როცა ჩვენი ქვეყნის, სამშობლოს ერთგულ ჯარისკაცებზე, საუკეთესო ადამიანებზე ვწერთ, რომლებიც სხვადასხვა სფეროში უმწიკვლოდ მსახურობენ, მათ შორის, როგორი გასაკვირიც არ უნდა იყოს, უფრო ნაკლებად ვხვდებით საჯარო მოხელეებს!
შესაძლოა, ამის მიზეზი ისიც იყოს, რომ დღეს ჭრელია შეხედულებები (არც მთლად უმიზეზოდ) ტიპიურ საჯარო მოხელეზე და ის მაინც კომფორტის და ხელფასის მოყვარულ „ტიპად“ აღიქმება. საამისო განწყობები, გარკვეულწილად, შექმნა კიდეც სისტემამ თუ სისტემებმა!
და მაინც ჩვენი საჯარო სამსახურების სივრცეებში უამრავი კეთილსინდისიერი მოხელე მუშაობს, რომელთა რუტინული შრომა საკმაოდ აღემატება კიდეც იმ ხელფასს, რომელსაც ამ მსახურებისთვის იღებენ.
დღევანდელი ჩვენი რუბრიკის სტუმარი ოზურგეთელი ქალბატონი მაია ნარსიაა!
ერთი ჩვეულებრივი ქალბატონი, რომელიც ოზურგეთში დაიბადა და გაიზარდა და მშობლიურ რაიონს ერთი დღითაც კი არ მოსცილებია!
აქვე დაამთავრა, როგორც თავად გვეუბნება „საფერშლო“ სკოლა, (თავის დროზე ოზურგეთის სამედიცინო სასწავლებელი). ხშირად, თავისი ცხოვრების მანძილზე, შეთავსებით მუშაობდა, როგორც ოზურგეთის საავადმყოფოს სამეანო განყოფილებაში, ისე საჯარო სამსახურში.
„არავის ახსოვს, მაიას რომელიმე სამსახურში დაეგვიანებინოს, ჩვეული პუნქტუალობისთვის ეღალატოს, ხმისთვის აეწიოს… ერთგული, პასუხისმგებლიანი, უდიდესი თმენის უნარის მქონე, როგორც გურულებს გვიყვარს გამოთქმა, „ენამოვლილი“, ადამიანების მოყვარე – რაც ყველაზე მთავარია პიროვნებისთვის, საჯარო მოხელისთვის განსაკუთრებით“, _ ასე საუბრობენ მასზე მშობლიურ ქალაქში.
მაია ნარსია დღეს ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს თავმჯდომრის მდივანია და ანალოგიურ სამსახურში თითქმის 40 წელი გაატარა. სხვადასხვა დროს, სხვადასხვა ხელმძღვანელ პირებთან ხანგრძლივი მუშაობის პერიოდს ის იხსენებს, როგორც ერთმანეთზე უმჯობესს და გულწრფელად უჭირს, განასხვავოს ესა თუ ის საჯარო მოხელე, ვისთანაც უმუშავია.
ქალბატონ მაიაზე როცა საუბრობენ, როგორც იშვიათ საჯარო მოხელეზე, ხშირად ღიმილით უსვამენ ხაზს იმ ფაქტს, რომ “ნარსიას ვინმე „კრიშა“ არასდროს მფარველობდა“.
არსებული კონიუნქტურიდან გამომდინარე, ბუნებრივად შეიძლებოდა გაჩენილიყო ლოგიკური კითხვა, რომ „ის სხვა ხელმძღვანელთან მუშაობდა, ჩვენი გუნდის წევრი არაა და… “ და მაინც, ყველა ხელმძღვანელს სურდა, მაია ნარსია ყოფილიყო მისი თანამშრომელი. ადამიანებთან შეხვედრის, გამორჩეული ტაქტის და უნარების მქონე მოხელეს, კეთილშობილ ქალბატონს ყოველთვის, ყველა დროში, მორიგი პოლიტიკური ცვლილების დროს, მუდამ სთავაზობდნენ, ემუშავა იმ პოზიციაზე, სადაც ადამიანებს ყველაზე მეტად სჭირდებათ ღიაობა, სანდოობა და თბილი შეხვედრა!
_რა ვიცი, ჩემზე უნდა დაწეროთ? კაი, რა, მრცხვენია. რა უნდა დაწეროთ ჩემზე? გაიცინებს ვინმე…
_რატომ გაიცინებს?
_რა ვიცი, რა გავაკეთე მე დასაწერი? – ასეთი დიალოგი როცა შედგა ჩვენს შორის, უცებ, საკრებულოს თავმჯდომარე, დათო დარჩია, თანამშრომლები ნათია ლომჯარია, ნინო აბაშიძე, ნათია ზედგინიძეც მოგვეშველნენ:
_მაია? საუკეთესოზე საუკეთესო! სანდო, ერთგული, პასუხისმგებლიანი, საქმის მცოდნე, თბილი, ადამინის მოყვარე, ყველა საუკეთესო თვისების მქონე, _ ერთმანეთს დაასწრეს, როგორც ხელმძღვანელმა, ისე რიგითმა თანამშრომლებმა.
