მეოთხე წელია, რაც ოზურგეთის მეოთხე საჯარო სკოლის დაწყებითი კლასების მასწავლებელი, ეკა დარჩია პროექტს: ,,მე შენი სულის ვარ მეციხოვნე“, ახორციელებს.
ქალბატონი ეკა, თავისი შემოქმედებითი და ინოვაციური უნარებით, მოსწავლეებისადმი ღია თუ იდუმალი მიდგომის დიდოსტატის იმიჯით, დიდი ხანია, ცნობილია და აღნიშნულმა პროექტმაც უკვე ფურორი მოახდინა.
_როცა გარეთ 21 -ე საუკუნეა,როცა ინტერნეტი ცდილობს, დაიმკვიდროს ადგილი ურთიერთობებში, როცა გაცივდა მშობლებისა და შვილების, ბებია-ბაბუებისა და შვილიშვილების ოჯახური ურთიერთობები, პრობლემაც აქტუალური გახდა.
პირველად, როცა ამ პროექტის იდეა გავაცანი მშობლებს, მხოლოდ ერთი ბაბუ-ბატონი, იური ჯიჯიეშვილი დამეთანხმა, პროექტში მიეღო მონაწილეობა. ოთხი წლის შემდეგ კი ორი წყვილი ბებო და ბაბუ… დღეს კი სტერეოტიპი დავამსხვრიეთ! _ ამბობს ქალბატონი ეკა.
მართლაც, ზეიმს დაწყებიდანვე, დასასრულის სურვილი არ უჩანდა. თითქოს, არავის უნდოდა ეს ერთგვარი ლაკონური სპექტაკლი, დამთავრებულიყო.
სცენარის ზომიერად განსაზღვრული, შეკრული სიუჟეტი, საოცარი ბუნებრიობის წარმოჩენა გახლდათ.
პედაგოგმა შეძლო, სწორედ იმ ხსენებული სიცივის, მზისმიერი სითბოთა და განახლებადი ენერგიის განცდით დაბრუნება, ზეიმზე მყოფი თითოეული ბებოს, ბაბუს თუ მოზარდის გულში.
მუსიკალურ ნომრებს შორის, საინტერესოდ იყო მოქცეული ცოცხალი დიალოგები შვილიშვილებისა და ბაბუა-ბებიებისა.
„ჩემი ბებო და ბაბუ მუდამ ზრუნავენ ჩემზე“, „ ჩემი ბაბუ უსაყვარლესია, მუდამ ვიზრუნებ მასზე“… „მე მყავს უსაყვარლესი ბებო, ის ხელოვანია და კედლებსაც კი ალაპარაკებს“, _ ისმოდა ნორჩების გულწრფელი ფრაზები.
სცენარის კულმინაცია და ემოციურობის სიმაღლე იყო, საოცარი დიალოგი ბაბუასა და შვილიშვილს შორის, როცა ისინი საუბრობენ:
_ბაბუ, ამ სკამზე მარტო მე და შენ ვსხედვართ?
_არა, სიყვარულიც ზის, ბაბუ…
_რომ ვერ ვხედავ?
_მას ვერავინ ხედავს , ბაბუ…
_ხვალაც ხომ მოვალთ აქ, ბაბუ და სიყვარული დაგვხვდება?
_კი, დაგვხვდება, სიყვარული სულ ჩვენთანაა..
_აბა, უფალია სულ ჩვენთანო?
_სიყვარულია, ღმერთი, ბაბუ…
_შენ ჩემი ღმერთი ხარ, ბაბუა…
_მასე არ თქვა, ბაბუ…
_რატომ?
_რომ გაიზრდები , მიხვდები…
_მე შენი სულის მეციხოვნე ვარ, ბაბუა!…
_ამ მონოლოგმა შეგვძრა! _ ამბობდნენ ბებო-ბაბუბი და ყველა, ვინც ეს სულის სიმებით ნაძერწი დიალოგი ნახა და მოისმინა.
_ მიზანი მიღწეულია. ბებია-ბაბუები ის ადამიანები არიან, რომელთა იმედი ყოველთვის და ყველგან, უპირობოდ აქვთ შვილიშვილებს. ჩემმა მოსწავლეებმა იციან, რომ ხის სიმაღლე მიწის ზემოდან კი არ იზომება, არამედ ფესვებიდან… თითეული მათგანი, იმ მადლის მარცვალია, კეთილად რომ აღმოცენდება! ის სიკეთის ხეა, უსათუოდ კეთილ ნაყოფს რომ მოისხამს. არ მკითხოთ, ახლა რა კომპეტენციაზე გადის ეს პროექტიო…გეტყვით! გულის გულში! _ ამბობს ეკა დარჩია და მართლაც, ესაა საუკეთესო შეფასება და შედეგი ასე კარგად შემდგარი პროექტისა.
ამასთანავე, ეკა დარჩია უდაოდ არის ის პედაგოგი, რომელსაც არათუ იგივე მოსწავლეები, არამედ თაობები, როგორც თავიანთ ბებოებს და ბაბუებს, ასევე მასაც ამაყად ეტყვიან : „მე შენი სულის ვარ მეციხოვნე!“
ავტორი
