დღევანდელი სახალისო მოგონებების მთავარი გმირები ჩვენი თანამემამულე სამართალდამცველები იქნებიან. ეს ადამიანები რამდენიმე ათეული წლის წინ „დაფიქსირებულ“ რამდენიმე „ხმაურიან“ საქმეს გაიხსენებენ. იმ დროს საბჭოთა კავშირის შემადგენლობაში ვიმყოფებოდით, ამჟამინდელ „პოლიციას“ კი „მილიციად“ მოვიხსენიებდით.
თავდაპირველად სიტყვას მაიორ გივი თეთრაძეს გადავცემ.
„ეს კურიოზი მოსკოვში შემემთხვა, სადაც ჩვენი საგამოძიებო ჯგუფი მივლინებაში იმყოფებოდა. ერთ-ერთი ძალიან ცნობილი თბილისელი „ვალუტჩიკის“ საქმეს ვიძიებდით, რომელიც იმ მომენტისთვის უკვე გარდაცვლილი იყო. მისი ცოლ-შვილი მოსკოვში ცხოვრობდა და სწორედ მათ მივადექით ჩხრეკის ჩასატარებლად, რადგან, ოპერაციული ინფორმაცია გვქონდა, რომ „ვალუტჩიკის“ გადამალული დოლარები და არალეგალური გზით მოპოვებული ძვირფასეულობა მოსკოვში, მის ბინაში ინახებოდა.
ივლისია. ცხელა. ჩვენ მოსკოველ კოლეგებთან ერთად გამალებული ჩხრეკით ვართ დაკავებული და თან ოფლში ვიწურებით. ყველაზე ცუდ დღეში კი კაპიტანი ვალოდია ვალიევი იყო, რომელიც ისე გაიწურა ოფლში, რომ ეს ვეებერთელა კაცი (თითქმის ორი მეტრი სიმაღლის და 140-კილოგრამიანი) სავარძელში ჩაჯდა და ვეღარ იძროდა. წინ სამლიტრიანი გრაფინი და პატარა ჭიქა ედგა და იმ ჭიქით წამდაუწუმ სვამდა წყალს გასაგრილებლად. ორი გრაფინი რომ გამოცალა, პატარა გოგონამ, გარდაცვლილი „ვალუტჩიკის” 9 წლის ქალიშვილმა, მესამე გრაფინიც მოუტანა და გავიდა. იმ მომენტში მე იმ ოთახს ვჩხრეკდი და თან ჩემს კოლეგას ვესაუბრებოდი.
– რა ჯანდაბაა ეს პატარა ჭიქა! – თქვა ვალოდიამ, ადგა, სერვანტთან მივიდა, რაღაც აიღო და ისევ თავისი ადგილისკენ გაემართა.
რა აიღო ვალოდიამ სერვანტის თავიდან, არ დამინახავს, მაგრამ, მივხვდი, რომ დიდი სასმისი იყო, რადგან კარგა ხანს ასხამდა შიგ წყალს. გაავსო თუ არა, მაშინვე მოიყუდა და სულმოუთქმელად დალია. ბოლოს, როგორც იქნა, ამოსუნთქა და დააყოლა:
– დაილოცოს წყალი, ამაზე გემრიელი არაფერია!
ამ დროს ოთახში „ვალუტჩიკის“ პატარა გოგონა შემოვიდა და ვალოდიას მიაშტერდა, შემდეგ უცებ შეტრიალდა, გაიქცა და ისტერიულად აყვირდა:
– დედი, დედი, იმ მსუქანმა ბიძიამ მამა დალიაო…
ერთი სიტყვით, სერვანტის თავზე რკინის დიდი თასი იდგა, რომელშიც გარდაცვლილის ფერფლი ეყარა და ვალოდიამაც ის ფერფლიანი წყალი შესვა, თუმცა, დღემდე ვერ გამიგია, რატომ ეგემრიელა ასე ძალიან…“
ბატონი გივი კიდევ ერთ „კრიმინალურ“ ამბავს მოგვიყვება.
„კომუნისტების პერიოდში ტელეფონით ხუმრობა გავრცელებული ამბავი იყო. დღე არ გავიდოდა, რომ მილიცია, სახანძრო რაზმი ან სასწრაფო არ გამოეძახათ ტყუილად. ასეთი საქმიანობით ძირითადად ბავშვები იყვნენ დაკავებულები. ჩემი სამსახური კი ასეთი ტიპის ხულიგნებს ავლენდა.
ერთი პერიოდი გახშირდა მოსკოვის ¹4 სახანძრო რაზმში ცრუ გამოძახებები და ეს ყოველივე იმდენად მოსაბეზრებელი გახდა, რომ საფუძვლიანი გამოძიება დავიწყე. შევადგინე ცრუ გამოძახებათა სია, შემდეგ სიხშირის გრაფიკი და საოცარი აღმოჩენა გავაკეთე. გამოძახებები მხოლოდ იმ დროს ხდებოდა, როდესაც მთავარი სახანძროს მორიგე მაიორი ანტონ რეფსი იყო. ის ყოველ მეორე დღეს მორიგეობდა სხვადასხვა ბრიგადებთან ერთად. ამიტომ ეჭვი გამიჩნდა, რომ ეს ცრუ გამოძახებები მასთან იყო დაკავშირებული. იქვე მუშაობდა მისი მეუღლე, ლიდაც. ის ბუღალტერი იყო – ახალგაზრდა, ლამაზი ქალი და როგორც შევიტყვე, რეფსი ძალიან ეჭვიანობდა, ცოლს გარეთ არ უშვებდა. თუ სამსახურში იყო და მთელ დღეს ბუღალტერიაში ატარებდა, სადაც ლიდასთან ერთად, კიდევ ერთი კაცი – ბუღალტერი გონტარი მუშაობდა.
