haqqin.az-ის მიერ გამოქვეყნებული სტატიის მიხედვით, რომელიც სამხედრო წყაროზე დაყრდნობითაა მომზადებული, სომხეთი თავდასხმისთვის რამდენიმე დღით ადრე ემზადებოდა და საჭირო საბრძოლო მასალა სერბეთსა და რუსეთიდან საქართველოს ტერიტორიის გავლით მიიღო.
სტატიაში აღნიშნულია, რომ ამ ფაქტებმა სერიოზული შეშფოთება გამოიწვია და აზერბაიჯანული მხარის სამართლიანი აღშფოთება გამოიწვია.
„როგორ დაუშვა საქართველომ თავისი ტერიტორიის საშუალებით საბრძოლო მასალის და სამხედრო ტექნიკის გატანა, რომლის მიზანიც აზერბაიჯანთან სამხედრო დაპირისპირება იყო? რატომ მიიღო ვალდებულება სერბეთმა უზრუნველყოს სომხური არმია ამ იარაღით? მართლაც, ეს ორივე ქვეყანა ყოველთვის მეგობრულად იყო განწყობილი აზერბაიჯანთან და განავითარა საქმიანი პარტნიორობა მასთან.
მაგრამ ეს ყველაფერი არ არის. აზერბაიჯანი ერთ-ერთია იმ ქვეყნებში, რომელმაც არ ცნო კოსოვოს დამოუკიდებლობა და არაერთხელ გამოუცხადა მხარდაჭერა სერბეთის ტერიტორიული მთლიანობას.
ეჭვგარეშეა, რომ ოფიციალური ბაქო დიპლომატიური და პოლიტიკური არხებით, ბელგრადისგან ახსნა-განმარტებას მოითხოვს მეგობრული ქვეყნის ამ საქციელთან დაკავშირებით. აზერბაიჯანს ამის საფუძველი აქვს, უდავო მტკიცებულება გააჩნია საბრძოლო მასალის შეძენისა და მიწოდების შესახებ.
კიდევ უფრო მეტ აღშფოთებას იწვევს სტრატეგიული პარტნიორის – მეზობელი საქართველოს ქცევა. არ დააწესა ოფიციალურმა თბილისმა აკრძალვა სამხედრო ტვირთის გადაზიდვის შესახებ სომხეთის ტერიტორიის გავლით რამდენიმე წლის წინ? რა იყო ამჯერად სერბეთისთვის გამონაკლისის გაკეთების მიზეზი? ან ვერ გაიგო თბილისმა თუ რა გზით გაფრინდებოდა ეს ნაღმტყორცნები სომხეთიდან?
ცნობილია, რომ საქართველოსთვის ყველაზე რთულ დღეებში, მათ შორის, 2008 წლის აგვისტოს ომის დროს, აზერბაიჯანმა, საგარეო პოლიტიკური რისკების მიუხედავად, მას დახმარება გაუწია. საკმარისია გავიხსენოთ, რომ როდესაც, საქართველოს მოსახლეობა ზამთარში ელექტროენერგიისა და სითბოს გარეშე დარჩენის საფრთხის წინაშე აღმოჩნდა, აზერბაიჯანმა, შეამცირა საკუთარი მოსახლეობისთვის განკუთვნილი გაზის მოცულობა და გაგზავნა მეზობლებთან.
საქართველოს წინა ხელმძღვანელობა სთხოვა აზერბაიჯანის ხელმძღვანელობას, უზრუნველყონ ჰუმანიტარული და ეკონომიკური დახმარება, გადაარჩინონ ქვეყანა გარდაუვალი კატასტროფისგან. და ყოველ ჯერზე აზერბაიჯანი ხდებოდა მაშველი. და როდესაც გაზი იყო საჭირო, და როდესაც ქართული ბანკები განიცდიდნენ ლიკვიდობის პრობლემებს, ქართული ფული ბაქოს გავლით მიეწოდებინათ საქართველოში, და როდესაც ევროპული სახელმწიფოებისა და მთავრობების ხელმძღვანელები მივიდნენ სოლიდარობის მიტინგზე დაცემული ქართული სახელმწიფოებრიობისთვის … არაერთი ევროპული ქვეყნის ლიდერი ჩამოვიდა განჯაში, ხოლო აზერბაიჯანის ტერიტორიიდან ისინი წავიდნენ საქართველოში მანქანებით, რომელის მომავალი ბუნდოვანი ჩანდა. ისინი არ მიდიოდნენ ერევნის გავლით საქართველოს გადასარჩენად, რომელიც მეგობრული და საყვარელია საქართველოს ამჟამინდელი ხელმძღვანელობისთვის.
