20 წლის ფეხბურთელმა ლუკა სილაგაძემ, შესაძლებელია, კარიერა უკრაინაში ან ლატვიაში გააგრძელოს. ასევე უცნობია ამ ეტაპზე გააგრძელებს თუ არა თამაშს საფეხბურთო კლუბ “რუსთავში“.
ლუკა სილაგაძე: ფეხბურთს 7 წლიდან ვთამაშობ. “რუსთავში“ დავიწყე ფეხბურთის თამაში დღემდე შეყვარებული ვარ ამ თამაშზე და ასე იქნება ჩემი ცხოვრების განმავლობაში. პირველი მწვრთნელი მამუკა ყაულაშვილი იყო. “რუსთავი“-იდან წავედი “საბურთალოში“, სადაც ერთი წელიწადი ვითამაშე, რის შემდეგ “დინამო“ თბილისის აკადემიაში მოვხვდი, სადაც სამი წელი გავატარე და რის შემდეგაც დავბრუნდი “რუსთავში.“
_ 20 წლის ხართ, უმაღლესი განათლების მიღებას არ აპირებთ?
_ სკოლის დამთავრების შემდეგ უმაღლესში აღარ ჩავაბარე. ვფიქრობ, რომ ორი საქმე ერთად არ კეთდება. ჩემი სურვილია ფეხბურთს მივხედო და წარმატებული ფეხბურთელი ვიყო.
_ მედიით გავრცელდა ინფორმაცია, რომ უკრაინიდან და ლატვიიდან შემოთავაზებები გქონდა.
_ მაქვს კონტაქტი უცხოეთიდან, მაგრამ ამ ეტაპზე გადაწყვეტილება არ მაქვს მიღებული. ზუსტა არ ვიცი, მაგრამ მგონი “რუსთავში“ დავრჩები ერთი წელიწადი. მინდა, ჯერ აქ დავამტკიცო, რომ კარგად და ძლიერად შემიძლია ფეხბურთის თამაში. ყველაფერი გაირკვევა რამდენიმე ხანში და ამის შესახებ პირველები მედიის წარმომადგენლები გაიგებთ. საქართველოს ფეხბურთის ფედერაცია ძალიან გვეხმარება. განსაკუთრებით დიდი ყურადღება ექცევა ბავშვთა ფეხბურთს.
_ რომელ გუნდში გაქვს სურვილი გააგრძელო კარიერა?
_ ჩემი ოცნების გუნდი ლონდონის “არსენალია“ მაგრამ, რამდენად რეალურად ამისრულდება ეს ოცნება, ნამდვილად არ ვიცი. იმედს, არ ვკარგავ.
_ საქართველოს ნაკრებში რამდენად ხედავ შენ თავს და რამდენად ოცნებობ მანდ თამაშს?
_ ეს არის ყველა ქართველი ფეხბურთელის ოცნება, რომ საქართველოს ნაკრებში ითამაშოს და თან წარმატებულად.
_ ოჯახმა, როგორ მიიღო თქვენი გადაწყვეტილება, რომ ფეხბურთზე გადართულიყავი მთლიანად?
_ ყველანაირად მიწყობენ ხელს და გვერდში მიდგას ჩემი ოჯახის წევრები.
_ ყველაზე მეტად ვინ გგულშემაგტკივრობს?
_ ოჯახის ყველა წევრი.
_ ყველაზე მეტად, რომელი თამაში გახსოვთ სადაც ითამაშეთ?
_ 17 წლამდე ფეხბურთელთა ნაკრები ვეთამაშებოდით მოლდოვას ნაკრებს, პირველი ტაიმი წავაგეთ 3:1 და მეორე ტაიმი მოვიგეთ 5:4. იქ ერთი გოლი გავიტანე. ეს მართლაც დასამახსოვრებელი წუთები იყო ჩემთვის.
_ ვიცი, რომ გურიაში ხშირად ისვენებდი.
_ გურია არის ჩემი უმაგრესი მხარე. დედაჩემი არის გურიიდან. მთელი ბავშვობა მანდ მაქვს გატარებული. დასასვენებლად კი ჩავდიოდი, მაგრამ იმდენს ვთამაშობდი ფეხბურთს, რომ ხან კიდევაც ვიღლებოდი. ახლა, არც ისე ხშირად ჩავდივარ ოზურგეთში, სოფელ ცხემლისხიდში. უბრალოდ, დროის დიდი ნაწილი ფეხბურთს ეთმობა ჩემს ცხოვრებაში. მაგრამ, არაუშავს, წინ ბევრი წლები მაქვს და აუცილებლად ვესტუმრები.
_ გურიაში რა გენატრება ყველაზე მეტად?
_ რა თქმა უნდა ბებია და ბაბუა. ასევე, მომწონს გურიაში ბუნება.
_რას ელოდები 2020 წელს?
_ ველოდები უფრო მეტი ვითამაშო. 2020 წელს უფრო მეტად ვაპირებ გააქტიურებას ფეხბურთში, ვიდრე, ეს იყო 2019 წელს.
