ლანჩხუთში, ვილი ბარამიძის სახელობის სამხატვრო სკოლამ ამავე სკოლის დირექტორის, რევაზ ხოფერიას გრაფიკული ნამუშევრების გამოფენას უმასპინძლა. ეს ლანჩხუთელი მხატვრის პირველი პერსონალური გამოფენაა.
„რატომ აქამდე არ მოვაწყვე ჩემი ნახატების გამოფენა?! როგორც წესი, მხატვრები სიცოცხლეში სულ ერთხელ ან ორჯერ აკეთებენ გამოფენას და ეს საკმარისია. მე უკვე 30 წელზე მეტია ამ საქმით ვარ დაკავებული და ძალიან მიყვარს ჩემი პროფესია“, _ აღნიშნა გამოფენის ავტორმა, რომლის მეგობრებიც ამბობენ, რომ გამოფენის მოწყობა მხატვარს არაერთხელ შესთავაზეს და ახლაც მხატვრისგან თანხმობის მისაღებად დიდი ძალისხმევა დასჭირდათ.
„ადრეც არაერთხელ შევთავაზეთ გამოფენის მოწყობა, თუმცა ყოველთვის უარზე იყო. თავმდაბალი ადამიანია და ახლაც დიდი ძალისხმევა დარჩა საჭირო მისგან თანხმობის მისაღებად. 70-მდე ნამუშევარია წარმოდგენილი, რომელიც ძირითადად გრაფიკული ხასიათისაა. სხვა ნამუშევრებიც აქვს, მაგრამ რატომღაც არჩევანი გრაფიკაზე შეჩერდა“, _ ამბობენ ისინი.
გამოფენაზე წარმოდგენილი მხატვრული ტილოების ნაწილი სვანეთის თემას ეთმობა. თავადაც, გურული მხატვარი, მრავალი წელია სვანური ქუდით დადის. ამბობს, რომ განსაკუთრებულად უყვარს ეს კუთხე და ზოგიერთი ნამუშევარი ისეა შექმნილი, რომ სვანეთში ნამყოფიც არ იყო.
„ძალიან მიყვარს ეს კუთხე. რამდენიმე ნამუშევარი, სადაც სვანური კოშკები მაქვს გამოსახული, წლების წინ ისე დავხატე, სვანეთში არც კი ვიყავი ნამყოფი. ძალიან ვარ შეყვარებული ამ მხარეზე. ზოგჯერ ვხუმრობ კიდეც, გურული სვანი ვარ-მეთქი! უკვე მრავალი წელია სვანური ქუდით დავდივარ. წლების წინ, როცა ჩვენი ქვეყანა ერთიანი იყო, იგი სვანებმა მაჩუქეს აფხაზეთში, სოფელ განთიადში და იმის შემდეგ მათ ნაჩუქარს ვატარებ სიამაყითა და სიყვარულით. ისე, ადრეც მქონდა სვანური ქუდი. შემდეგ ისე მოხდა, რომ სვანეთშიც წავედი და რაც იქ ვნახე, მართლაც შეუდარებელია. სვანეთის თემაზე მოგვიანებითაც დავხატე რამდენიმე ტილო“, _ ყვება ლანჩხუთელი მხატვარი, რომლის ნამუშევრებს შორის რამდენიმე ავტოპორტრეტიცაა, რა თქმა უნდა, განუყრელი სვანური ქუდით.
„სვანური ქუდის გარეშე ჩემი თავი ვერ წარმომიდგენია და მის გარეშე ავტოპორტრეტი როგორღა გამომივიდოდა. კაი ხალხთან როცა ვხვდები, ქუდს მოვიხდი, გადავაბრუნებ და ღვინოსაც მივირთმევ ამით“, _ ღიმილით ამბობს მხატვარი.
„გურული სვანი“ მხატვრის ნამუშევრებში გურული თემატიკაც საკმაოდაა წარმოდგენილი, მათ შორის ფირალებიც.
„აბა, გურული კაცი ფირალს როგორ არ დავხატავდი, მათგან რომელი ერთი გინდა რომ არ ნახო აქ. ისე ეგნატეც მყავს დახატული, ჩვენებური მწერალი. მაკოზიც დავხატე, ხოფერია. მართალია იგი არ იყო გამოჩენილი პიროვნება ან ფირალი, მარა დამრტყმელი კაცი ყოფილა და ამიტომაც დავხატე წლების წინ“.
ერთადერთი, ვისი დახატვა აზრადაც არ მოსვლია ლანჩხუთელ მხატვარს, პოლიტიკოსებია და არც სამომავლოდ აპირებს ამ მხრივ გასარჯოს თავისი ფუნჯი. ამჯობინებს, ის ხატოს, რაც მის ყოველდღიურობას უკავშირდება. არც რომელიმე ნამუშევარს გამოარჩევს განსაკუთრებულად თავისი ნამუშევრებიდან და მადლიერია ყველასი, ვინაც მისი შემოქმედებით მცირედით მაინც დაინტერესდა.
