მას შემდეგ, რაც პანდემია მსოფლიოს მოედო და “კოვიდ19” დაემუქრა ადამიანთა მოდგმას, სიცოცხლის გადასარჩენად, ფრონტის წინა ხაზზე მედიკოსთა არმია დარჩა! მათ ბევრი ტალახიც ესროლეს _ ბუნებრივია, ომის სასტიკ კანონს ახლავს მსგავსი პრეცედენტები! მთავარი ის არის, რომ ამ არმიას უკუქცევა არც უფიქრია და ბრძოლას შემართებით განაგრძობს!
ქართველმა კაცმა სიკვდილ-სიცოცხლის ტანდემს _ საოცარი საერთო სახელი, “წუთისოფელი” უწოდა. ჩვენი რეპორტაჟი, სწორედ წუთისოფლის გახანგრძლივებისთვის ბრძოლის ერთკვირიანი ქრონიკაა ოზურგეთის კლინიკა “მედალფას” კოვიდგანყოფილებიდან, სადაც მედპერსონალის საოცარი თავდადების ყოველდღიურობა, მხოლოდ საკუთარი თვალით ნანახით არის შესაძლებელი, სრულად აღიქვა და ირწმუნო!
_ მოვედი! აქ ვარ! აბა, ერთი აბიც დავლიოთ, სატურაცია გავსინჯოთ… ბარემ ჟანგბადის მილიც გავასწოროთ, ბაბუ, ყოჩაღ! ლომი ხარ, ლომი! მალე გაგიშვებთ ლიხაურში, _ ახალბედა ექიმი ასლან ღორჯომელიძე ისე ეფერება 90 წელს მიღწეულ გურამ ჭელიძეს, შეუძლებელია უკეთ მოესიყვარულო საკუთარ ბაბუას…
“მედალფას” კლინიკის კოვიდგანყოფილების 40-ზე მეტი პაციენტიდან, უმეტესობა ასაკოვანია. თითქმის ყველას, პირველ რიგში, ჟანგბადით ასაზრდოებენ!
უჭირთ სუნთქვა, ტკივათ, აქვთ უმადობა, დაკარგულია ყნოსვა, გემო… და უცებ, კოვიდგანყოფილების დერეფანში მედპერსონალის ჟრიამული ისმის: “იმიტომ, რომ დღეს ბაბუს დაბადების დღეა”! _ ასაკოვან პაციენტს, მირიან ღლონტს 90 წელი შესრულებია. თუმცა, კოვიდისგან ძალიან მისუსტებულს, საერთოდ არ ახსოვდა თავისი ამ ქვეყნად მოვლენის დღე, სამაგიეროდ, მედპერსონალს ახსოვდა…
მას თვალები აუწყლიანდა, როცა მედპერსონალმა კოპწია ტორტი წინ დაუდო და კიდევ ერთხელ მედგრად გაუმეორა სიმღერა…
ასლან ღორჯომელიძეს, რომელსაც პაციენტები ყოველ წუთს უხმობენ და ისიც მარჯვნივ-მარცხნივ ღიმილს არ იშურებს: “რა იყო, ისწავლეთ ჩემი სახელი, ხომ?!” ხანში შესული პაციენტი გადაუდგა წინ:
_ ბაბუ, ხუთი წუთით გამიშვი სახლში. ტაქსით ევირბენ, ფული მაქვს, დამიცდის და უცბად დავბრუნდები. არ მოგატყუეებ… სახლს დავხედავ.
_ რა, ბაბუ? გადაირიე, კაცო? რას ამბობ? სახლში ყველაფერი კარგად დაგხვდება. სახლიც თავის ადგილზე იქნება. ყველაფერს გავიგებ და გეტყვი…მთავარია, ახლა შენ უნდა “მოგაბულბულოთ” და ისე გაგიშვათ… _ მხრებზე ხელს ხვევს ექიმი და პალატისკენ მიჰყავს.
