დღევანდელი წერილი ტრადიციულად ცნობილი ქართველი სპორტსმენების მოგონებებს დაეთმობა. იმედია ეს სახალისო ისტორიები კარგ განწყობას შეგიქმნით.
თამაზ იმნაიშვილი: „არსებობს მოსაზრება, რომ სასტენდო სროლა ნადირობასთან ასოცირდება. 1969 წელს უკვე გამოცდილი მსროლელი მოსკოვში წავედი საასპარეზოდ. პირველად მოვხვდი მწვრთნელებთან ერთად საბანკეტო მაგიდაზე. ძნელია, ვინმემ ბანკეტი სასმელის გარეშე წარმოიდგინოს, მაგრამ მე ხომ სპორტსმენი ვიყავი და მოგეხსენებათ სპორტი და სასმელი ვერ ეგუებიან ერთმანეთს. ამიტომ (ისიც მწვრთნელების თვალწინ) ამას ნამდვილად ვერ გავბედავდი და როგორც იმერლები იტყვიან – „ვიპუწკებოდი“, ანუ სასმელს ამრეზით ვუყურებდი.
სულ რაღაც ერთ საათში შევატყვე, რომ ტყუილად „ვისჯიდი“ თავს. ჩვენმა მწვრთნელებმა ისეთი სადღეგრძელოები გაახურეს, რომ თავად ანდუყაფარის ქორწილში წარმოვიდგინე თავი. არადა, მწვრთნელი კაცი რომ ჭიქას გამოგიწოდებს მომიჭახუნეო, გააწბილებ? არ გააწბილებ! მერე? არ დალევ? დალევ, აბა რას იზამ. ახლა, მწვრთნელი რომ გეტყვის, შენთან ვახტანგური უნდა დავლიოო, გააწბილებ? ვერა, ძმაო!
მოკლედ, სულ მოკლე ხანში სიტყვა – „დისციპლინა“ საერთოდ წაიშალა მეხსიერებიდან – აღარ მახსოვს, ვინ სკამზე დამდგარი ამბობდა გულისამაჩუყებელ სადღეგრძელოებს, ვინ მაგიდაზე ცეკვავდა. ერთი ჩვენი დამწყები სპორტსმენი მაგიდის ქვეშ უვლიდა „ბუქნურს“.
არა, მეგობრებო, ჩემს სპორტს სპორტის არც ერთი სახეობა არ ჯობია. ამიტომ ყველას ვაფრთხილებ, ნასვამი უფრო კარგად ვისვრი და ქორწილში ნუ ამიჭინჭყილდებით. მართალია, იარაღს არ ვატარებ, მაგრამ არც საგნების სროლა გამომივა ურიგოდ, თუ საჭირო გახდა…“
ნინო სალუქვაძე: „ერთხელ დაჭერას გადავურჩი. არ გატყუებთ, ეს ისტორია თბილისში ნამდვილად შემემთხვა. მაშინ ინსტიტუტში ვსწავლობდი და თანაკურსელი ჩემი იარაღის რაოდენობით დაინტერესდა. რასაკვირველია ვუპასუხე, რომ „სტეჩკინისა“ და „პარაბელუმის“ მარკის პისტოლეტები გამაჩნდა.
მეორე თუ მესამე დღეა, გამოვდივარ დილით სახლიდან, ლექციაზე მიმეჩქარება. ვიგრძენი, რომ ვიღაც „საიდუმლოდ“ მომყვება ზურგს უკან. „მდევარი“ მალე დაწინაურდა, მერე მოწყვეტილად შემოტრიალდა და წინ ამესვეტა:
– პოლკოვნიკი ეგაძე – თუ შეიძლება გაჩერდით და პანიკა არ იყოს! გაშიფრული ხართ… წყნარად! საბუთები, თუ შეიძლება.
ამოვიღე ყველანაირი საბუთი. დაიწყო კითხვა და უცებ ხმამაღლა წამოიყვირა:
– თფუუუ… შენი დედა ვატირე, ჰამლეტა შტერო!!!
– რა ბრძანეთ?
