე წამოცმული ცოცხით? აგერ ჩვენს ბაღში, ოქროებო, _ ხითხითიც ეხერხება „გადიას“ და უნებლიედ, თვალწინ დიდი ვაჟას კეთილშობილი ესტატეც ცოცხლდება, თანასოფლელებთან რომ ენაკვიმატობს, სად მივალ და იერუსალიმში, ამ ჩემი ჯაგლაჯა ცხენით განჯა-ერევანს ხ0მ არ წავალ, კატის მანძილი საბძელიაო..
ნატაშა მიხაილოვა, იგივე ტოროლა, იგივე „ჭადრების ბაღის „გადია“, ოზურგეთში 1953 წელს დაიბადა. ბიოგრაფიის იმ 15 წლიანი მონაკვეთის გარდა, რაც თავად გვიამბო, აქ გაატარა. ძმა ადრე გარდაეცვალა და ობოლი მცირეწლოვანი ძმისშვილების გაზრდა იტვირთა. ახლა ერთ-ერთი ცოლშვილიანია და რუსთაველის ექვს ნომერში ერთად ცხოვრობენ. საკუთარი ოჯახი კი არ შეუქმნია.
_ კითხვა უნდა? კარგი ურთიერთობა რომ არ გვქონდეს, ერთად როგორ ვიცხოვრებთ? გვიყვარს ერთმანეთი და მორჩა! _ ამბობს ის ძმისშვილებზე.
საბჭოეთის დაშლის შემდეგ, აბრეშუმის ფაბრიკიდან ჟურნალ-გაზეთების დისტრიბუციას მიჰყო ხელი და თავს ასე ირჩენდა. 20 წლის წინ, ზუსტად ამ დროს, „გურია ნიუსის“ დაფუძნებისას, ჩვენი პირველი დისტრიბუტორიც იყო. მერე დასუფთავების სამსახურში გადაინაცვლა და ბოლო ათი წელია, საკუთარი არსებობით, არათუ ნაგვისგან, ყველანაირი უარყოფითი აურისგან ასუფთავებს ოზურგეთელთა სულსა და გულს. მან საკუთარი თავი უკვე დაიმკვიდრა ოზურგეთის საპატიო მცხოვრებად. ოფიციალურ წოდებას კი, ალბათ, დრო დადგება და მიიღებს!
ნატაშა მიხაილოვას, რომელიც ყოველ დილას მუდამ სხვათა გასახარად იწყებს, განსხვავებით ყველა რესპონდენტისგან, რაც დღემდე გვყოლია, დამშვიდობებისას, ხელახლა კითხვას ვუსვამ:
_ როგორ ახერხებ, რომ სულ კარგ ხასიათზე ხარ?
__მაგას რა დიდი ამბავი უნდა? აი, შიგნით ცუდ არაფერს არ ვიტოვებ. სახლში ნაგავს ხომ არ იტოვებთ? სულ ყრით, ჰო? ჰოდა, გაუშვით, გადაყარეთ, არ მიიღოთ ცუდი. მასე ადვილი, ნეტა, ამ ბაღის დასუფთავება იყოს. საგულდაგულოდ თუ მოასუფთავებ, მთლად იოლად ვერ გამოხვალ, _ მაინც საყვარელი საქმეზე აქცენტით დაასრულა ჩვენთან საუბარი ოზურგეთელმა კოლორიტმა, ქალბატონმა, რომელმაც ქალაქის მცხოვრებთა გულებში საკუთარი ადგილი თავისთავადობით დაიმკვიდრა.
