ახლა, როცა ევროპის შუაგულში ომი მძვინვარებს, ჩვენ, საქართველოს მოსახლეობამ, რომელსაც ყველაზე კარგად გვაქვს გამოცდილი რუსული ჩექმა, უნდა უკეთ შევხედოთ და გავაანალიზოთ ჩვენი მომავალი. ახლა არ არის დრო დაპირისპირებისა, რასაც მთავრობა აკეთებს და მოსახლეობას ბოლშევიკური მეთოდით ჰყოფს _ „ქართული ოცნება“ და მისი მოწინააღმდეგეები.
ამისთვის საჭიროა გავიხსენოთ ჩვენი უახლესი ისტორია, როცა ადამიანები ერთ მუჭად იყვნენ შეკრულნი და სამაგალითო საქმეებს სჩადიოდნენ. ეს პრელუდია იმისთვის დამჭირდა, რომ შეგახსენოთ ერთი ამბავი – ოზურგეთის შესასვლელში ერთ ცენტრალურ ქუჩას ერქვა 1905 წლის ქუჩა, რომელსაც ნაუცბათევად შეუცვალეს სახელი და მოდას აყოლილებმა დავით აღმაშენებლის სახელი დაარქვეს. მოდას-მეთქი იმიტომ, რომ ჩვენის სახელოვანი მეფეების სახლების დარქმევა ტრადიციად იქცა, ისევე, როგორც მაგალითად, რუსთაველის სახელის მინიჭება, თუგინდ აეროპორტს. რატომ არ უნდა დაერქვათ თბილისის აეროპორტისთვის ბესარიონ ქებურიას, პირველი მფრინავის სახელი, ეს ხომ უფრო უპრიანი და სამართლიანი იქნებოდა?!
გასაგებია, რომ კომუნისტებმა 1905 _ ეს სახელი რუსეთის პირველი რევოლუციის გამო დაარქვეს, მაგრამ ჩვენში ამ სახელს სხვა დატვირთვა აქვს, გურულებმა 1905 წელს გამოცხადეს გურიის რესპუბლიკა, რომელმაც, დაახლოებით, ექვსი თვე იარსება, რეალურად კი სამი წელი. თუ ათვლის წერტილად ნიგოითის 1902 წლის ამბებს ავიღებთ, როცა გურულებმა დაიწყეს საყოველთაო დაუმორჩილებლობის გამოცხადება და ჯანყი ამ პოლიციური მონსტრი-სახელმწიფოს საწინააღმდეგოდ. გურიის რესპუბლიკას პარიზის კომუნას ადარებენ, მარა განსხვავება იმაშია, რომ კომუნამ სულ ათი კვირა იარსება, გურიის რესპუბლიკამ კი ლამის, სამი წელი. ხოლო იმის გამო, რომ საფრანგეთი ევროპის შუაგულშია, ამის შესახებ ყველამ იცის, გურიის რესპუბლიკის შესახებ კი მხოლოდ სპეციალისტების ვიწრო წრემ. ეს ამბავი როდისმე ხომ უნდა გამოსწორდეს, ამიტომაცაა საჭირო რომ აღმაშენებლის ქუჩას ისევ დაერქვას 1905 წლის სახელი, ამით ჩვენ დიდ მეფეს აფერს დავაკლებთ, სამაგიეროდ, განვადიდებთ იმ ადამიანებს, ვინც იარაღით ხელში დაუპირისპირდა რუსეთის იმპერიას, მამაც გურულებს.
სხვათაშორის, საინტერესო ფაქტია, რომ რუსეთის იმპერიის მასშტაბით, მხოლოდ გურიაში არ ასახავდა სახელწოდება მენშევიკი რეალობას _ ,,მენშევიკი” ხომ უმცირესობას ნიშნავს, ,,ბოლშევიკი” კი _ უმრავლესობას. თავად ბოლშევიკი თენგიზ ჟღენტი აღნიშნავს, რომ ,,საქართველოში პარტორგანიზაციები მენშევიკების ხელში იყო, მენშევიკები საქართველოში აბსოლუტურ უმრავლესობაში იყვნენო.”
