ჯერ არ გათენებულიყო. წვრილი წვიმა მოდიოდა. ჩავლეიშვილების კარმიდამოში სიჩუმე სუფევდა. ინდაურები და ქათმები ნალიის ქვეშ იყვნენ შეყუჟულები. სოფლის ტალახიან ორღობეში სტრაჟნიკები ბოქაულ არობელიძის მეთაურობით გამოჩნდნენ. ისინი ჭიშკართან შეჩერდნენ. ჩავლეიშვილების სახლს ყველა მხრიდან შეიარაღებულ სტრაჟნიკებს ალყა შემოერტყათ.
-შალვა! ვასილა! ეი, მაინძელო!-დაიძახა არობელიძემ, მხრებზე ნაბადი ჰქონდა მოგდებული, თავზე ფაფახი ეხურა.
სახლიდან ჩამიჩუმი არ ისმოდა.
-მაინძელო!-ხელმეორედ დაიძახა არობელიძემ,-ვიცი რომ სახში ხართ. ღმერთი არ გაგიწყრეთ და აბდლობა არ ჩეიდინოთ. ბევრი კაცები მყავს აქანე და არაფერი გამოგივათ. გამოით წყნარათ. აგი თქვენთვისაც და ჩვენთვისაც უკეთესი იქნება.
ოდის კარი გაიღო და იქიდან კირილე ჩავლეიშვილი გამოვიდა.
-რომელი ხარ!
-გამარჯობა შენი. მე ვარ, ბოქაული, ბატონო კირილე.
-გაგიმარჯოს. მშვიდობა ხომაა?
-ჯერჯერობით ქია მშვიდობა, -პატარა პაუზის შემდეგ,-თქვენ ბიჭებიზა მოვედით აქანე.
-რეიზა? რა მოხთა?
-გენერალი რომ დააყაჩაღეს, გალახეს და თვალი რომ დაუფსეს, ხომ გსმენიათ?
-კი, რავა არ მსმენია.
-ჰოდა, მაი საქმე შალვამ, ვასილამ და კიდო რამდენიმე კაცმა ჩაიდინა.
-ჩემი ბიჭები გლახა საქმეს არ გააკეთებდენ.
ბოქაულს ჩაეღიმა.
-ამის გასარკვევად მოვედი სწორეთ.
-ჩემო ბატონო, ცუდ დროს მოსულხარ, ბიჭები კაი ხანია სახლიდან წევიდენ და საღამომდე არ იქნებიენ.
-მე კი სხვაფერი ამბავი მომიტანეს.
-რავა გეკადრებიენ მაი, გითხარი წასულები არიენ მეთქი.
-ეგრე იყოს, მარა სახლი მაინც უნდა გავჩხრიკოთ.
-არ შობი შენ კაი საქმეს, მარა…
-მე, ბატონო, ჩემს მოვალეობას ვასრულებ.
-შემოით და გაჩხრიკეთ,-თქვა პატარა პაუზის შემდეგ კირილემ.
კირილე მართალს ამბობდა, შალვა და ვასილა სახლში არ იმყოფებოდნენ. ბოქაულისა და ნიკოიას შეხვედრას შემთხვევით შეესწრო სოფლის მწყემსი, ჩავლეიშვილების სახლიკაცი ლადიმე ხუხუნაიშვილი, რომელიც გზააბნეულ ძროხას ეძებდა. როგორც კი საუბარი მოისმინა, მან ეს ამბავი მაშინვე ძმებს გააგებინა. სანამ სტრაჟნიკები სახლს ალყაში მოაქცევდნენ, შალვა და ვასილა სამშვიდობოს გავიდნენ. დიდი ხვეწნა-მუდარის მიუხედავად მამა მათ არ წაჰყვა-რა დროის ჩემი ფირალობააო. ძმებმა მოასწრეს თანამზრახველების გაფრთხილებაც. კიკია ჩავლეიშვილებთან ერთად ტყეში გავარდა, მანუჩარამ და ნიტიფომ გეზი ქობულეთისკენ აიღეს, სადაც ნათესავები ეგულებოდათ, იქ უნდა შეხვედროდა ბესიაც.
ბოქაულმა სტრაჟნიკებს ხელით ანიშნა, სახლში შედითო.
-Приступайте.
ორი სტრაჟნიკი ოდაში შევიდა.
ამასობაში სტრაჟნიკების მეორე ჯგუფი სოფლის მამასახლისის თავკაცობით კიკიას დასაპატიმრებლად გაემართა. კიკიას სახლი სოფლის ბოლოში იდგა. მოულოდნელად გზაზე უცნობი შეიარაღებული კაცი შენიშნეს. ის ბესია იყო.
-რომელი ხარ?-გასძახა მამასახლისმა.
პასუხად იგრიალა თოფმა და მამასახლისს ყურის ნახევარი წააწყვიტა. დაჭრილმა ტკივილისაგან დაიღმუვლა. ბესიამ მეორედ გაისროლა და სიმინდის ყანისკენ გაქანდა.
-Стой!
