ხულოს კულტურის ცენტრის საზოგადოებასთან ურთიერთობის სამსახურის უფროსი, საქართველოს მწერალთა შემოქმედებითი კავშირის წევრი ნანა შაინიძე, რომელიც დიდხანს გურიაში ცხოვრობდა, გურიაში, სოფელ ბუკნარში განვითარებულ მოვლენებს ასე ეხმიანება:
“…ნაჯაყვი კედაროსავით შემახსენებს თავს ელანძე, თქვენთან გატარებული ყოლიფერი და ფოტინეს შუაცეხლის მუგუზალივით გამითბება, მერიკოის დაჩიავებული ხელით ასხმული ჩირივით ნახევრად ჩამომხმარი გული…
რეიზა ვნჯავრდები თუ მიხთებით, აპა?
გუშღამ, ალაგეზე რომ შევხთით და გიჩიოდი, მუა დროი და მოგენატრებით-თქვა და არ გეიგონეთ-იმიზა!..
სიმინდის რჩევის ნადში დანაწილებული ხაპერასავით მიგვალ-მოგვალაგა სხუადასხუა კუთხეში მამაზეციერმა და, რომ გვეგონა ერთიმიორეს უნახავათ ერი საათი ვერ ვიარსებებდით, დღეები და თვეები გაგვაძლებინა…
ამფერია, ნენა, აი სილიბისტროს ცხენივით დახლიფართული ბედი, სითკენ გაგაჭენებს წაი და გეიგე, თუ ხარ კაცი!
ჰო, იმას ვჩიოდი; გესამანიე კა არ ვყოფილვარ არცარაოის, მარა, ლამარიეს აყიამეთებულ ინდოურზე მეტი სულდათქმული ქე ვიყავი და ჩემი ყურები მიდღემჩი თქვენ გისმენდა, რომე რაცხა გემეგონა და მესტავლა!
შით კაკალ გულში მხტებოდა, ჩემი და თქვენი ვითომ განსხვავებული ქართველობა! (ყიამყრალად რომ იტყოდა ვინცხა…)
მამის სული ნუ წამიწყდება, სასაყვედუროთ თუ გელაპარიკებოდეთ ამას, აგერ გუშხამ, კუკუმალობანას თამაშში გადელებული ბაღნებივით დაბნეულ-დაკარგულმა აჭარლებმა და გურულებმა გამახსენეს აბდლური მიდგომა ერთიმორეს მიმართ და იმიზა ამევისლუკუნე, თვარა, ანათემაზე გადამეცით თუ რაიმე ფარცაკი გემერონოებიოს გულში!..
სულდუუთქმელი ამევიტირე და ამევიღნავლე სამიდღემჩიოდ ატეხილი ჭირი და დამნაშავე სხვის შემოღობილში ვეძებე…
რაფერაა გეტყვით აგერ-გაშობილაი რომაა, აი, ჩვენი მეზობელის ყაზილარივით, დახატული ქვეყანა, იმიზაა რომ გვტეკობს ყველაი და ჩვენი დაოთხება რომ უნდებლარიენ.
შენ კაი დედმამის შვილო, ხომ უნდა გეიგო, რომე ვინცხა ყიზილბაშს არაფლობამდე არ აწყობს შენი ერთიანობა და შიგნით ერთმა “თათარი” არ უნდა უძახოს მეორეს და მეორემ _ “კოწიაი“…
ნენაა, რაფერ მომენატრებით, რომ იცოდეთ და რაფერ მეწვეთებით ამ დროს გულის კობზზე შარბათივით, რას და როის გეიგებთ ნეტაი, ვიცოდე?!
რომ დაგიბლეცია, მაი ლიფაშარაის ლობიოით ამოსაყორი პირი და აბდალივით აკანტუნებ თავს, აქანე იია და იქინე აიაო, რეიზა გავიწყდება შენც მოსული რომ ხარ ამდუნიაზე და მეც?!
შენც ისე უნდა და იმ პირობით უნდა ისუნთქო ჰაერი, როგორც _ მე!
შენც შენი წილი ქართველობა გაქვს სატარებელ-საპატრონო და მეც!
შენც გამორჩეული ხარ უფლის და მეც, რომ ამ დალოცვილ მიწაზე გავჩნდით ადამიანებად უპირველესად, და მერე _ ქართველებად!
რომ დაშლიგინობ ერთიც და მორეც, მე უფრო კაი და ღირებული ქართველი ვარ, ვიდრე სხვაიო, ერთიმიორეს უმტკოცებთ მაგას თუ სხვების დასანახად გამართეთ აი შეითანბაზრობა?!!..
დეეთხუეთ ამ ბაღნობიას, თუ ღმერთი გწამთ, და ნუ გაახარებთ იმ ჩემი და ჩემი წინაპრის ცოდვით დამძიმებულ, საქართველოს ბარაქიან მიწაზე თვალგატეხილ მტრებს!..
წამოით ზეით, ჩვენსას აჭარაში და ნერგების დარგვაში, ყანის თოხნაში, ბადიშების მოვლა-პატრონობაში, ძველქართულის და ეკლესია-მონასტრების ისტორიის ცოდნაში გავეჯიბროთ ერთმანეთს…
ან მე ჩამუალ ისტევლე ჩემი ძმებით გურიაში ( ჩემს მორე ძმებთან) და მაქანე ავხადოთ ჭერი დილამდე ნამღერი კრიმანჭულით, ტარიელაის შუაცეცხლით გამჭვარტლულ ოდას.
ან სხარტული გურული იუმორით მოვკლათ ტკივილები და მის ქვეტექსტებში ამოკითხული სიმართლით გავუსწოროთ ერთმანეთს თვალი თვალში.
ან სარძლო და სასიძო გოგო-ბიჭები გავცვალოთ და ქართულ, მრავალფეროვან ადათ-წესებით აგუგუნებულ ქორწილებში შევეჯიბროთ ერთმანეთს!
ნენაა, რამსიანცეთ მომენატრებით, რომ იცოდეთ, გურულებო, ამ აჭარლობადაბრუნებულ გაგურულებილ აჭარელს, თვალებს დეითხრით ტირილით!
ნუ გავახარებთ მტერს, ნუღა ვატკენთ, ერთმანეთს გულებს, გეხვეწებით რაია!
გეყურებათ?! ჰოდა, დეიხსომეთ!!!
(გურიაში როცა ვარ, ვვაჭარლობ, აჭარაში – გურულობას ვჩემულობ… ისე კი, პირწავარდნილი ხულოელი ვარ!)
ნანა შაინიძე
18.01.21 წ.
