ძველად გურიაში სააღდგომო ცომიან ღვეზლად ტაბლას ამზადებდნენ.
ძალიან ცხელი წყლით ლაფერათი (მცირე ჩოგანი) თხლად მოზელილ ღომის გულის (მინდი) ცომს დაასხამდნენ გახურებულ კეცზე და მოაყრიდნენ ჩვილი ყველის და ნადუღის ნაზავს, შემდეგ კი ზემოდან ისევ ცომს მოასხამდნენ და კეცის “დუდს” (სახურავი) დააფარავდნენ. ნაკვერჩხალს დააყრიდნენ და გამოაცხობდნენ.
ტაბლა იმდენი უნდა გამომცხვარიყო, რამდენიც სული ცხოვრობდა ჯალაბობაში.
სააღდგომო სუფრაზე, ხსნილის სუფრა ლოცვის მერე “ტაბლით” იწყებოდა.
სხვა დროს ტაბლა არ მზადდებოდა.
დღეისათვის ტაბლა ყოფაში მთლიანად დაკარგულია. მისი რეცეპტი გასული საუკუნის 30 იან წლებში ეთნოგრაფებმა ჩაიწერეს.
ტაბლა სახეცვლილი ვარიანტით შემორჩა ქობულეთურ სამზარეულოს და აქაიქ ჯერ კიდევ ახსოვთ.
თუმცა, ქობულეთური ტაბლა ჭადის ფქვილის, მწვანილის და ყველის ნაზავია.
ტაბლის სახეცვლილი ვარიანტია ღვეზლის სახეობა – ლობიანი ჭადიც. რომელსაც კინტრიშის ხეობის ზემო წელ>ს სოფლებში გასული საუკუნის 50 იან წლებამდე აცხობდნენ.
გურულ სამზარეულოში სულ შვიდი გულსართიანი იყო ცნობილი.
ხაჭაპური, ღვიძელი, ტაბლა, ბრინჯულა, იაფოფხი, გორგალა (თხილიანი ხაჭაპური, ქადა) და თაფლიანი ჭადი.
ამათგან ღვიძელი კალანდას ცხვებოდა, ტაბლა აღდგომას, თაფლიანი ჭადი მარიობას დანარჩენი კი არ ვიცით, შესაბამისი ცნობების და წყაროების არარსებობის გამო.
რატომ შვიდი?
იმიტომ რომ სწამდათ შვიდი ცა, შვიდი მნათობი და ყველა ცისა თუ მნათობის დღესასწაულს თავისი შესაწირი ჰქონდა.
შვიდი ან ცხრა ცისა და მნათობის შესახებ რწმენა წარმართობის, ქრისტიანობისა თუ ისლამისათვისაც არ იყო უცხო.
საქართველოშიც კარგად იცნობდნენ და ნიმუშად ვეფხისტყაოსანიც გამოდგება.
“რისხვით მობრუნდა ბორბალი ჩვენ ზედა ცისა შვიდისა”. (1309).
ფოტოზე ქობულეთური ტაბლა
(გურულის ფოტო არ არსებობს სამწუხაროდ). _ წერს სოციალურ ქსელში ჟურნალისტი, გიდი ზურა ბაუჟაძე.
