უკრაინაში ომის დაწყებიდან ერთი წლის შემდეგ საქართველოში რუსებს ეჭვის თვალით უყურებენ – ამ სათაურით აქვეყნებს Reuters სტატიას, რომლის თარგმანსაც გთავაზობთ:
2022 წლის თებერვლის უკრაინაში რუსეთის შეჭრის პირველ დღეს, ნიკოლაი კირეევი სამი წლის შვილთან ერთად იჯდა და ტიროდა, როცა კითხულობდა ამბებს.
“იმ საღამოს გადავწყვიტე, რომ აშკარა იყო, რომ ქვეყანა რაც შეიძლება მალე უნდა დაგვეტოვებინა”, – განუცხადა კირეევმა, რომელიც წარმოშობით მოსკოვიდანაა, reuters-ს ინტერვიუში მის ახალ სახლში, საქართველოს დედაქალაქ თბილისში, სადაც მან წიგნის მაღაზია გახსნა.
კირეევი ერთ-ერთია იმ ასობით ათასი რუსიდან, რომლებიც საქართველოში გადასახლდნენ თებერვალში შემოჭრისა და სექტემბერში რუსეთში “ნაწილობრივი მობილიზაციის” გამოცხადების შემდეგ.
საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მონაცემებით, 1 ნოემბრის მდგომარეობით ქვეყანაში, რომლის მოსახლეობაც 3,7 მილიონს შეადგენს, 112 000 რუსი იმყოფებოდა.
ემიგრანტებს არაერთგვაროვანი მიღებით შეხვდნენ საქართველოში, ქვეყანაში, რომელსაც ღრმა ისტორიული კავშირები აქვს ჩრდილოელ მეზობელთან, რომელმაც თითქმის ორი საუკუნე გაატარა რუსეთის იმპერიისა და საბჭოთა კავშირის შემადგენლობაში.
მიუხედავად იმისა, რომ ემიგრანტები დაეხმარნენ, საქართველოს, რომ მეზობელ სომხეთთან ერთად – ომის მოწინააღმდეგე რუსებისთვის კიდევ ერთი პოპულარული ადგილი ყოფილიყო და მსოფლიოში ყველაზე სწრაფად მზარდ ეკონომიკა ჰქონოდა, ბევრი ქართველი მათ ეჭვის თვალით უყურებს. თბილისში საბინაო ხარჯების ზრდა, რომელიც გამოწვეულია რუსული შემოდინებით, მხოლოდ ამძაფრებს სიტუაციას.
„ისინი ჩვენი მეგობრები კი არ არიან, ისინი ჩვენი მტრები არიან, მაგრამ ისინი აქ საქმეს აკეთებენ და ჩვენთან ერთად უნდათ დალევა. უცნაურია”,_ ამბობს 29 წლის ქართველი სტუდენტი ლადო კიკინაძე.
ქართული საზოგადოებრივი აზრი აბსოლიტურად პრო-უკრაინულია და ანტირუსული წარწერები ყველგან არის გავრცელებული თბილისის ქუჩებში. ოპოზიციურმა პარტიებმა მოითხოვეს სავიზო რეჟიმის დაწესება, რათა შეზღუდოს რუსების რაოდენობა.
“არ არის ძალიან მეგობრული”.
“არსებობენ რადიკალები”, – თქვა გლებ კუზნეცოვმა, ბიზნესმენმა წარმოშობით პეტერბურგიდან. „ან შეიძლება არა რადიკალები, არამედ ადამიანები, რომლებიც უბრალოდ ზოგადად არ არიან ძალიან მეგობრული უცხოელების მიმართ და თავს არიდებდნენ“.
კუზნეცოვმა თქვა, რომ მისი ხელნაკეთი ნივთების მაღაზია Google-ის უარყოფითი მიმოხილვების ტალღის სამიზნე გახდა და კარი ანტირუსული სტიკერებით იყო დაფარული.
ზოგიერთი ქართველისთვის, უახლესი ისტორიის გათვალისწინებით, რუსების ახალი ჩამოსვლა უკიდურესად არასასურველია.
1990-იან წლებში მოსკოვი მხარს უჭერდა სეპარატისტებს საქართველოს რეგიონებში აფხაზეთსა და სამხრეთ ოსეთში, რეგიონებში ეთნიკურად ქართველი მოსახლეობა განდევნილი იყო.
2008 წელს, მეორე ხანმოკლე ომმა რუსეთთან სეპარატისტული რეგიონების სტატუსის გამო, სიმწარე დაამტკიცა. გაეროს 2021 წლის ანგარიშის მიხედვით, დღეს დაახლოებით 280 000 ქართველი რჩება ლტოლვილად საკუთარ ქვეყანაში.
ათასობით რუსი ახლა თბილისში ცხოვრობს, გადასახლებულებმა საკუთარი ტერიტორიები გამოკვეთეს, იკრიბებიან ბარებში, მაღაზიებსა და კაფეებში, სადაც ცოტა ადგილობრივი მოსახლე მოდის.
ანალოგიურად, რუსული ენა საქართველოში ნაკლებად არის გავრცელებული, ვიდრე სხვა ყოფილ საბჭოთა რესპუბლიკებში, რაც ამყარებს განხეთქილებას ახალჩამოსულებსა და დიდი ხნის ადგილობრივებს შორის.
წიგნის მაღაზიის მფლობელი კირეევი, რომელიც ქართულს სწავლობს, ამბობს, რომ ქართველები მისი კლიენტების 10%-ზე ნაკლებს შეადგენენ.
“ძალიან რთულია, რადგან ქართული ენა არ ვიცით, ვცდილობთ ვისწავლოთ. მაგრამ რადგან ეს ენობრივი ბარიერი (არსებობს), საკმაოდ რთულია მასში ჩაძირვა.”
