ოზურგეთში, დილაადრიან, თეატრის მოედანზე თუ მიმდებარედ, ტროტუარზე ან “ჭადრების ბაღში” ხშირად დაინახავთ შავებით მოსილ ქალბატონს. მას ერთ ხელში მუდამ ჯამი უჭირავს, მეორე ხელში კი მარცვლეულით სავსე პოლიეთილენის პარკი. იგი დილის ცხრა საათამდე უკვე გამოდის რუსთაველის ქუჩაზე მდებარე საცხოვრებელი სახლის თაღქვეშ და მტრედებს “თავის ენაზე” უხმობს.
მერე მოედნის შუაგული ივსება ამ იდუმალი ფრინველების გუნდით და ქალბატონი ნადიაც გულუხვად უყრის თავისი პენსიის დანაზოგით ნაყიდ მარცვლეულს.
_ ყოველ დილით ვაპურებ ჩემს მტრედებს. უკვე მერამდენე წელია, ასე ვარ. დილით არასდროს დამიტოვებია მშიერი. ოზურგეთის ბაზარში ვყიდულობ მარცვლეულს, მომაქვს. რაც უნდა გაძვირდეს, მაინც ვუყიდი და ვაჭმევ. ისინი მშიერი კი არ დაიხოცებიან. თუმცა, ეს ასე მოხდა. განგების ნებაა, რომ მე ამ მტრედებს ვუვლი. მე ამათ ჩემს ქათმებს ვეძახი. მიუსაფარი ძაღლები კი ჩემი ღრუტუნებია. სანამ ვიცოცხლებ, ასე დავაპურებ ყველას, _ გვეუბნება ის და უკვე დანაყრებული მტრედების შემდეგ, ძაღლებთან ბრუნდება. თითქოს, საგანგებო წესრიგს მიჩვეულნი, მისკენ მიუსაფარი ძაღლები თანმიმდევრულად მოემართებიან. ყველას აჭმევს პურს, რომელიც იქვე, სახლის სადარბაზოსთან, კუთხეში აქვს მოთავსებული _ საკუჭნაო მაქვს და აქ ვიმარაგებო.
_ ჯერ მტრედებს ვაპურებ, მერე ამათ. მიჩვეული არიან. რა ვიცი, ვიღაცას იქნებ, უსაქმური ვგონივარ, თუმცა, მე წამლის ფულიც რომ მიაკლდეს, ამათ საკვებს მაინც ვუყიდი, _ სიყვარულით ამბობს და ამჯერად ძაღლებს ეფერება. ყველას თავისი შერქმეული სახელით მიმართავს. ისინიც მშვიდად და თბილი მზერით კალთაზე ეხუტებიან. ..
ვინ არის ნადია ბრილოვა?
ნადია ბრილოვა 85 წლის, ოზურგეთელი, წარმოშობით უკრაინელი ქალბატონია, რომელიც თავის დროზე, უკრაინაში , სამხედრო სამსახურში მყოფ ქართველ ჯარისკაცზე დაქორწინდა და საკუთარი ბედი, რომელიც მერე საკმაოდ აიწეწა, საქართველოს დაუკავშირა.
თავად გვიამბობს დეტალურად საკუთარი ბიოგრაფიიდან საუკეთესო წლების ამბავს…
“ეს იყო დიდი ხნის წინ, როცა მე 17 წლის ვიყავი. უკრაინაში დავიბადე და გავიზარდე. მამაჩემი სამხედრო მოსამსახურე, გენერალი იყო. იქ გავიცანი ჩემი პირველი მეუღლე. გვარად ცეცხლაძე იყო, სოფელ შემოქმედიდან. ასე აღმოვჩნდი ოზურგეთში. მოხდა ისე, რომ ვერ შევეწყვეთ ერთმანეთს… დავშორდით. ჩემი ვაჟიშვილი, ბადრი ცეცხლაძე ახლა ბელორუსიაში ცხოვრობს. საუკეთესო ურთიერთობა გვაქვს. მპირდება, რომ მალე, როცა პენსიაში გავა, საქართველოში დაბრუნდება და აქ იცხოვრებს. მეც უდიდესი სიხარულით ველოდები ამ დღეს. მინდა, მოვესწრო მის აქ საბოლოოდ დაბრუნებას. ბათუმშიც აქვს ბინა ნაყიდი. ამიტომ მჯერა, რომ აუცილებლად დაბრუნდება, _ თვალებში ცრემლიც უკრთის დედას.
ქალბატონი ნადიას მიერ ნაამბობი ავტობიოგრაფიის მომდევნო ნაწილი უფრო ტრაგიკული აღმოჩნდა…
ის მეორედ საქართველოში დაქორწინდა. ამჯერად რუსი ეროვნების მამაკაცზე, რომელთანაც ორი შვილი შეეძინა. ის სოფელ მერიაში არსებულ გარნიზონში სამხედრო მოსამსახურე იყო. სამწუხაროდ, მეუღლე ახალგაზრდა ასაკში გარდაეცვალა. მოგვიანებით კი, ასევე, ახალგაზრდა ასაკში დაეღუპა ორთავე შვილი მეორე ქორწინებიდან…
ჩვენ მეტად აღარ ჩავძიებივართ ქალბატონ ნადიას, რადგან ის უმეტესად მდუმარედ, შორს მომზირალი თვალებით ამბობს უთქმელ დარდზე და აშკარად შეატყობ, რომ ცხოვრებისგან საკმაოდ ნატანჯს, დუმილი ურჩევნია…
სამაგიეროდ, მეზობლები საუბრობენ ამ უწესიერეს, მოყვას უკრაინელ ქალბატონზე, რომელსაც, ცხოვრებისგან არაერთხელ ნაგვემს, ერთხელაც არ დაუკარგავს წონასწორობა, რაც ადამიანური ჩარჩოებიდან გამოიყვანდა.
