ემოციური გამოსვლა ქონდა იტალიის სოფლის მეურნეობის მინისტრს ტერეზა ბელანოვას _ იტალიის ხელისუფლება ემიგრანტებს დაეხმარება.
“მართალია, სეზონურ სამუშაოებზე, არის მუშახელის დეფიციტი 270 000 დან 350 000 ერთეულს შორის, მაგრამ ეს არაა უბრალოდ სტატისტიკის საკითხი, ამ ციფრების უკან ადამიანები დგანან, ისინი იმყოფებიან დაუცველობისა და უძლურების პირობებში. ჩვენი ვალდებულებაა, ეს ადამიანები გამოვსტაცოთ ხელიდან კრიმინალებს და ექსპლუატატორებს, მათი ჯანმრთელობისა უსაფრთხოების უზრუნველსაყოფად, რადგან ისინი აქ ცხოვრებენ და არ წაიშლებიან არც კალამის წვერით, არც ზურგის შექცევით. მათი უარყოფა ნიშნავს დანაშაულზე საჩუქრის გაკეთებას!“ – ამ განცხადების შემდეგ მინისტრმა კიდევ ერთი განცხადება გააკეთა, რომლის დროსაც ცრემლები ვერ შეიკავა.
” შეიძლება ვიღაცისთვის მეორადი მნიშვნელობა აქვს, ჩემთვის კი ფუნდამენტალურია ეს თემა… ეს გადაწყვეტილება, გამოაჩენს ადამიანებს, რომელთა არსებობასაც არ ვიმჩნევდით, ადამიანები, რომლებიც განიცდიან დღემდე საშინელ ექსპლუატაციას, ჩვენ მათ დავრხმარებით თვითმყოფადობისა, და თავმოყვარეობის აღდგენაში“.
მინისტრის ამ განცხადების შემდეგ სოციალურ ქსელში ქართველმა ემიგრანტებმა შემდეგი შინაარსის პოსტები გამოაქვეყნეს.
“ქალების ჰუმანური პოლიტიკით დამდგარი შედეგი! იტალიის სოფლის მეურნეობის მინისტრმა ტერეზა ბელანოვამ და შინაგან საქმეთა მინისტრიმა ლუჩანა ლამორჯეზემ, პრემიერ-მინისტრ ჯუზეპე კონტეს ინტერესების გათვალისწინებით, დაარწმუნეს იტალიის მთავრობა და პარლამენტი, რომ ემიგრანტების ლეგალიზაციის კანონი მიეღოთ!!!
ტერეზა ბელანოვამ ემოციები ვერ შეიკავა და იტირა, როცა ის ცდილობდა მთავრობის წევრებისთვის გადაეცა ის სევდა და სირათულე, რომელსაც არალეგალი ემიგრანტი განიცდის Dio benedica l’Italia“, – წერს ფეისბუქზე ხათუნა შარაძე.
მელი თურმანიძე: “ადამიანები, რომლებიც იმსახურებენ ვიცნობდეთ, პატივს ვცემდეთ !!!
ტერეზა ბელანოვა, დაიბადა პულიის რეგიონში 1958 წელს, 14 წლის ასაკში,იძულებული გახდა მიეტოვებინა სწავლა და გასულიყო მიწაზე სამუშაოდ…. 15 წლის ასაკში, ის გახდა მშრომელთა ფედერაციის ლიგის ლიდერი რეგიონში…
დღეს არის სოფლის მეურნეობის მინისტრი.
პირდაპირი ეთერი, რომელშიც მინისტრი ემოციას ვერ მალავს…
“კარგად თუ დავფიქრდებით, აღმოვაჩენთ, რომ მიზეზები, რომელებმაც უბიძგა ადამიანები საქართველოდან ემიგრაციაში, ძალიან გავს ერთმანეთს, ისე როგორც მათი გავლილი გზები, იმ დღიდან როცა სამშობლოს კარი გამოიხურეს მხრებს უკან, -დღემდე…
მათ ერთნაირად სტკივათ, უბრალოდ ამტანიანობის უნარია სხვადასხვა, ერთნაირად ტირიან, უბრალოდ, ვინ განახებს ცრემლს, ვინ ყლაპავს…
მეც გავიარე ეს გზა და ვაგრძელებ, არ ვიცი სადაა ბოლო, მაგრამ ახლა სხვა რამეზე მინდა გითხრათ.
ჩემი აქ ჩამოსვლის დღიდან დღემდე, ოფიციალურად, პირველად გამოვიდა სანატორია, ანუ ის მე არასდროს შემხებია. ძალიან მძიმე და რთული გზების გავლა მოგვიწია მთელს ოჯახს, რომ ლეგალურად ცხოვრების უფლება მოგვეპოვებინა, ძალიან ძვირფასი იტალიელი მეგობრების დახმარებით, სამი წლის წოწიალის მერე , მივიღეთ სამ წლიანი ცხოვრების უფლება, რომელიც არ გვაძლევდა ქვეყნის დატოვების უფლებას…. ვხვდებოდით, რომ ეს იყო უზარმაზარი ნაბიჯი წინ, მაგრამ სიხარული დუმდა, ვიჯექი და ვტიროდი სევდით გატენილი, ფიქრით მძიმე, კიდევ სამი წელი, და მერე? დიდი ხანია დასრულდა ჯოჯოხეთი… მადლობა უფალს, მადლობა ადამიანებს…
დღეს, ჩემს საახლობლოში არსებობს, ძალიან ბევრი ქართველი ემიგრანტი, რომელიც ამ დღეს მოუთმენლად ელოდა! არის ჩემო მეგობრებო!
შედგა! სიხარული, რომელიც თავის დროზე თვლემდა ჩემში, თქვენთვის გადამინახავს თურმე, ისე მაღელვებს და მიფრიალებს გულს თქვენი სიხარული, თქვენი მილოცვები, თქვენი ბედნიერი სახეები, თქვენი ღიმილიანი ცრემლებით სავსე თვალები…
მინდა სულ ასეთებს გხედავდეთ! წინ დიდი გზებია!
მოთმინება ყოველთვის იგებს! მადლობა ამ ქალბატონს რომელმაც, შეიძლება ითქვას, კბილებით დაიცვა, ქვეყანაში უკანონოდ მყოფი ადამიანების უფლებები! მადლობა ტერეზა ბელანოვას! სახელი და გვარიც რა უცნაური აქვს, არა?! ვიცი ეს სახელი არასდროს დაგვავიწყდება! აბა თქვენ იცით! სიხარულის ცრემლები, იმედები, გეგმები, გზები… ულევი გზები! დღეს, ყველა ძალიან მიყვარხართ!“