გავიხსენოთ, რომ, როგორც წესი, სომხეთმა საერთაშორისო ორგანიზაციებში ხმა მისცა საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობის წინააღმდეგ. გახსოვდეთ, რომ სომხეთის ლიდერები არაერთხელ შეხვდნენ სამხრეთ ოსეთისა და აფხაზეთის ლიდერებს. მოდით, გვახსოვდეს, რომ სომხეთი, ქართული ეკლესიების შესახებ პრეტენზიების წამოყენებით, ეჭვქვეშ აყენებს მრავალი ქართული ტერიტორიის ისტორიულ კუთვნილებას. რას ვაკეთებთ საქართველოსთვის და როგორ მოქმედებს სომხეთი საქართველოსთან.
რას იღებენ ჩვენი მოწინააღმდეგეები საქართველოდან? ჭურვებს და ნაღმტყორცნებს, რომლებიც კლავს ჩვენს ჯარისკაცებს. აზერბაიჯანის რესპუბლიკის დამფუძნებლის ნარიმან ნარიმანოვის რევიზიონისტულ კრიტიკას და მისი ძეგლის დემონტაჟის მუდმივ მოწოდებებს და, საბოლოოდ, შეურაცხმყოფელი განცხადებებს. და ეს არ არის ყველაფერი. ყოველივე ამის შემდეგ, მას შემდეგ რაც ჩვენ გადავარჩინეთ საქართველო, მომდევნო წლებში, აზერბაიჯანი გახდა მეზობელი ქვეყნის ერთ-ერთი მთავარი მსხვილი ინვესტორი, რომელმაც უზარმაზარი თანხები ჩადო. უფრო მეტიც, ბაქომ ყველაფერი გააკეთა იმისათვის, რომ გაღრმავებულიყო და გაძლიერებულიყო ურთიერთობა ჩვენს ორ ქვეყანას შორის.
სანაცვლოდ რას ვიღებთ? დაუსრულებელ და მზაკვრულ მცდელობებს ძალაუფლების ადმინისტრაციული ბერკეტის გამოყენებით, აზერბაიჯანული ინვესტორების საქართველოდან გაძევების მიზნით. ყველაზე არაკეთილსინდისიერი არის ის ზეწოლა, რომელიც განხორციელდა აზერბაიჯანელ ინვესტორებზე. ხშირად საქართველოს მთავრობა ცდილობს შეაფერხოს ჩვენი ინვესტორების ბიზნესი, რაც, ფაქტობრივად, ატარებს რეიდერულ აღებას“,_ ვკითხულობთ სტატიაში.
სტატიაში აღნიშნულია ისიც, რომ ქართველებსა და აზერბაიჯანელებს შორის მეგობრობა საუკუნეების განმავლობაში იქნა გამოცდილი და მისი განადგურება არც ისე ადვილია, მაგრამ აუცილებელია ცოდნა რა პოზიცია დაიკავა ოფიციალურმა თბილისმა აზერბაიჯანთან დაკავშირებით?
„როგორ აღვიქვათ ასეთი არამეგობრული მოქმედება?
ჩვენ დაველოდებით ბაქოს, რომ მოითხოვოს ოფიციალური ახსნა-განმარტებები თბილისიდან დიპლომატიური და პოლიტიკური არხებით სომხეთზე საბრძოლო მასალის და აღჭურვილობის მიწოდებასთან დაკავშირებით“,_ წერია სტატიაში.
123.gif_21831.jpg)
