ძლიერმა ქარმა იანვარში ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტს რომ მნიშვნელოვანი ზარალი მიაყენა, ამაზე უკვე არაერთხელ ითქვა თუ დაიწერა _ დაზიანდა ავტომობილები, საცხოვრებელი სახლების სახურავები; ქარმა მოგლიჯა ხეები, რამაც გზის ზოგიერთ მონაკვეთზე გადაადგილება გაართულა და სამწუხაროდ, მსხვერპლიც მოჰყვა.
სხვებთან ერთად მაშინ სტიქიამ ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვიანის ცენტრში მდებარე ორი სავაჭრო ობიექტიც დააზიანა. ძლიერი ქარის შედეგად მოთხრილი ასწლოვანი ფიჭვის ხე ერთმანეთის გვერდით მდგარ ორი მაღაზიის შენობას დაეცა, რა დროსაც ერთ-ერთი ობიექტის მფლობელი ლეილა დოლიძე მის კუთვნილ ფართში იმყოფებოდა და სიკვდილს სასწაულებრივად გადაურჩა _ ქარისგან მოგლეჯილი ხის ტოტებმა მაღაზიის ჭერი გახვრიტა და დახლზე დაერჭო.
უნდა ითქვას, რომ სტიქიის შედეგების სალიკვიდაციოდ ცენტრალურმა ხელისუფლებამ საკმაოდ მოკლე ხანში გამოყო შესაბამისი თანხები და დაზარალებულ მოსახლეობასაც დახმარება უკვე გაუწია. ჯამში, ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტში, ოფიციალური ინფორმაციით, 383 ოჯახს აღმოუჩინეს დახმარება და საამისოდ ბიუჯეტმა 2 მილიონ 500 ათასი ლარი გაიღო. თუმცა, როგორც ირკვევა, სტიქიისგან მიყენებული ზარალის მიუხედავად, მაღაზიის მფლობელებს სახელმწიფოსგან დახმარება არ ერგოთ.
“გვითხრეს, არ გეკუთვნით, ეს თქვენი კერძო საკუთრებაა და ჩვენ ვერ დაგეხმარებითო. საინტერესოა, სახლი არ არის კერძო საკუთრება?! ხომ დაეხმარნენ ოჯახებს და მისცეს სახურავები. ჩვენ რა დავაშავეთ, ჩვენც ხომ მოგვადგა ზარალი?! კაი, სახლებს თავი დავანებოთ, მაშინ გვითხრან ის ობიექტები, ფასადური სილამაზისთვის ქალაქის ცენტრში კარ-ფანჯრები რომ გამოუცვალეს და სახურავიც გადაუხურეს, არ არის კერძო საკუთრება?! რაღაც გაუგებარი პროგრამით, ლანჩხუთში მოსახლეობას ღობეებიც შეუღებეს და ჩვენ სტიქიამ რომ დაგვაზარალა, თურმე, ვერ დაგვეხმარებიან. ძალიან უსამართლობაა ეს ყველაფერი”, _ ამბობენ პირად საუბრებში დახმარების გარეშე დარჩენილი დაზარალებულები.
ირმა ფირცხალაიშვილის თქმით, რომელიც ერთ-ერთი დაზარალებულთაგან, საქმის კურსში ქვეყნის პრემიერი, ირაკლი ღარიბაშვილიც ჩააყენა, თუმცა, როგორც თავად ამბობს, პასუხი არავისგან არ მიუღია:
“ხუთი თეთრიც არავის არ მოუცია. მერის წარმომადგენელს, გიგა დოლიძეს და საკრებულოს წევრს, ზაზა წულაძეს ვუთხარი და მითხრეს, რომ დახმარების იმედი არ მქონოდა. მესინჯერით პრემიერს, ირაკლი ღარიბაშვილს მივწერე, რომ სტიქიის შედეგად დავზარალდი და ვიკითხე, თუ მეკუთვნოდა რაიმე სახის დახმარება, მაგრამ პასუხი არ მიმიღია. დახმარება კი არა, ბოდიშიც არ მოუხდია არავის. ეს კი არა, იმდენი ხანი წაქცეული ხე შენობაზე იდო და ძლივს მივაღწიე, რომ მოეშორებინათ იქიდან. ის ნაძვიც არ მომცეს, რომ დამეხერხა და სახურავისთვის მასალად გამომეყენებინა. მითხრეს, ეკლესიას უნდა მივცეთო. დღესაც იქ დევს _ მე ხომ ვერ წავიღებ უნებართვოდ? მაშინვე დამაჯარიმებენ”, _ ამბობს ირმა ფირცხალაიშვილი, რომელიც ერთ-ერთია, ვისი კუთვნილი კომერციული ნაგებობა სტიქიამ დააზიანა.
