როცა საბჭოთა რუსეთმა საქართველო დაიპყრო, რუსები და მათი ქართველი დამქაშები არც კი ცდილან ქართველი ხალხის გულის მოგებას დიპლომატიური, ცივილიზებული გზით, ისინი პირდაპირ ძალადობასა და ტერორზე გადავიდნენ, რითაც დათრგუნეს და ლამის გაანადგურეს ქართველობა (ერთხანს საბჭოთა მთავრობამ თითქოსდა ლმობიერება გამოიჩინა და საბჭოთა წყობის მოწინააღმდეგე დაპატიმრებულ სამოცდაათამდე ინტელიგენტს ნება დართო საზღვარგარეთ გასულიყო, მაგრამ ეს გამონაკლისი შემთხვევა იყო).
რეპრესიები უკლებლივ ყველა ფენამ განიცადა, თუმცა უმთავრესი დარტყმა ქართულმა ინტელიგენციამ და თავადაზნაურობამ იგემა. თბილისში მოქმედი “სამეულის” წევრი, ბოლშევიკი ლევან ღოღობერიძე სიამაყით აცხადებდა, თავადაზნაურობის პროცენტი საქართველოში ნულამდე დავიყვანეთო . ანგარიშსწორება მიმდინარეობდა ყოველგვარი ძიებისა და სასამართლოების გარეშე, ადგილობრივი ფუნქციონერების პირადი შეხედულების მიხედვით, იმავე მეთოდებით, რაც მომდევნო წლებში საბჭოთა ხელისუფლების ხელწერად იქცა, ერთ-ერთი პირველი აპრობაცია კი ამ მეთოდმა ქართველებზე გაიარა.
1922 წლის 22 დეკემბერს პარტიის ყველა სამაზრო კომიტეტსა და აღმასკომს სერგო ორჯონიკიძის ცირკულარი დაეგზავნა, რომელიც მოითხოვდა სოფლად მემამულეთა და თავად-აზნაურთა ბატონობის აღკვეთას, ან ორჯონიკიძის გამოთქმით, თავად-აზნაურთა “გამოშიგვნას” . ამით ბოლშევიკებმა გლეხები წააქეზეს, რათა მათ ანგარიში გაესწორებინათ მემამულეებისათვის. გლეხობის ერთი ნაწილი დაერია თავადაზნაურობას, მემამულეების ოჯახებს, სასულიერო პირებს _ მათ სახლებიდან აგდებდნენ, ქონებას იტაცებდნენ, წინააღმდეგობის გამწევთ ადგილზე კლავდნენ. გლეხობის ამ ნაწილს აქტიურად ეხმარებოდა საბჭოთა მილიცია, რომელიც ყველა ურჩ მოწინააღმდეგეს აპატიმრებდა. ამ ბაქკანალიის გამო ოჯახები მთებსა და ტყეებში გაიხიზნენ, საქართველოს სხვადასხვა კუთხეში კი შეიქმნა მებრძოლი რაზმები ლაშქარაძის, კასრაძის, მათითაიშვილის, გარდაფხაძის მეთაურობით, რომლებიც კლავდნენ ამ დარბევების მომწყობთ. ბოლშევიკები ტყეში გახიზნული რაზმების ლიკვიდაციისათვის ყველანაირ ხერხს მიმართავდნენ: აპატიმრებდნენ და მძევლად აჰყავდათ
მებრძოლების ოჯახის წევრებს. მათი ადგილსამყოფელის დადგენის მიზნით მძევლებს სასტიკად აწამებდნენ და ფიზიკურად
უსწორდებოდნენ. თუ ვინმეს ეგონა, რომ საქართველო რუსების შემოსვლის შემდეგ ისევ დამოუკიდებელ, თუმცა წითელ რესპუბლიკად დარჩებოდა, ძლიერ შეცდა. საქართველოს გასაბჭოების ერთ-ერთი სულისჩამდგმელი და ამავე დროს, საქართველოს ავტონომიის მომხრე საბჭოთა რუსეთის შემადგენლობაში, ფილიპე მახარაძე 1921 წლის 6 დეკემბერს ლენინს სწერდა: `…საქართველოში წითელი ჯარის შესვლამ და საბჭოთა ხელისუფლების გამოცხადებამ მიიღო დაპყრობის ხასიათი, ვინაიდან შიგნით ამ დროს არავინ არც კი ფიქრობდა აჯანყების მოწყობას; …საბჭოთა ხელისუფლების გამოცხადების მომენტში საქართველოში არ აღმოჩნდა არც პარტიული უჯრედი, არც უბრალო პარტიის ცალკეული წევრები, რომელთაც შეეძლებოდათ ხელისუფლების ორგანიზაცია. ნათელია, რომ ამ საქმეს ხელი მოჰკიდეს, უმეტეს შემთხვევაში, საეჭვო ან პირდაპირ დამნაშავე ელემენტებმა…” საქართველოს დაპყრობის შემდეგ რუსეთის კომპარტიის ცკ-ს კავკასიის ბიურო და მე-11 არმიის ხელმძღვანელობა (თურმე წითელმა არმიამ იხსნა ქვეყანა ევროპელი კაპიტალისტების ბატონობისაგან და ის წარმოადგენდა `პროლეტარული ხელისუფლებისა და თავისუფლების დამცველს,~ _ წერდა გერმანიის კომუნისტური პარტიის ერთ-ერთი დამაარსებელი კლარა ცეტკინი , რომელმაც 1924 წლის აჯანყების შემდეგ საქართველოში იმოგზაურა და საკუთარი შთაბეჭდილებები აღწერა წიგნში Кавказ в огне) ფაქტობრივად არაფერს ეკითხებოდა საქართველოს ცკ-ს და საქართველოს რევკომს, რომელსაც ფილიპე მახარაძე თავმჯდომარეობდა. `…ამგვარად დედა-აზრი ამ ცვლილებათა, რომელიც მოხდა აქ თებერვლის შემდეგ, _ ამბობდა 1924 წლის აჯანყების სასამართლო პროცესზე `დამოუკიდებლობის კომიტეტის~ წევრი იასონ ჯავახიშვილი, _ ფაქტიურად მდგომარეობს არა ხელისუფლების შეცვლაში (ქართველი მენშევიკებისა ქართველ კომუნისტებზე), რასაც ჩევნთვის მეორე ხარისხოვანი ხასიათი აქვს, არამედ საქართველოს დამოუკიდებლობის მოსპობაში. ამ გარემოებამ თვით ქართველი კომუნისტების რიგებში გამოიწვია გადახრები, ე. წ. `უკლონიზმი~, ქართველი ერი კი აიძულა დასდგომოდა აჯანყების გზას .
დღეს ისევ ჩაყოლის, თავის დამცირების და მონური მორჩილების პოლიტიკა გრძელდება, თურმე არაფერზე რეაგირება არ არის საჭირო, ტონია შესარბილებელი და “დარბილებული” მართლმადიდებელი რუსეთი ყველაფერს გააკეთებს “მოძმე” ერისთვის (კიდევ ერთი იდიოტური სიტყვა პოლიტიკოსთა ლექსიკონიდან – არ არსებობს მოძმე ერები, არსებობს სახელმწიფო ინტერესები).