– რა ვბრძანე და – იმ შტერმა ჰამლეტამ (აგენტი ჰყოლია) თქვენზე მითხრა, ტერორისტია ეგ ქალი, „სტეჩკინი“, „პარაბელუმი“ და ორი ლიმონკა აქვს ჩანთაშიო. ბოდიში პატივცემულო, ვერ გიცანით სახეზე.
დამიბრუნა საბუთები და „გაქრა“.
რაფაელ ჩიმიშკიანი: „გაბაშვილის ქუჩაზე ვცხოვრობდი და ვიზრდებოდი, თუმცა დიდი სიმაღლე ვერ გავიზარდე. სამაგიეროდ უბნის სული და გული ვიყავი. მთელი უბნის ბიჭები ჩემით ამაყობდნენ – აბა, რაფო, აქეთ, აბა რაფო, იქით. ძალიან მკვირცხლი და სწრაფი, მოხერხებული ყმაწვილი გახლდით. მეზობლად ერთ მდიდარ კაცს საკუთარი სახლი ჰქონდა ხეხილის ბაღით.
რა ხილი გინდა იქ არ ყოფილიყო. უბნის ბიჭების გულის გასახარად ხშირად მიხდებოდა ამ ბაღში ჩასრიალება. წარმოიდგინეთ, ჩემს მეტი იმ ბაღის ღობეზე გადაძრომას ვერავინ ახერხებდა და ვერ რისკავდა. ბაღს ორი უზარმაზარი ნაგაზი ჰპატრონობდა. მტერი ჩავარდნილიყო მათ ყბებში, მაგრამ უსაშველო ხომ არაფერი არსებობს და ჩვენც უნიკალური გეგმა გვქონდა დამუღამებული:
ჯერ უნდა გვეცლია, ოჯახის წევრები როდის გავიდოდნენ სახლიდან. ეს თითქმის ყოველდღე ხდებოდა. სახლი ძაღლების ამარა რომ დარჩებოდა, მე ჩამაცმევდნენ ყველაზე დიდ „რუბაშკას“, რომ უბეში ბევრი ხილი ჩატეულიყო, შამამიჭერებდნენ ბრტყელ, დიდ ქამარს და დავაი – „ზაბორზე“…
ძაღლები? – მათთვის ძვლები და საცდუნებელი რაღაცეები მოგროვილი ჰქონდათ ბიჭებს, მიიტყუებდნენ ღობის მეორე ბოლოში და დაუწყებდნენ გაჯავრებას. ისინიც, სულელები, თავგამოდებით უყეფდნენ და უყეფდნენ, ამასობაში მე ჩემს საქმეს ვაგვარებდი. ასე მეორდებოდა თითქმის ყოველდღე, მაგრამ საკვირველი ის იყო, რომ იმ დალოცვილ ბაღს ხილი არ აკლდებოდა, თითქოს ჯადოსნური ხეებიაო, სულ მუდამ ესხა…
აბა მითხარით, „ზაბორზე“ ამდენი გადაძრომა-გადმოძრომა, მერე ხეზე ასვლა-ჩამოსვლა, ასე ადვილი იყო? ღონე არ უნდოდა? ჰოდა, „ბაღის ვარჯიშები“ ძალიან წამეხმარა კუნთების განვითარებაში.
ჩემს მეზობლად ერთი ცნობილი მსახიობი ცხოვრობდა. ხშირად დამინახავს, როგორ ვარჯიშობდა დილაობით „შტანგით“ აივანზე. რატომღაც მომეწონა ეს პროცედურა, მაგრამ ხათრიანი ვიყავი და პირდაპირ ვერ ვეუბნებოდი, მეც მავარჯიშე-მეთქი. არსებობდა სხვა მუღამებიც: ერთ დღეს მოდის ეს კაცი სახლში და… ეზოდან ხედავს მის აივანზე შტანგით ვვარჯიშობ. თვალებს არ დაუჯერა. მივიდა სახლში, გავიდა „ბალკონზე“ და ფაფუ… მე აღარა ვარ. ასე განმეორდა რამდენჯერმე, მერე იმ კაცმა ჩათვალა, რომ ყველაფერი „ჰალუცინაციის“ ბრალი იყო და ყურადღებას აღარ მაქცევდა“.