კაზაკებმა საპასუხო ცეცხლი გახსნეს, ერთმა ტყვიამ მიზანს მიაღწია, ბესიამ წაიბორძიკა, ცალ მუხლზე ჩაიჩოქა, მაგრამ სწრაფადვე წამოდგა, სტრაჟნიკების მიმართულებით კიდევ ერთხელ გაისროლა და სიმინდის ყანაში გაუჩინარდა.
-Не уйдешь гад!
კაზაკები მას დაედევნენ, ყანის პირას ერთი ცხენი თხრილში ჩავარდა და მხედარი ჩამოაგდო, დანარჩენები ყანაში შეცვივდნენ.
კაზაკებმა მთელი ყანა გადაქელეს, მაგრამ დაჭრილის კვალს ვერ მიაგნეს.
ამასობაში ჩავლეიშვილების ოდაში ჩხრეკა მიმდინარეობდა. კირილე და ბოქაული სახლის აივანზე იდგნენ. ერთი სტრაჟნიკი ასასვლელ კიბეებთან დადგა. სახლის ჭიშკართან მეზობლები შეიკრიბნენ.
უეცრად სახლიდან ხმაური და ჭურჭლის მსხვრევის ხმა მოისმა.
ჩავლეიშვილი სახლისკენ გაიწია, ბოქაულმა დაკავების მიზნით მას მკლავში ჩააფრინდა.
-გამიშვი, კაცო ხელი!-დაუყვირა კირილემ და ხელი უბიძგა, ბოქაულმა თავი ვერ შეიკავა, კიბეებიდან იფრინა და პირდაპირ სტრაჟნიკს დაეცა, ორივე მიწაზე გაიშხლართა.
-რას შობით, თქვე მამაძაღლებო?-დაუყვირა კირილემ სახლში მყოფ სტრაჟნიკს.
იატაკზე ჭურჭლის ნამსხვრევები ეყარა. ჭურჭლით სავსე კარადა პირქვე ეგდო. სტრაჟნიკი ახლა საწოლს აყირავებდა.
-რას ერჩი მაგას, შე ძუნკალაი ძაღლო!-კირილე სტრაჟნიკისკენ გაექანა.
თითქოს არაფერი გაუგია, სტრაჟნიკი აგრძელებდა საქმის კეთებას. გაცეცხლებული კირილე მას მიეჭრა და მხარში ჩაავლო ხელი.
-შენ ყრუი ხომ არ ხარ?!
-Уйди! –სტრაჟნიკი სწრაფად მიუტრიალდა და თოფის კონდახი მკერდში ჩაარტყა, კირილემ ტკივილისაგან ერთი კი დაიყვირა და წაიქცა, მაგრამ უმალვე ფეხზე წამოიჭრა და სანამ კაზაკი თოფს სასროლად ამზადებდა, ბუხართან დადებულ ნაჯახს სტაცა ხელი და მთელი ძალით სტრაჟნიკის თავზე დაუშვა, მან თოფი აიფარა, ნაჯახი ასხლტა ლულაზე და სტრაჟნიკს მხარი გადაუჩეხა. ამ უკანასკნელს თოფი ხელიდან გაუვარდა, ბღავილით მაგიდაზე დაემხო და იქაურობა სისხლით მორწყო.
ბოქაული და სტრაჟნიკთან ერთად აივანზე აცვივდნენ. ხმაურზე მიმდებარე ოთახიდან მეორე სტრაჟნიკი შემოვარდა. კირილე გააფთრებულ ცხოველს ჰგავდა, მან ნაჯახი სტრაჟნიკს ესროლა და იატაკზე დავარდნილ თოფს დასწვდა, მაგრამ გასროლა ვეღარ შეძლო, აივანზე ფანჯარასთან მგომმა სტრაჟნიკმა კირილეს თოფი დაუმიზნა, ბოქაულმა ერთის დაყვირება მოასწრო: -Не стрелять! მაგრამ მისი ყვირილი, გასროლა და შუშის მსხვრევა ერთ ხმაში გაერთიანდა. კირილეს ტყვია კეფაში მოხვდა, სისხლისა და ტვინის ნარევი მასა კედელზე ჩამოკიდულ ფოტოს მიესხა, სადაც ის თურქეთის ომში მსახურობის დროს იყო აღბეჭდილი. კირილემ ერთი თვალები შეატრიალა და უხმოდ, მოწყვეტილი დაეცა.
-Ты что наделал, дурак!-ბოქაული სტრაჟნიკს მივარდა და თოფი გამოსტაცა ხელიდან.
-Виноват Ваше благородие, но он же, мать его этак, всех перебил бы!
-Молчать!
კირილეს სიკვდილის ამბავი რომ გაიგეს, სოფლელებმა ერთი ვაი-უშველებელი ატეხეს, საქმე უფრო მეტად რომ არ გამწვავებულიყო, ყველაფერს კი ასეთი პირი უჩანდა, ბოქაულმა გვამი სასწრაფოდ გადაატანინა საბოქაულოში და ბლომად შეიარაღებული დარაჯებიც მიუჩინა. თავად უკვე მარტო აღარ გადადგილდებოდა, ხოლო მეორე დღეს კი კაზაკების დამატებითი რაზმი შევიდა და სოფელში ეგზეკუცია ჩააყენეს.
