ფილოლოგი, მწერალი, სოფიო კუბლაშვილი სოციალურ ქსელში სტატუსს აქვეყნებს, სადაც ამბობს, რომ მონათმფლობელობიდან დღემდე არაფერი შეცვლილა.
ის ექიმ ვაჟა გაფრინდაშვილის ცხინვალის იზოლატორში პატიმრობასა და 15 წლის ლუკა სირაძის გარდაცვალებას ეხმაურება.
„ვაჟა გაფრინდაშვილი მძევალია და ასე იქნება მანამ, სანამ თითოეული „რუსული“ დაკვეთა არ აღსრულდება! 15 წლის ლუკა სირაძე მსხვერპლია და ასე იქნება მანამ, სანამ ხელისუფლებას ქვეყნის დემოკრატიული თავისუფლებისთვის განათლება არ დასჭირდება!
ხშირად ვფიქრობ, რომ სიხარულის უფლება არ მაქვს, არ გვაქვს… ვიზიარებ საქართველოს მწუხარებას!
თითქოს არაფერი შეცვლილა მონათმფლობელური საზოგადოებიდან დღემდე. რა განსხვავებაა თავისუფალი სიმართლისთვის მოქალაქე საჯარო სამსახურიდან „განიდევნები“, „არ მიიღები“, „არ დაწინაურდები“, „დაგაპატიმრებენ“… თუ იქნები კუჭცარიელი მონა, რომელსაც შოლტს უტყლაშუნებენ, კლავენ, ასახლებენ, დილეგში სვამენ, ყიდიან… მონათმფლობელობა არაფრით განსხვავდება ავტორიტარული ერთმმართველობისგან.
თითქოს არაფერი შეცვლილა მონათმფლობელობიდან დღემდე. რა განსხვავებაა ვისი მონა იქნები, თუ არაფრისმცოდნესა და არაფრისგამგონეს ღირებულებად მხოლოდ საკუთარი უბადრუკი სიცოცხლის გადარჩენა მიგვაჩნია ბევრისთვის მინიმალური ხელფასის, ზოგიერთისთვის მდიდრული „ვილის“ ფასად.
მონობაა დღეს თავის მოკატუნება, რომ „გასაოცარი დემოკრატიის“ პირობებში ვცხოვრობთ, რომ სკოლებში გამართული სისტემით მიმდინარეობს სწავლა, რომ დანერგილია და წარმატებით მუშაობს ინკლუზიური განათლების პროგრამა, რომ მანდატურის ფსიქოლოგიური სამსახური დანიშნულებისამებრ იქ არის, სადაც საჭიროა; რომ საგამოძიებო სისტემის შესაბამისმა კადრებმა სათანადო სწავლება გაიარეს და საქმეს წესისამებრ უძღვებიან, რომ პასუხისმგებლობას ვინმე იღებს საკუთარი ქცევის გამო, რომ თავისუფლების ხარისხი დამოუკიდებლად არსებობის უნარზეა მორგებული, რომ კარნახით ცხოვრება არ გვეადვილება და არ მოგვწონს…
ძალიან ბევრი სათქმელი დაგროვდა! მე არ დავნებდები, არც გადავსახლდები სხვა ქვეყანაში!
დავასრულოთ „მონათმფლობელობა“ საქართველოში. დღეს საჯარო სამსახური მორჩილების სისტემაა, არა კანონის უზენაესობისა და კონსტიტუციის, არა ადამიანის უფლებების დაცვის, არამედ იმ მონათმფლობელის მორჩილების, რომელიც გვყიდის მიწიანად, არა ერთად, არამედ ცალცალკე!“_ წერს კუბლაშვილი.