_ უწესიერესი, თბილი და მოსიყვარულე ქალბატონია. მარტო ცხოვრობს. ცდილობს, თავისი კუთვნილი სიცოცხლე სიკეთის მსახურებას მოახმაროს. ვინ იცის, მერამდენე წელია, ასე აპურებს ფრინველებსა და მიუსაფარ ცხოველებს და განა ვინმე იტყვის, რომ ოდესმე პურის ან მარცვლეულის ფული ითხოვა? მისი ყველა ნაბიჯი, ქცევა, საუბარი მორიდებული და სამაგალითოა, _ ამბობს მეზობელი ლილი დოლიძე.
მეზობელმა ნათელა ჩხაიძემ (რომელიც, ასევე, უსაზღვროდ პატივისმცემელი და დამპურებელია ფრინველებისა და მიუსაფარი ცხოველების) გვითხრა, რომ ნადია ბრილოვა ათეული წლების მანძილზე მუშაობდა ოზურგეთის აბრეშუმის ფაბრიკაში და უამრავ ჯილდოს ფლობდა. ამის შემდეგ ვკითხეთ მას, რატომ არ გვიამბო ამის შესახებ.
_ დიახ, ოზურგეთის აბრეშუმის ძაფსახვევ ფაბრიკაში ვმუშაობდი 40 წელზე მეტ ხანს. ლენინის, შრომის ორდენებითაც დამაჯილდოვეს. მქონდა სხვა ჯილდოებიც, მაგრამ რა ვიცი, ახლა ამაზე არავინ საუბრობს. მეც ხომ არ ვიტრაბახებ, _ გვეუბნება საოცარი ქალბატონი.
არადა, ყველამ იცის, ვინც უფროსი თაობის წარომადგენელია, რომ ამ ორდენებს თუ მედლებს თავდაუზოგავი და ხშირად რუტინული შრომის გარდა, არავის აძლევდნენ.
ნადია ბრილოვა კი, ამ კუთხითაც მოერიდა საკუთარ თავზე საუბარს.
მისი ნაამბობიდან ერთი ზღაპრული კადრივით გაელვებულად შეიძლება წარმოიდგინო უკრაინელი, ქერანაწნავიანი გოგონა, რომელსაც ხალასი გრძნობით შეუყვარდა ქართველი ჯარისკაცი. გადაგა მშობლებისთვის მიუღებელი ნაბიჯი და საქართველოში გამოჰყვა სიყვარულს… მერე კი, ცხოვრებამ არაერთხელ გაუნაცრისფერა ყოფა, თუმცა, დარჩა ისეთივე მშვიდი, მოსიყვარულე და საიმედო, როგორსაც იცნობენ და უყვართ.
დღეს ისიც ძალიან უხარია, რომ პირველი მეუღლის (რომელსაც მერე მეორე ოჯახი ჰყავდა) შვილებთან და შვილიშვილებთან ძალიან კარგი დამოკიდებულება აქვს.
_ ჩემთან მოდიან. ძალიან მიყვარს ყველა. მთავარია, ადამიანი იყო, _ ამბობს ის და უკვე მერამდენედ გვეკითხება, ჩემზე რა უნდა დაწეროთო.
_ რა ვიცი, რა გავაკეთე? ამ ჩვენი ქალაქის მტრედებს ვუვლი. უფლის ჩიტებია ესენი. მიყვარს… როცა დაღამდება, უკვე მათ დილის საუზმეზე ვფიქრობ. საკუთარ თავს ხშირად ვეუბნები, რომ პენსია უნდა ვიმყოფინოთ მე და ჩემმა მტრედებმა, მიუსაფარმა ძაღლებმა. ო, რომ იცოდე, ეს ძაღლები განსაკუთრებით როგორ მებრალებიან… დილით რომ ავდგები, ერთი სული მაქვს, ამათ როდის შევხვდები”, _ ამბობს ის და ქვეყანაზე არც არავისზე დასცდება, რომ მას მიბაძონ ან მიუსაფართათვის პურის ფული უწილადონ…
სწორედ ეს ნიშა და უზენაესი ღირსება გააჩნია უკრაინელ, აწ უკვე ქართველ ქალბატონს, რაც მუდამ გამოარჩევს ოზურგეთის ერთ ლამაზ ქუჩაზე მცხოვრებთა შორის.
ქალაქს მისი სახით უდავოდ ჰყავს ერთი კოლორიტი, თითქოს უჩინარი, უპრეტენზიო, უთქმელი, დიდბუნებოვანი ქალბატონი, რომელიც ჯერ კიდევ დილაადრიან, როცა ნახევარ ქალაქს სძინავს, უკვე მტრედებსა და მიუსაფარ ძაღლებს აპურებს. ასეა ყოველ დღე, ყოველ დილით და, როგორც თავად ამბობს, მუდამ ასე იქნება, სანამ იცოცხლებს!
დიახ, გაუმარჯოს ასეთ სიცოცხლეს და ამ ღვთისნიერ ქალბატონს, უკრაინიდან რომ 65 წლის წინ გამოეშურა საქართველოში და დღემდე ისე სიყვარულით და სიკეთით სავსე ცხოვრობს. დღეგრძელობას ვუსურვებთ ქალბატონ ნადიას!
ავტორი