_ერთადერთი…რასაც მაიკოს ვუსურვებდით, საკუთარი ოჯახის შექმნაა! სულაც არ არის გვიან და ძალიან გავიხარებთ, _ გულწრფელად იცინის ნათია ზედგინიძე.
__ჩემი პიროვნული თვისებების ჩამოყალიბებაში, უდიდესი წვლილი მედეა მეხუზლას ეკუთვნის. ის ქალაქ ოზურგეთის კანცელარიის მმართველი იყო, როცა პირველად დავიწყე საჯარო სამსახურში მუშაობა. მეტყოდა ხოლმე: „როცა მე არ ვარ ადგილზე, მაშინ განსაკუთრებით ხარ საჭირო ადგილზე“. და მეც ასი თვალი და ასი ყური მქონდა გამობმული, რომ იტყვიან…ზოგადად, მე 16 წლის ასაკში მივედი სამსახურში, სკოლის დამთავრებისთანავე. იქ გავიზარდე, ასე ჰქვია. როცა სამედიცინო სასწავლებელი დავამთავრე და პარალელურად შეთავსებით ვმუშაობდი, კვირაში სამჯერ, საავადმყოფოს სამეანო განყოფილებაში, მეტად მობილიზებული ვიყავი, რომ წუთი არ დამკარგვოდა და შეთანხმებული გრაფიკი ზუსტად დამეცვა! არ ვიცი, რომელი ერთი დავასახელო ხელმძღვანელი პირებიდან თუ რიგითი თანამშრმლებიდან, ვისაც წვლილი არ მიუძღვის ჩემს საჯარო მოხელედ ჩამოყალიბებაში. ისინი თავად იყვნენ საუკეთესოები. ვაკვირდებოდი და ყველა გამორჩეულ თვისებას ვისრუტავდი. ..საყვარელ სალუქვაძე, ლადი ჟრენტი, ზაურ ქობულაძე, ლევან ურუშაძე….ნანა სალუქვაძე, მაყალ დარჩია, ნუნუ ბარაბაძე…მოგვიანებით ლადო სურგულაძე, ალეკო მამეშვილი, ავთანდილ სურგულაძე… საავადმყოფოს ხელმძღვანელები თუ ექიმები: არსენ ჭელიძე, ზურაბ ყაჭეიშვილი, დათო მდინარაძე…არ მინდა გამომრჩეს ვინმე, მაგრამ ისე ბევრნი იყვნენ და ისე კარგები... – გვიამბობს მაია და თვალები ცრემლებით აქვს სავსე…
თუ როგორია მისი ახლანდელი ერთი მორიგი სამუშაო დღე, ვიტყვით, რომ ის არის მაიასთვის დამახასიათებელი, მორიგი უბრალოებით და სითბოთ სავსე.
ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის საკრებულოში შესულს, დიდი დაკვირვება არ სჭირდება, შეიცნოს მისი, როგორც საჯარო მოხელის იდუმალი ძალა.
_დაიცადეთ, დაბრძანდით! ხალხი ჰყავს, თუმცა მაინც შევალ და ვეტყვი, რომ საქმის კურსში იყოს! – ასე მიმართავს ის რიგით მოქალაქეს, ვისაც ხელმძღვანელ პირთან შეხვედრა სურს.
ახლა ეს შევადაროთ ბანალურ, სტანდარტული მიმართვის ფორმას: „დაბრძანდით, არ სცალია, ხალხი ჰყავს, დაელოდეთ!“
ამ თუნდაც ერთ ფრაგმენტულ დიალოგში, უარავი სამუშაო დღეებიდან, უკვე აშკარაა, რატომ მუშაობს უთვალავი წლების მანძილზე მაია ნარსია საჯარო სამსახურში, ყველაზე გაშლილ სივრცეში, იქ, სადაც უმეტესად ადამიანების რიგია!
პირად ცხოვრებაზე, ოჯახზე სიყვარულით საუბრობს! ერთადერთი ძმა, ცისკარა მასზე 14 წლით უმცროსია, რომელსაც ხშირად დედაც კი ეგონა საკმაოდ უფროსი და. სტუდენტი ძმისშვილები სიცოცხლეს ურჩევნია! რძალს დედმამიშვილზე უმჯობესს უწოდებს!
მასზე კი , შინაურ–გარეულები მუდამ საუბრობენ, როგორც ადამიან –სიმდიდრეზე!
„ასეთ ინდივიდებზე უფრო ხშირად დგას სახელმწიფოს თუ ოჯახის სიძლიერე, ვიდრე ერთად აღებულ ბევრ ჯგუფსა თუ გუნდზე!“- ამბობენ მშობლიურ ოზურგეთში.
წარმატებებს ვუსურვებთ ადამიან–სიმდიდრეს, მაია ნარსიას, ვისაც კვლავ ულევი სითბო და სიყვარული გააჩნია, რომელიც, მისივე თქმით, ადამიანებისთვის საჩუქრად აქვს გამზადებული.
ავტორი