ბევრი რომ არ გავაგრძელო, ჩემს ინტუიციას ვენდე. ბოლომდე მივყევი და სიმართლე გავარკვიე. ცრუ ზარებს ბუღალტერი გონტარი უშვებდა ქუჩის ტელეფონიდან. სანამ რეფსი ცრუ გამოძახებაზე მიიჩქაროდა, გონტარი და რეფსის მეუღლე ლიდა ერთ ამბავში იყვნენ.
საყვარლები ფაქტზე დავიჭირეთ. დანაშაული დავუმტკიცეთ და დიდი ჯარიმა გადავახდევინეთ. სამსახურიდან კი ორივე დაითხოვეს. თუმცა, მათ ეს დიდად არ უდარდიათ და ყოფილი საყვარლები დაქორწინდნენ.
სამაგიეროდ, რეფსის ცხოვრება წავიდა უკუღმა. ის ნერვიულად დაავადდა. ერთ მშვენიერ დღეს კი სახანძროს შენობა გადაბუგა და თავისი ფეხით წავიდა საგიჟეთში…“
თავის დროზე რუსეთში კიდევ ერთი ქართველი სამართალდამცველი, პოლკოვნიკი გიორგი ბრეგვაძეც მოღვაწეობდა.
„მაიორი ივანოვი, რომელიც ჩემი უფროსი გახლდათ, რუსეთის ერთ-ერთი ოლქის რისხვა იყო, მისი სახელით ბავშვებსაც კი აშინებდნენ ძილის წინ. ის პროსტიტუცია-ნარკომანიის წინააღმდეგ მებრძოლი განყოფილების უფროსი იყო. მას ხშირად უყვარდა ჭკუის დარიგება. ნარკომანებსა და მეძავებს ზნეობის გაკვეთილებს უტარებდა, რასაც ასეთი ფრაზით ამთავრებდა: „უბადრუკნო, მრუშობისა და მორფის ტყვეებო, როგორ არ გრცხვენიათ?! მეც მყავს თქვენხელა ქალიშვილი, მაგრამ, განა თქვენნაირია, ზნეობის ეტალონია..“
მაიორის 19 წლის ქალიშვილი, პირობითად მას ზინა დავარქვათ, იმავე რაიონის ერთ-ერთ ტექნიკუმში სწავლობდა და მაიორი ჭკუაზე აღარ იყო, ისე უყვარდა.
იმ პერიოდში ჩვენს ოლქში ქალების შიშველი ფოტოებით გაფორმებული კარტებით ვაჭრობა შემოიღეს. კარტებზე ქალები სხვადასხვა პოზაში იყვნენ გადაღებულები და ამ საქონელს დიდი გასავალი ჰქონდა. მაიორმა გადაწყვიტა, ბოლო მოეღო ამ ბიზნესისთვის და დაგვავალა, დამამზადებლისთვის მიგვეგნო. ჩვენ გულმოდგინედ შევუდექით საქმეს: მივყევით, მივყევით და ამ პროდუქციის მწარმოებელს რაიონის ერთ-ერთ ფოტოატელიეში მივაგენით. მან თავის ჩვენებაში დაწერა, რომ კარტზე ადგილობრივი გოგონას შიშველი სხეული იყო აღბეჭდილი, თავებს კი სხვადასხვა ფოტოებიდან იღებდა და ამონტაჟებდა, ანუ, ერთი „ნატურშჩიცა“ მუშაობდა. ჩვენ შიშველი ნატურის მისამართი გავიგეთ და მასთან გავემართეთ, რომ გოგონა დაგვეკითხა.
მივედით, დავრეკეთ და კარი მომხიბვლელმა, ტანწერწეტა გოგონამ გაგვიღო. ის-ის იყო სახლში შესვლას ვაპირებდით, რომ ჯერ მამაკაცის ნაცნობი ხმა მოგვესმა, მერე კი თავად მაიორიც გამოჩნდა და რომ დაგვინახა, გვკითხა:
– რაშია საქმე, მოხდა რამე?
მივხვდით, რომ შიშველი ნატურა მაიორის ქალიშვილი ზინა იყო, რომელიც მამამისს ზნეობის ეტალონად მიაჩნდა და ვუთხარით:
– ამხანაგო მაიორო, პორნოპროდუქციის ბუდე აღმოვაჩინეთ და მოსახსენებლად მოვედით…
როდესაც ყველაფერი გაირკვა, მაიორი გადადგა, ზინა კი მოსკოვში გაემგზავრა და ერთ-ერთ ღამის კლუბში მოეწყო მოცეკვავედ“.
