ტრადიციული გურული ახალი წელი, კალანდა, კარსაა მომდგარი და ამჯერად, როგორც ჩვენი მთისპირელი , მარად მხნე ასაკოვნები გვეუბნებიან, ფაციფუცობენ გურულები.
ოზურგეთის ხსენებულ სოფელში, ჭარმაგი ცოლ-ქმარი, ანზორ და ლენა ჭელიძეები, ხუმრობენ, რომ 90 წლისკენ, არა თავქვე, არამედ აღმა მიჰყვებიან დინებას და სურთ, ასი წლის ასაკშიც, ცისკიდურთან ახლოს მყოფი მთიდან , პირველებმა მიეგებონ კალანდას და ასე მიულოცონ ყველას დამდეგი „ძველით ახალი წელი“ , გურულებს განსაკუთრებით.
_ასე, შუაცეცხლთან შევხვდები დამდეგს. მთიდან, შუაცეცხლის მადლით მოსილი სადღეგრძელოთ გილოცავთ კალანდას! აქედან უნდა მოგესალმოთ. ცოტა ადრიანად გილოცავთ, შუაღამის 12-ზეც თქვენთვის ავწევ სასმისს, იცოდეთ, ჩემო გურულებო! ცეცხლის ულევი ძალა და სითბო არ მოგკლებოდეთ, არაა ისეთი გასაჭირი. ყველას საკმაოდ აქვს ავსებული საკალანდოდ ოჯახი. მეტი ბარაქა დაგებედოთ და შრომას არ უგანოთ. ჩვენი მარჯვენაა ჩვენი ყველაზე ერთგული მომხმარე. იცოცხლეთ, იხარეთ, თქვენთან ერთად გაგვიმარჯოს მე და ჩემს კნეინასაც. რომ იცოდეთ, როგორ გვიყვარხართ!_ ასეთი სადღეგრძელოთი იწყებს „გურია ნიუსთან“ საკალანდო მუსაიფს ჩვენი ჭარმაგი, მხიარული და სტუმართმოყვარე მასპინძელი, მთისპირის მცხოვრები, 85 წლის ანზორ ჭელიძე.
მის მეუღლეს, ლენა ჭელიძეს, რომელიც 82 წლისაა და, როგორც თავად გვეუბნება, 1963 წლიდან დღემდე, მთისპირის სამედიცინო ამბულატორიაში მუშაობს, წლები ვერაფერს აკლებს. დღემდე ემსახურება აქაურებს და იხსენებს ბავშვობის დღეებს, როცა კალანდობა ყველაზე დიდ ზეიმად და დღესასწაულად იყო მიჩნეული და მის შესახვედრად მთელი წლის განმავლობაში ემზადებოდნენ.
_რომ დასრულდებოდა კალანდა, ფაქტიურად, მომდევნო წლის შესახვერდრად იწყებდა ხალხი მზადებას. უნდა გეშრომა, შეგექმნა და საკალანდოდ განსაკუთრებული ხვავი და ბარაქა უნდა გქონოდა ოჯახში. ეს იყო ერთგვარი საზომი იმისა, წლის ბოლოს გამოჩენილიყო, ზარმაცი იყო თუ გამრჯე ადამიანი. რაც შეეხება სამზადისს, ძირითადად ყველგან ერთნაირი იყო. კლავდნენ ღორს, გოჭს, ქათამს, გურულ კეცებზე ცხვებოდა ხაჭაპურები. შუაცეცხლზე იხარშებოდა ღორის თავ-ფეხი. სავსე იყო სუფრა. შუაღამისა კი, 12 საათზე გაისროდნენ თოფს და უდიდესი სიყვარულით, ჯერ შინ დაილოცებოდნენ და მერე ყველა ერთმანეთთან გადადიოდა.რაღაც სასწაული სითბო, სიყვარული და ერთმანეთის მოფერება იყო. ზეიმის დაწყებისას ბავშვებიც უფროსებთან ერთად ვიყავით, მერე კი ცალკე _ ჩვენთვის სუფრა იყო გაწყობილი. ყველაფერი იყო ამ სუფრაზე. რა არის ამაში ცუდი? ბავშვს თავისი სამყარო აქვს. ასე უფრო თავისუფლად ვიყავით, მგონია, ვიდრე ისე, ახლა რომ ბავშვი მანდამაინც უფროსების გვერდით უნდა იჯდეს, თორემ მისი უფლება ირღვევა, _ მხიარულად საუბრობს ქალბატონი ლენა და თავისებურ დასკვნას აკეთებს, – ჩვენი უფლება არასრდოს დაურღვევია ვინმეს, პირიქით, სასწაულად ვუყვარდით ყველას, ასევე სასწაული სიყვარულით გვეპყრობოდნენ უფროსები და განსაკუტრებით საკალანდო დრეებში გვანებივრებდნენო.
„ჰო, ლიმონათი არ იყო მაშინ, მაგრამ საახალწლოდ შენახული ყურძნის ტკბილი წვენი და კომპოტი უხვად გვქონდა. ლიმონათი სჯობს მაგენს? _ ხუმრობას, მხიარულ საუბარს აგრძელებს ქალბატონი ლენა და „მშვიდობის “ თქმა არ ავიწყდება _ გურული ჩვევა სადღეგრძელოს თქმისას უნიკალურია, ჯერ მშვიდობა და მერე ყოლისფერიო _ ასკვნის ის და ბედნიერ დამდეგ კალანდას უსურვებს მთელ ქვეყანას.
„გურია ნიუსი“ასევე, ბედნიერ, მშვიდობიან კალანდას უსურვებს ჭარმაგ ცოლ-ქმარს, რომელთაც ასაკი ვერაფერს აკლებს, იმდენად მხნედ გამოიყურებიან და და ლაზათით გამოირჩევიან.