მოხუციც, უცებ, ბავშვზე უფრო დამჯერე ხდება და მორჩილად მიჰყვება…
მერე მორიგი დილა იწყება და ახალგაზრდა ექიმი სოფო შადაგიშვილი შემოვლაზეა:
“ხომ კარგად ხართ?” “ტემპერატურა რამდენი გაქვთ?” “სატურაცია როგორია?”, “საკვებს ხომ იღებთ კარგად?” “არც თქვენ ხართ აცრილი?” _ ბოლო კითხვას ისე სვამს, თითქოს მისი ბრალი იყოს, ვინმემ თუ არ აიცრა და უფრო დაყვავებით მიმართავს: “როცა ყველაფერი კარგად დასრულდება, ვადები დაიცავით და აუცილებლად აიცერით”.
“მედალფას” კოვიდგანყოფილებაში 40-ზე მეტი პაციენტია და ზოგ ასაკოვანს საკუთარი ჰიგიენური მდგომარეობის მიხედვაც უჭირს…
“ნუ გეშინია, ყველაფერი კარგადაა. აი, ასე! უკვე გაწკრიალებული ხარ… ყოჩაღ!” _ ისმის ექიმ ნინო ფიფიას ხმა, რომელიც სანიტარულ პერსონალს თავად ეხმარება მოხუცის მოვლა-დაბანაში!
ტექნიკური პერსონალის წარმომადგენლები, მაქსიმალურად ცდილობენ, სისუფთავის ხარისხი მაღალ დონეზე იყოს დაცული.
“აბა, კიდევ ხომ არ გჭირდებათ რაიმე? შენიშვნა ხომ არ გაქვთ? მითხარით, კიდევ მოვალ…” _ პაციენტებს რიგრიგობით ეხმიანება ინგა მამულაშვილი და აიმედებს, რომ მალე გამოჯანმრთელებული შინ წავლენ.
“მარიკუნააა, აქ ვარ, მოვედი!” _ ხელში წამლებით, გადასხმის პაკეტებით დადის ახალგაზრდა მედდა ირინა ლომთაძე. მის გვერდით კიდევ ერთი მედდა, მაია ჩაფიჩაძე მოაბიჯებს, რომელსაც, ისევე, როგორც დანარჩენებს, კოვიდი ღიმილს უნებართვოდ უმალავს პირბადით, თუმცა, თვალები მაინც ასხივებენ ამ ღიმილს.
ერთგვარი ზედმეტი ფამილარული ჟესტებიც კი, ახლა მედიკამენტების ტოლფასია ამ სივრცეში მწოლიარე ადამიანებისთვის, რომელთა სიცოცხლის შესანარჩუნებლად ასე თავგანწირვით იბრძვის კლინიკა “მედალფას” კოვიდგანყოფილების კოლექტივი…
ჩავხედოთ “შთაბეჭდილებების წიგნს”, რომელიც თავისი სიმბოლური მწვანე ყდით, სიცოცხლის განახლების მარადიულ წყურვილს ეხმიანება:
“ჩემო ძვირფასებო, არ მეგონა, თუ ასეთ გაუბედურებულ დროში, ასეთი კოლექტივი არსებობდა! მადლობა ყველაფრისთვის”, _ ნინო კაკაბაძე.
“რასაც თქვენ აკეთებთ, ეს არის გმირობა, გაოგნებული ვარ… მერვე დღეა, აქ ვარ. თან გვყვებით… საუკეთესოები ხართ”, _ ანა შველიძე.
“მეთოთხმეტე დღეა, აქ ვარ… თან მყვებიან. 68 წლის ქალი ვარ, გადამარჩინეს. შვილიშვილი აქ მოვიყვანე. თქვენი პროფესიის მიღება გადაწყვიტა. მადლობა!”_ ნანული დუმბაძე.
“კოვიდის ცენტრის ყველა თანამშრომელს! ნეტა, რა დედამ გშობათ, ჩემო კარგებო! აფერუმ, აფერუმ! გკოცნით, გეფერებით ამ დიდი ამაგისთვის!” _ მაია კომახიძე.
[sexy_author_bio]
