ცნობილი ქართველი მწვრთნელის, რეზო ძოძუაშვილის სამ მოგონებას შემოგთავაზებთ. ეს ისტორიები ფართოდ ცნობილი არ გახლავთ და იმედია, ქართველი გულშემატკივრებს მოეწონებათ.
ერთხელ, როდესაც საბჭოთა კავშირის ნაკრები ჩრდილოეთ ირლანდიასთან წარმატებული თამაშის შემდეგ მოსკოვში, სასტუმრო „როსიაში“ იმყოფებოდა, რეზო ძოძუაშვილი, გივი ნოდია და მურთაზ ხურცილავა ერთად სავახშმოდ რესტორანში წავიდნენ.
„ისე მოხდა, რომ ჩვენ გვერდით მაგიდასთან ისხდნენ ქართველები და მათთან ერთად იყო სამამულო ომის გმირი, ჩვენი თანამემამულე მელიტონ ქანთარია. ჩვენც ვისხედით, მშვიდად.
საქმე გაკეთებული გვქონდა – ჩრდილოეთ ირლანდიასთან დადებითი ბალანსი. ამიტომაც გადავწყვიტეთ თავისთვის უფლება მიგვეცა და ცოტა დაგველია.
მელიტონ ქანთარიამ რომ დაინახა ორი მეგრული გვარის წარმომადგენელი და მათთან ერთად მე, ალავერდს ჩემთან გადმოვიდა – ევროპის საუკეთესო ფეხბურთელი, ჯორჯ ბესტი ამოკეტე და კარგი სადღეგრძელოს თქმასაც შეძლებო. იდეა ავიტაცე და შემდეგი სადღეგრძელო წარმოვთქვი: მინდა ამ სასმისით ჯორჯ ბესტი ვადღეგრძელო. კაცი, რომლის დიდი შიში გვქონდა და რომლის დაძლევაც მე შევძელი. რომ არა ჯორჯ ბესტი, მე ნახევარი ევროპა ვერ გამიცნობდა.
ამის შემდეგ ალავერდს ქანთარიასთან გადავედი. სახელოვანმა გმირმა გადმომხედა, სასმისს მეორე მიუდგა გვერდით და გვითხრა: „ამ სადღეგრძელოსთან ერთად, მაშინ მე მეორესაც ვიტყვი. ჰიტლერი რომ არ ყოფილიყო, მსოფლიო ვერ გამიცნობდა და დღეს, ვერც თქვენ გვერდით ვერ ვიჯდებოდიო“.
ერთხელაც რეზო ძოძუაშვილი აბაშაში ჩავიდა…
„იქ, ერთ-ერთ სტადიონზე ვარჯიშობდა კახი კაჭარავა. მე იმ დროს ქუთაისის „ტორპედოს“ მწვრთნელი ვიყავი. კახი როგორც ფეხბურთელი მომწონდა. თანაც ჯარში მიჰყავდათ და დახმარება მთხოვა. ვურჩიე ქუთაისში ჩემთან წამოსულიყო. კახა დამთანხმდა და რამდენიმე ვარჯიშის შემდეგ ძირითად შემადგენლობაში ჩავაყენე.
მოგეხსენებათ ქუთაისელი გულშემატკივარი. დაინახეს მაღალი კაცი, თანაც ზანტად მოძრავი. მოვიდნენ ჩემთან და მითხრეს:
„ბიჭო, ძოძუაშვილო, ეს ძროხა ვინ ჩამოიყვანეო. მესამე თამაშზე კაჭარავამ ოთხი გოლი გაიტანა. მოვიდნენ ისევ ის გულშემატკივრები და მითხრეს – ყოჩაღ რეზო, კარგი მეწველი ძროხა კი ჩამოგიყვანია. აბა შენ იცი, ამრავლე ასეთი კაჭარავებიო“.
საქართველოში ყველამ იცის – რეზო ძოძუაშვილის გუნდში თუ გინდა ითამაშო, ცოლი ან დიდი ხნის მოყვანილი უნდა გყავდეს, ანდა ვიდრე თამაშობ, ცოლზე აღარ უნდა იფიქრო.
„სტატისტიკას“ თვალს თუ გადავავლებთ, ძოძუაშვილის გუნდებში მთელი რიგი მოთამაშეები დაოჯახების შემდეგ მართლაც აღარ თამაშობდნენ. სიტყვას კვლავ ბატონ რეზოს გადავცემ.
„ერთხელ მოსკოვში ვიყავით. თბილისის „დინამოს“ მწვრთნელი მაშინ იაკუშინი იყო. თამაშამდე ერთ რუს გოგონას „სვიდანია“ დავუნიშნე.
სასტუმროში დაბრუნებას ვაგვიანებდი და გადავწყვიტე დისტანცია, შეხვედრის ადგილიდან სასტუმრომდე სირბილით დამეფარა. ის იყო კარები უნდა შემეღო, რომ ფეხი ამისრიალდა და გუბეში ჩავვარდი.
ნომერთან იაკუშინი შემხვდა. სველი რომ დამინახა, ყველაფერს მიხვდა, თუმცა არაფერი მითხრა. სამაგიეროდ მეორე დღეს შემადგენლობაში აღარ ჩამაყენა. თამაშის შემდეგ მოვიდა და მითხრა „ყველაფერში გუშინდელი ფანტანჩიკებია დამნაშავეო“.
მე ფეხბურთელების გოგოსთან სეირნობის წინააღმდეგი კი არ ვარ, მაგრამ თუ დაოჯახებას სერიოზულად აპირებ, კი ბატონო. თუ არა და მაშინ სპორტულ კარიერას მიხედონ, თორემ ერთხელ, უკვე „დინამოს“ მწვრთნელი ვიყავი, დიღმის საწვრთნელი ბაზის ყველა კარი და ფანჯარა თავად შევამოწმე, ჩაკეტილი იყო თუ არა და ერთს ღიას წავაწყდი, მეორე სართულზე. თანაც უცნაური ხმაურიც შემომესმა.
გადავიხედე და რა დავინახე – ერთ-ერთი ცნობილი დინამოელი ფეხბურთელი კედელს იყო დაკიდებული. ვეღარც გაპარვას ახერხებდა.
თუ გინდა სპორტული ცხოვრება მოაწყო, მაშინ რაღაცაზე უარი აუცილებლად უნდა თქვა“.
