ცოტა ხნის წინ გერმანიიდან ახლობელი ჩამომივიდა და ამჟამინდელი ქართული სინამდვილით შეძრწუნებული დარჩა. „გერმანიაში, ქუჩაში ასი ადამიანი რომ გააჩერო, თავისი ქვეყნის რამდენიმე ცნობილი პოლიტიკოსის გვარს ვერ გეტყვისო“, – მითხრა ჩემმა მეგობარმა და ალბათ მართალიც ბრძანდება. გადახედეთ თვალი დღევანდელ ჩვენს ყოველდღიურ ყოფას – სერიალები და ერთი და იგივე პიროვნებების გაუთავებელი პოლიტიკური დებატები.
დღევანდელ წერილში ქართველი პოლიტიკოსების მორიგ სახალისო მოგონებებს შემოგთავაზებთ.
კახა კუკავა:
„ბაქოში ჩასულ დელეგაციაში კაკო ბობოხიძეც იყო. იგი კოლორიტულ ფიგურას წარმოადგენს სხვა ერებთან ურთიერთობის მოგვარებაში. პირველივე დღეს ძალიან დავთვერით, კაკოსაც ნამეტანი მოუვიდა და იმისთანა აქტიური გახდა, ვერც წარმოვიდგენდით.
ჯერ საბილიარდოში შევიარეთ და ისე მოხერხებულად დააბრალა ჩეჩნეთის ტრაგედია სომხებს, რომ მასპინძელი აზერბაიჯანელები სიხარულისგან დაფრინავდნენ. დავბრუნდით სასტუმროში, საშინელ დღეშია, კიდევ მოითხოვა არყის ბოთლი და რატომღაც, ტვინში ჩაუჯდა აზრი, რომ ერევანში ვიმყოფებოდით.
ნომერშიც სუფრა გაიშალა, მასპინძლებიც სხედან. კაკომ ჭიქას მოჰკიდა ხელი და მე მეუბნება:
– შენ ჩემი თარჯიმანი იქნები. მე საქართველოს შვილი ვარ, სადღეგრძელო ქართულად უნდა ვთქვა და ამათ რუსულად უთარგმნე. რასაკვირველია დავეთანხმე და ცოტა ხანში კაკომაც „შეუბერა“.
– მოკლედ, ხალხო, ჩვენს მეგობრობას, ჩვენს ძმობას გაუმარჯოს და აზერბაიჯანელების…
აზერბაიჯანელებმა ერთმანეთს გადახედეს და სიმწრისგან გალურჯდნენ. ახლა, გინება ისეთი რამეა, ენის ცოდნა არ სჭირდება მისახვედრად.
– კაკო, – მოვქაჩე სახელოდან, – არ დაგვღუპო, ბიჭო, ბაქოში ვართ.
– რაო? – დამხედა გაკვირვებულმა, – ბაქოს ვენაცვალე, ბაქოს და სომხებს…
მასპინძლები დამშვიდდნენ. გადის ორი წუთი და ისევ ჭიქას მისწვდა:
– ჩვენ გაგვიმარჯოს და აზერბაიჯანელების…
– ჩტო ონ გავარიტ, – სკამებიდან წამოიწივნენ მასპინძლები.
– აზერბაიჯანელი ხაროში ნაროდ, – „ვუთარგმნე“ და კაკოს პიჯაკში ვეცი, ლამის ჩამოვახიე, – დაგვხოცონ გინდა? ბაქოა, ბაქო!
გადის პატარა დრო და:
– ახ, ეტი აზერბაიჯანცი…
ფეხზე დავაბიჯე:
– არმიანი, ბიჭო!
– იზვინიტე, არმიანი…
კიდევ კარგი მთვრალი იყო, თორემ მაგარი დაჟეჟვა არ აგვცდებოდა“.
მამუკა არეშიძე:
„1990 წელს გადაცემა „საღამო მშვიდობისა“ რომ დაიხურა, „ოსტანკინოს“ კორესპონდენტი გავხდი და კამბოჯაში მომიწია წასვლა. სამი ძალა ომობდა ერთმანეთში – მონარქისტები, წითელი კხმერები და სამთავრობო ჯარი. მე სამთავრობო ჯარს დავყვებოდი. ერთხელაც შუა ჯუნგლებში ვართ, გახურებული ომი მიდის. ახალი ნაწილი მოიყვანეს. დაბალი ოფიცერი მოჰყვათ. კამერა ავიღე, მძაფრ ეპიზოდებს ვიღებ და შევნიშნე, რომ ჩემი ოპერატორი იმ ოფიცერს რაღაცას ელაპარაკება. მივუშვირე კამერა, უცებ ოფიცერმა ჩემკენ გამოიხედა და ძარღვიანი ქართულით მეკითხება.
