ბაქო. აზერბაიჯანის დედაქალაქი. მასიური შენობები. განიერი ავტოსტრადები. თანამედროვე ქალაქისთვის შესაფერისი არქიტექტურა. ძველი ქალაქი. სუფთა, მოკირწყლული ქუჩები.
მოკლედ რომ მოვჭრა, ბაქო ახალი და არქიტექტურის ძველის ნაზავია, ერთმანეთში კარგად შერწყმული და გადახლართული. ნაღდად ასეა, მაგრამ…
მაგრამ მას აკლია ის შარმი, რომელიც გააჩნია თითქოსდა ძველი ნაჭრებისაგან შეკერილი საბნის მაგვარ თბილისს, აკლია ის მიმზიდველობა, ის გულიდან ამოხეთქილი სითბო, ის საუცხოო არომატი, რამაც აქცია თბილისი კავკასიის დედაქალაქად. თბილისი განუმეორებელია.
და ზუსტად ეს შარმი, ეს თბილისქალაქური სითბო შეჰმატა თბილისში დაბადებულმა იმერელმა კაცმა, დიდმა ხელოვანმა ზურაბ წერეთელმა, რომლის პერსონალური გამოფენა გაიხსნა ულტრათანამდეროვე ჰეიდარ ალიევის საგამოფენო ცენტრში. მხოლოდ ქართველს თუ ძალუძს გააღვიძოს ყოველ ადამიანში ის განუმეორებელი სიმპათია სიყვარულისა და მშვიდობისადმი, რაც ჩვენ ასე გვსურს, რაც ასე სურს მთელ მსოფლიოს… და ამის გამკეთებელი, განმხორციელებელი და საუკეთესო ელჩი ზურაბ წერეთელია. ქართველი, რომელიც დღენიადაგ იღწვის იმისთვის, რომ მსოფლიო იქცეს უკეთეს ადგილად ყველასთვის განურჩევლად.
სწორედ ამისთვის მიანიჭა აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა განთქმულ ხელოვანს საპატიო მეგობრობის ჯილდო ,,დოსტლუგი”, რომელსაც ეს ადამიანი ნაღდად იმსახურებდა. ჰეიდარ ალიევის ცენტრში ა.წ. 22 მაისს. შეკრებილ საზოგადობას, მათ შორის თქვენ მონა მორჩილს, ჰქონდა სიამოვანება ენახა, თუ როგორ გადასცა ეს საპატიო ჯილდო აზერბაიჯანის კულტურის მინისტრმა, სულით ახალგაზრდა და გაუტეხელ ხელოვანს ზურაბ წერეთელს, რომელიც ეამბორა მედალს და შემდეგ მისი განუმეორებელი აქცენტით აუწყა დამსწრე საზოგადოებას, რომ მას უამრავი ჯილდო აქვს მიღებული, მაგრამ ეს ყველაზე მნიშვნელოვანია. შემდეგ კი მისთვის დამახასიათებელი იუმორით აღნიშნა, რომ, როცა დავბერდები (ცნობისათვის, ბატონი ზურაბი 85 წლისაა), მემუარებს დავწერო და თავის ძველ მეგობარს მხატვარს თაირ სალაჰოვს სთხოვა ეს მემუარები ჯერ ქართულიდან რუსულად გადავთარგმნოთ და შემდეგ კი აზარბეიჯანულადო…
ამ შესავალი სიტყვის შემდეგ გაიხსნა გამოფენა, რომლის მოწყობაში დიდი როლი ითამაშეს ელენე (ლიკა) წერეთელმა, ვასილ წერეთელმა, ლიუბოვ ევდოკიმოვმა და სხვებმა. გამოფენა მართლაც შთამბეჭდავია და ვინც ბაქოში მოხვდებით, ესტუმრეთ ჰეიდარ ალიევის ცენტრში გამართულ გამოფენას..
ჩვენ კიდევ ერთხელ ვულოცავთ ბატონ ზურაბს მორიგ გამარჯვებას და ვიმედოვნებთ, რომ ეს დიდი ხელოვანი კიდევ ბევრჯერ გააკვირვებს მსოფლიო საზოგადოებას, რადგან ნიჭს, მით უმეტეს, ქართულს, საზღვარი არ გააჩნია.
