ნოე ჟორდანიას უახლოესი თანამებრძოლი ვლასა მგელაძე ცნობილი რევოლუციონერი, ბოევიკი და ყუმბარების დამზადების სპეციალისტი იყო. მგელაძე ფიზიკური ძლიერებით გამოირჩეოდა – ხელს რომ ჩამოართმევდა ვინმეს, ლამის, თითებს ამსხვრევდაო, _ წერდა ნიკოლო მიწიშვილი. ექვთიმე ხელაძის სტამბაში, სადაც მგელაძე მუშაობდა, აფიშების დასაბეჭდად ხშირად მიდიოდნენ ცნობილი მოჭიდავეები ნესტორ ესებუა და კულა გლდანელი. ისინი ,,ხელს შემარებდნენ, ხშირად მეტყოდენ: ჩვენთან წამოდი, ჭიდაობას გასწავლით, ამ სარდაფში რას იხრჩობ თავს, ღონიერი ბიჭი ხარ, ცირკში იჭიდავებო”, მაგრამ ვლასა უარზე იდგა: ,,მე ცირკში ერთხელ ვიყავი და მერე აღარც წავსულვარ. აი კაზახი და აი, ქალი ასე რომ ფეხებს მაღლა აბზეკენ არ ცხვენიათ?”
ერთხელ მგელაძეს ხელში ბომბი აუფეთქდა და შედეგად მარცხენა ხელზე ცერი და რამდენიმე თითის ფალანგა დაკარგა. ამ ნაკლმა ის ერთხელ ბუდაპეშტში დაპატიმრებისას ციხეს გადაარჩინა. პოლიციელებმა მას ხელბორკილები დაადეს და პოლიციაში ეტლით წაიყვანეს. ყოველ მხარეს თითო პოლიციელი ეჯდა, ერთი – მეეტლეს გვერდით, ორი უკან. მათ ვერ შეამჩნიეს რომ პატიმარს ცერი არ ჰქონდა. როდესაც ეტლი დუნაიზე გამავალ ხიდზე გადადიოდა, ვლასამ ბორკილებიდან ხელის გამოხსნა მოახერხა. ორივე მხარეს მჯდარ პოლიციელს ქეჩოში სწვდა, თავებით ერთმანეთს მიახეთქა და დუნაიში გადაეშვა. ის რამოდენიმე საათის განმავლობაში იმალებოდა ყინულივით ცივ წყალში. როდესაც დაღამდა და ძებნა შეწყდა, მან ნაპირისაკენ გაცურა. ცოცხალ-მკვდარი ნაპირზე ამოვიდა, ტანსაცმელი გაიხადა, გაწურა, ისევ ჩაიცვა და თავის ნაცნობ ერთ ქალბატონს მიადგა. ,,მან მანუგეშა და გამათბოო”, _ უყვებოდა ის ნოე ჟორდანიას ვაჟიშვილს, რეჯებს.
1903 წელს ვლასა მგელაძე ქუთაისიდან ბათუმში მიემგზავრებოდა. ვაგონში ის შემთხვევით შეხვდა არსენ წითლიძეს, რომელმაც ჩუმად უთხრა: ,,ვაგონის ბოლოში ერთი ჩოხიანი საეჭვო კაცი ზის, გაზეთს კითხულობს, თან შენ შემოგჩერებია და ნამეტანს გათვალიერებს”. მგელაძემ შეპარვით შეხედა ჩოხაში გამოწყობილ კაცს, რომელსაც ბუხრის ქუდი ეხურა, ჩოხაზე კი ყაბალახი ჰქონდა მოგდებული. ის გაზეთს კითხულობდა და დროდადრო დაჟინებით უცქერდა მგელაძეს. ამ უკანასკნელმა გაიფიქრა, რომ ის ჯაშუშია და გადაწყვიტა მისი თავიდან მოშორება. მან ჯიბეში რევოლვერი მოსინჯა და ტამბურში გავიდა. ,,ჯაშუში” მას გაჰყვა. ,,შენ მოგძულებია თავი ვინცხა ხარ!” – გაიფიქრა ვლასამ, – ,,ჩემი დაჭერა როგორია ახლავე გაიგებ… ამისთვის გამოვიქეცი ციმბირიდან რომ აქ ჩავარდე?”
ბნელ ბაქანზე გასასვლელი ერთი კარები გააღო, მეორე კი მიხურა. გადაწყვიტა იარაღი არ ეხმარა და ,,ჯაშუში” გაქანებული მატარებლიდან გადაეგდო. ,,ამასობაში კარი ნელა გაიღო. ,,ჯაშუშმა” გამიღიმა, ბროლის კბილები გამოაჩინა. აწეულ ქუდიდან, მშვენიერ თვალებიდან სხივები შემომანათა და სწორედ იმ წამს, როცა გაქანებულ მატარებლიდან მის გადაგდებას ვაპირებდი, მკლავები გაშალა და სახეგაბრწყინებული ნოე ჟორდანია, ვითარცა მაცხოვარი გამომეცხადა, გადამეხვია გონება დაბნეულს, სიშისაგან პირდაღებულს – მკოცნიდა…
_ მაშ კარგად შევიცვალე, ჰა?! ეს კარგი ნიშანია, რომ ვერ მიცანი. შენ არსენ წითლიძე გახლავს, იმან შემნიშნა მართლა ვერ მიცნო. ის ჭკუიანი კაცია, მაინც ნუ ეცოდინება ჩემი აქ ყოფნა. შენ ცალკე დაჯექი. თვალი მადევნე შორიდან… ბათუმში ისეთ ბინაზე მიმიყვანე, არავინ მიცნოსო და გაბრუნდა”. მგელაძემ თავისუფლად ამოისუნთქა და განგებას მადლობა შესწირა, რომ ,,ნოე ჟორდანია ჯაშუშის მაგიერ გაქანებული მატარებლიდან არ გადააგდო”.