– შენ რა გქვია, ჩემი ძმა?
კამერა ლამის ხელიდან გამივარდა, მოსასულიერებელი გავხდი.
– ქართველი ხარ? – ძლივს ამოვიღე ხმა.
– კი, თბილისელი. ქვეყანაში დარჩენა აღარ მინდოდა. თუ სროლაა, ისევ სჯობია კამბოჯელს ვესროლო, ვიდრე ქართველს“.
ლაშა ნაცვლიშვილი:
„ჩემს შტაბში, რომელიც კინოთეატრის დარბაზში იყო განთავსებული, ყოველ წუთს უამრავი ხალხი ირეოდა, გიჟის ადგილიც იქაა, სადაც ხალხმრავლობაა, მით უმეტეს, იქ ხაჭაპური მოდის, სასმელი მოდის. გარეთ პლაკატებია გაკრული, ხმა მიეცით ლაშა ნაცვლიშვილს, ჩვენს გენერალს, ჩვენს უკანასკნელ იმედს.
შეხვედრა მაქვს ლაგოდეხის ინტელიგენციასთან. დარბაზი სერიოზული ხალხით გაივსო. დაიწყო პოლემიკა, მე ჩემსას ვამბობ, ისინი თავისას, ვკამათობთ, საკმაოდ დაძაბული ატმოსფეროა. ვგრძნობ, ცოტაც, მთელი ინტელიგენცია გადაბირებული მეყოლება და ამ დროს კარი იღება, გიჟმა შემოყო თავი და ხმამაღლა იყვირა: „ბევრს ნუ ატრაკუნებთ, ლაშას მიეცით ხმა“. ყველა გაჩუმდა და ერთმა პედაგოგმა ამოიოხრა: „რას ვიზამთ, კიდევ ერთხელ მოგვიწევს გიჟის ჭკუაზე გავლა“.
ვალერი გელაშვილი:
„არჩევნების წინ სერიოზული კონკურენტები მყავდა და, ბუნებრივია, ყველა თავისებურად ვცდილობდით ამომრჩეველთა გულის მოგებას. თუმცა კანონი განსაზღვრავს, რისი გაკეთების უფლება აქვს მაჟორიტარული დეპუტატობის კანდიდატს და რისი – არა.
შტაბში, ჩემს ოთახში ვზივარ, სამოქმედო გეგმებს ვამუშავებ და უცებ ერთ – ერთი აგიტატორი აქოშინებული შემოვარდა:
– ბატონო ვალერი, ახლახან ხალხის ლაპარაკს მოვკარი ყური – „დემოკრატები“ „ცოცხალს“ არიგებენო.
ხაშურში „ცოცხალი“ არავის უკვირს, დიდი რაოდენობით იჭერენ, მაგრამ დარიგება, კაცო?!
– რას ამბობს, ტყუილი იქნება, – არ დავუჯერე.
– იქნებ გადაგემოწმებინათ? -წამოაყენა იდეა.
მაშინვე ჩემი საარჩევნო კამპანიის ხელმძღვანელს დავურეკე:
– „დემოკრატები“ ცოცხალს მართლა არიგებენ?
– კი, არიგებენ, მეც შემხვდა, აგერ მიდევს მაგიდაზე.
– მერე, სირცხვილით მაგას როგორ მეუბნები ბიჭო? – გამოვედი მოთმინებიდან.
– ბატონო ვალერი, ხომ უნდა გავიგო, რა მეთოდებით იბრძვიან? – დაიბნა.
– თუ არ შეჭამე, ისე ვერ გაიგებ?
– შეჭმა რა შუაშია, – ჩაფიქრდა და სიცილი დაიწყო, – გეშლებათ, „ცოცხალი“ თევზი კი არა, „დემოკრატების“ გამოშვებული გაზეთის სახელია…“