გურულებმა გააკეთეს ის, რასაც რუსეთის იმპერიის ინტელიგენციის არაერთი თაობა გადაყვა – ხელში აიღეს მმართველობის სადავეები, რასაც ლევ ტოლსტოიც აღნიშნავდა. აი, რას წერდა ის ცნობილ პუბლიცისტსა და საზოგადო მოღვაწეს ილია ნაკაშიძეს: ,,გასაკვირი ცნობებია გურიიდან, როგორ გააუქმეს მთავრობა და გათავისუფლდნენ. ამავდროულად, დაიწყეს უკეთესად ცხოვრება და ბევრად უფრო თავისუფალნი გახდნენ… ცნობები, რომელიც ყიფიანმა გადმომცა, ჩემი აზრით, ფრიად მნიშვნელოვანია. აუცილებლად უნდა გავაცნოთ ხალხს ის დიდმნიშვნელოვანი ამბები, რომლებიც გურიაში ხდება. თუმცა, ვიცი, რომ გურულებს წარმოდგენაც არა აქვთ ჩემი არსებობის შესახებ, მაინც ძალიან მოსურნე ვარ გავუზიარო მათ ის გრძნობები და ზარები, რომლებსაც ჩემში იწვევს მათი გასაოცარი მოქმედება…
გადაეცით მათ, რომ არის ერთი მოხუცი, რომელიც ოცი წლის მანძილზე სულ იმაზე ფიქრობს და წერს, რომ ადამიანთა ყველა უბედურება გამოწვეულია მხოლოდ იმით, რომ ისინი სხვებისაგან, ხელისუფლებისაგან ელოდებიან დახმარებას და ცხოვრების მოწყობას, ხოლო როცა ხედავენ, რომ ხელისუფლებისაგან მათ არა აქვთ შვება, მაშინ იწყებენ ხელისუფალთა გამტყუნებას, მათ წინააღმდეგ ბრძოლას… საჭიროა ერთი რამ: ის, რასაც აკეთებენ ისინი, გურულები… მოაწყონ საკუთარი ცხოვრება ისე, რომ არ სჭირდებოდეთ ხელისუფლება. მთელი ძალისხმევა უნდა იყოს წარმართული იქითკენ, რომ, როგორც ისინი თავად ამბობენ, იცხოვრონ ქრისტეს გზით, იცხოვრონ სინდისიერად, აღასრულონ ერთი და იგივე კანონი ქრისტიანებისათვის და მუსულმანებისათვის, და მთელი კაცობრიობისათვის. ეს კანონი კი მდგომარეობს იმაში, რომ გიყვარდეს ნებისმიერი ადამიანი და გაუკეთო სხვას ის, რაც გინდა რომ შენ გაგიკეთონ. თუ ისინი იცხოვრებენ ღმერთის კანონებით, ვერავინ ვერაფერს დაუშავებს. თუ ისინი ღმერთთან იქნებიან, ღმერთიც მათთან ერთად იქნება და არავის ძალუძს მათ ხელი შეუშალოს.”
გურიის ამბებით აღფრთოვანებული დიდი მწერალი ცდებოდა, რომ თითქოს გურულებს წარმოდგენაც არა ჰქონდათ მისი არსებობის შესახებ. პირიქით, ,,საქართველოს საფრანგეთის” მცხოვრებლებმა ბევრი რამ იცოდნენ ტოლსტოის შესახებ. როცა ილია ნაკაშიძე სამ ათასიან კრებას მის წერილს უკითხავდა და იმ ადგილამდე მივიდა, სადაც ტოლსტოი ამბობდა, რომ გურულებმა არაფერი იციან ჩემს შესახებო, ხალხმა პროტესტის ნიშნად ხმაური ატეხა, ტოლსტოის დიდი ხანია ვიცნობთო, განსაკუთრებით, მის ზღაპრებსო და რომანს ,,აღდგომა.”
როგორც ყველგან და ყოველთვის, გურულები აქაც გამოირჩეოდნენ ორიგინალურობით და მათ საკუთარი პრეზიდენტიც კი ჰყავდათ _ ბენია ჩხიკვიშვილი. მას სხვანაირად გურიის მეფესაც უწოდებდნენ. ჩხიკვიშვილის თაოსნობით 1905 წელს დაშალეს ოზურგეთის საქალაქო საბჭო და მოიწვიეს ,,გურიის დროებითი პარლამენტი”.
ეს ყველასთვის სამაგალითო ამბავი გურიის რესპუბლიკისა, როცა ხალხმა დაუმორჩილებლობა გამოუცხადა ძლევამოსილ იმპერიას უნდა ყველამ იცოდეს, ამიტომაც მიმაჩნია რომ ქუჩას ისევ ეწოდოს 1905 წლის სახელი და ასევე, უპრიანი იქნება რომელიმე ქუჩას ოზურგეთში დაერქვას ბენია ჩხიკვიშვილის სახელი.
