“არასდროს დამიწყევლია სააკაშვილი და არც არასდროს დავწყევლი. გიული დედაა და თავისი შვილი უმყოფოს ღმერთმა ჯანმრთელად და კარგად. ამას ვუსურვებ მე გიული ალასანიას”, _ ამის შესახებ “გურია ნიუსთან“ ლევან მამალაძის დედამ, ვერიკო პაიჭაძემ განაცხადა.
ქალბატონმა ვერიკომ ჩვენთან შვილის ბავშვობასა და იმ ემოციების შესახებ ისაუბრა, რაც ლევან მამალაძის 19 წლის შემდეგ დაბრუნებას მოჰყვა.
„ძალიან უყვარდა სოფელი, გუბაზოული, თითოეული ქვა უყვარდა ხეობაში. დღესაც ისე უყვარს ეს სოფელი, რომ ამდენი წლის მერე რომ ჩამოვიდა, თბილისში, სახლში არ გაჩერდა, მეორე დღესვე აქეთ წამოვიდა.
ძალიან ჭკვიანი და მიზანდასახული ბავშვი იყო. მეცხრე კლასში იყო, როდესაც მიზნად დაისახა ბუღარა მამალაძის საფლავის მოძებნა. დააფიქსირა კიდეც ერთი ადგილი, სადაც, მისი ვარაუდით, უნდა ყოფილიყო ბუღარას საფლავი. სულ ამბობდა, როცა გავიზრდები და კაცი ვიქნები აქ ეკლესიას ავაშენებ და ბუღარას ძეგლს დავუდგამო. თავისი ორივე სურვილი აიხდინა _ ეკლესიაც ააშენა და ძეგლიც დაუდგა ბუღარას.
ეკლესია მთლიანად შემოწირულობით აშენდა. ჩემმა მეუღლემ თავის თავზე აიღო ეკლესიის მშენებლობა. ძალიან ბევრი იშრომა ეკლესიის ასაშენებლად. თუმცა, მშენებლობამდე ძალიან დიდ წინააღმდეგობას წავაწყდით. ეკლესიისთვის შევარჩიეთ სამი ადგილი. იქ, სადაც ახლა ეკლესია დგას, ძველი ამბულატორიის შენობა იდგა, რომელიც იყო გაძარცვული და გავერანებული. ძროხების სადგომად იყო ქცეული. ყველა მეუბნებოდა, რომ გაგვიჭირდებოდა სოფლის დათანხმება მაგ ადგილას ეკლესიის ასაშენებლად. მართლაც ასე იყო. სოფლის მოსახლეობის დიდი ნაწილი წინააღმდეგი იყო ამბულატორიის ადგილას ეკლესიის მშენებლობის.
მაშინ მივედი მე რაიონის ხელმძღვანელ პირებთან და აღმოჩნდა, რომ ამბულატორია არავის ბალანსზე არ იმყოფებოდა. ორჯერ მოვიწვიეთ სოფლის კრება, რომელზეც მოსახლეობამ ძალიან დიდი წინააღმდეგობა გამოხატა. ისინი ამბობდნენ, რომ უნდოდათ ამბულატორიის აღდგენა. ისე დავიშალეთ, რომ ვერ შევთანხმდით.
მერე ლევანმა გააკეთა პროექტი, მოიწვია არქიტექტორი და ისე შევხვდით სოფლის მოსახლეობას. ისევ ძალიან წინააღმდეგი იყო მოსახლეობა. წერილებს მიგდებდნენ ეზოში, წერდნენ აგიფეთქებთ აქაურობასო.
მერე მოვიწვიეთ სოფლის ახალგაზრდობა, რომლებიც ავიდნენ და დაშალეს ე.წ. ამბულატორიის შენობა. ლევანმა ჯვარი გამომიგზავნა. მამა გიორგი ჯიბუტის დახმარებით, აღვმართეთ ეს ჯვარი იმ ადგილას, სადაც ეკლესიის მშენებლობა უნდა დაწყებულიყო. ახალგაზრდობის გვერდით დგომით და მთელი ქვემო ქართლის შემოწირულობით 1999 წელს აშენდა ეკლესია. ეკლესიის აშენების შემდეგ ჯერი ბუღარას ძეგლზე მიდგა. ძეგლიც დაუდგა ბუღარას და დაწესდა ხევში დღესასწაული „ბუღარობა“. 2002 წელს ჩატარდა პირველი „ბუღარობა“ და ახლა ლევანს ელოდებიან, რომ ტრადიცია აღდგეს. ისეთი დიდი სიხარულით შეხვდა სოფელი ლევანს, დედისთვის ამაზე მეტი ბედნიერება რა უნდა იყოს.
ძალიან რეპრესირებული ოჯახი ვართ. ძმები _ ლევანის მამა და ბიძა, ორივე შეეწირნენ ლევანის ამბავს. 9 წელი სიტყვას ვერ ვამბობდით. ჩასაფრებულები იყვნენ. ჩემი მეუღლე რომ გარდაიცვალა, ეგონათ, ლევანი ჩამოსული იყო მამის დაკრძალვაზე. დაკრძალვის დროს პოლიციელები, კგბ იყო თუ, ვინ იყვნენ, არ ვიცი. სავსე იყო ეზო. ძალიან რთული დრო გამოიარა ჩემმა ოჯახმა და მოვედი აქამდე და 19 წლის უნახავი შვილი მყავს ახლა სახლში. ამაზე დიდი ბედნიერება არაფერია, დილით რომ გავიღვიძებ და შვილი ჩამეხუტება.
პრეზიდენტ სალომე ზურაბიშვილს მივმართე „დედის წერილებით“, ისიც ვუთხარი, რადიკალურ ზომებს მივმართავ-მეთქი, მაგრამ ვერ გააკეთა. მადლობა ღმერთს, მოვხვდით იმ ამნისტირებულთა სიაში და დღეს ჩემი შვილი საქართველოშია. ადრეც გაუკეთებია, კიდევ ბევრის გაკეთებას აპირებდა საქართველოსთვის და ამ სოფლისთვისაც. აქ უნდა აეშენებინა ბიბლიოთეკა და გააგრძელებს ახლა კარგი საქმეების კეთებას, _ თქვა ქალბატონმა ვერიკომ, რომელსაც საუბარში ლევან მამალაძე ჩაერთო: _ ახლა გიული ალასანიასავით ნამეტანი ქება არ გამოგივიდეს, დედა, _ ღიმილით უთხრა შვილმა, რაზეც ქალბატონმა ვერიკომ თქვა, რომ არასდროს უსურვებია ცუდი სააკაშვილის დედისთვის.
_ დედაა და არასდროს მისურვებია მისთვის ცუდი. არასდროს დამიწყევლია სააკაშვილი და არც არასდროს დავწყევლი. დედაა და თავისი შვილი უმყოფოს ღმერთმა ჯანმრთელად და კარგად. ამას ვუსურვებ მე გიული ალასანიას, _ თქვა ქალბატონმა ვერიკომ.
ამავე თემაზე: ლევან მამალაძე: “ვარდების რევოლუცია” _ ეს იყო გადატრიალება სახელმწიფო ხელისუფლების ხელში ჩაგდების მიზნით”