თუ რა მოტივით ეთქვათ უარი დახმარებაზე სტიქიის შედეგად დაზარალებული კომერციული ფართის მფლობელებს, ამის გასარკვევად “გურია ნიუსი” ლანჩხუთის მერს, ალექსანდრე სარიშვილს დაუკავშირდა:
“მარტო ქვიანში არა, იყო კიდევ კომერციული ობიექტები _ ერთი ნიგვზიანში და ორიც სუფსაში, რომლებიც დააზიანა სტიქიამ, მაგრამ არც ერთს არ დავხმარებივართ. ამ შემთხვევაში მიდგომა იყო, რომ ეს ობიექტები დაზღვეული უნდა ყოფილიყო, დახმარება რომ მიეღოთ”, _ გვითხრა ალექსანდრე სარიშვილმა.
ფაქტობრივად, იგივე პასუხი მივიღეთ ნიგოითის ადმინისტრაციულ ერთეულში მერის წარმომადგენლის, გიგა დოლიძისგანაც. მისი თქმით, ამ შემთხვევაში სახელმწიფოსგან დახმარების მისაღებად საჭირო იყო, რომ კომერციული ფართები დაზღვეული ყოფილიყო.
გაუგებარ გადაწყვეტილებად მიიჩნევს ამ ყველაფერს, პოლიტიკური გაერთიანება “ლელოს” ლანჩხუთის ორგანიზაციის ხელმძღვანელი, გოჩა ჯანაშია, რომელიც თავადაც სოფელ ქვიანის მკვიდრია:
“სიმართლე გითხრათ, ვერ ამიხსნია სახელმწიფოსგან ასეთი გაუგონარი გადაწყვეტილება. რატომ გაიმეტეს ეს ადამიანები იმისთვის, რომ არანაირი შეღავათი არ მისცეს, როცა ნათელია, რომ სახელმწიფოსგან მიყენებულ ზარალთან გვაქვს საქმე? ეს ხე ხომ სახელმწიფოს კუთვნილ მიწაზე მდებარეობდა და სტიქიის შედეგად კერძო მესაკუთრისთვის საფრთხედ იქცა.
ღმერთმა დაგვიფარა და მაღაზიის მეპატრონე ქალბატონი სასწაულებრივად გადაურჩა სიკვდილს, მაგრამ ასე რომ არ მომხდარიყო, მის ოჯახს რა პასუხს გავცემდით, დაზღვეული არ იყოო?
მაშინ როცა უამრავ პოპულისტურ რამეზე იხარჯება თანხა, რა გახდა ამ ადამიანების უმნიშვნელო თანხებითაც დახმარება, როცა ჩვეულებრივი მცხოვრებლისგან განსხვავებით ეს ობიექტები, კანონის შესაბამისად, ბიუჯეტის გადამხდელები მაინც არიან. ხოლო როცა ქვეყანაში სადაზღვევო სისტემა ჯერაც არ არის მოწესრიგებული და ობიექტების მეპატრონეებს არ აქვთ ამის ვალდებულება, ძნელია ამ მოტივით დაზარალებული ადამიანების კიდევ დაჩაგვრა. ესეც რომ იყოს, ადამიანური ფაქტორი ხომ არსებობს, რომელიც ამ შემთხვევაში ყველაზე ფასეულია”, _ ამბობს ჯანაშია.
ავტორი
