ერთ-ერთ წინა წერილში მოგიყევით ცნობილი წითელრაზმელის აფრასიონ მერკვილაძის შესახებ, რომელსაც პოლიციელი ლავრენტი მახარაძე არ ასვენებდა. მერკვილაძე, სწორედ, მახარაძის ხელქვეითებმა გამოასალმეს სიცოცხლეს.
მერკვილაძის ყოფილ რაზმელებს შურისძიების წყურვილი არ ასვენებდათ, მათ დაადგინეს, რომ გამცემი ცერცვაძე იყო, ამავე დროს ,,რაზმმა დაიჯერა სვერში კერძო ანგარიშებით გავრცელებული ხმები, თითქოს მახარაძეს მისთვის საჭირო ცნობები მისცეს სვერის მცხოვრებლებმა _ მრეწველმა ვლ. წერეთელმა და მღვდელმა ღენტორ წერეთელმა გლეხი ბიწაძის საშუალებით”. როგორც ამბობენ, ამ ბიწაძის ძმა იყო ერთ-ერთი სტრაჟნიკი, ვინც მერკვილაძე დაცხრილა. ეს ამბავი რომ შეიტყო, მრეწველი წერეთელი ოსმალეთში, ტრაპეზუნდში გადასახლდა, ხოლო მისი ოჯახი მენშევიკებმა დაიცვეს აწიოკებისაგან, თუმცა სვერში მათი სახლი მაინც დაწვეს. ხოლო მღვდელი წერეთელი და ბიწაძე ტერორისტებმა პორფილე პაიჭაძემ, სანდრო ბოჭორაშვილმა და ბესარიონ ჟღენტმა გაიტაცეს, მიიყვანეს მერკვილაძის მკვლელობის ადგილას და დაკითხვის შემდეგ სიცოცხლეს გამოასალმეს. ეს რომ შეიტყო, მახარაძე რაზმთან ერთად ჭიათურაში ამოვიდა. ტერორისტები მას ჩაუსაფრდნენ, მაგრამ მათ არ იცოდნენ, რომ მოსალოდნელი თავდასხმის შესახებ ბოქაული გაფრთხილებული იყო ბოლშევიკ კუხიანიძის მიერ. ,,…როცა ბოქაული თავის დიდძალი მხლებლებით სადგურისკენ მიდიოდა დღისით 11 საათზე, პაიჭაძემ გამოუმიზნა და ესროლა ჯარისკაცის თოფიდან. ტყვიამ მახარაძეს მხოლოდ ქუდი გადააცალა თავიდან, მაგრამ ეშმაკობით იქვე მოწყვეტით დაეცა და დაარწმუნა ტერორისტები თითქო მოვკალითო. ისინი გაიქცენ აღმართით… პოლიციის ტყვიების ზუზუნით გაცილებული… და ასე ბევრი სირბილის შემდეგ უვნებლათ შეაფარეს თავი… ტყეებს (ცხენოსან ყაზახების მდევრებმაც ვერა ავნეს რა, რადგან ისინი ყანებზე გარბოდენ, სადაც ცხენები ვერ გადვიდოდა), სამაგიეროთ ტყვიებმა იმსხვერპლეს ჩალვადარი ვ. შუკაკიძე და რამდენიმე ცხენი. მოგვიანებით, ტერორისტებმა გაიგეს, რომ მახარაძე უვნებლად გადარჩენილა და გადაწყვიტეს მატარებელში ჩასხდომის დროს მოეკლათ, მაგრამ მახარაძემ ამჯერადაც გაასწრო (ზაქარია გურულის, მოგონებიდან).
მერკვილაძის სიკვდილის შემდეგ რაზმს სათავეში `მეორე მერკვილაძე~ _ პორფილე პაიჭაძე ჩაუდგა. ის აფრასიონს ძლიერ უყვარდა და მის რჩევას ანგარიშს უწევდა. პაიჭაძემ კავშირი აღადგინა მაზრაში გაფანტულ ყოფილ რაზმელებთან და ისევ ერთ ჯგუფში გააერთიანა. პაიჭაძის რაზმში აფრასიონის დები ალექსანდრა და მინადორაც კი გაერთიანდნენ. მთავრობას ეგონა, მერკვილაძის ლიკვიდაციის შემდეგ მაზრაში სიწყნარე დაისადგურებდა, მაგრამ მწარედ შეცდა. სტოლიპინი ვორონცოვ-დაშკოვისადმი მიწერილ ბარათში ქუთაისის მთავრობის სისუსტედ სწორედ ტერორისტ პაიჭაძის `გმირობებს~ მიიჩნევს, რომელიც ორი წლის განმავლობაში შიშის ზარს სცემდა მთელ გუბერნიას. 1905 წლის მაისიდან მან მრავალი თავხედური მკვლელობა ჩაიდინა, ზოგჯერ ბომბებითაც, გაძარცვა ფოსტა, ჰქონდა ბომბების საწყობი და ერთხელ `ჯოჯოხეთის მანქანით~ (ასაფეთქებელი მოწყობილობა) კინაღამ მაზრის პოლიციის ყველა მაღალჩინოსანი შეიწირა. პაიჭაძე ერთხელ დაიჭირეს და, აშკარა სამხილების მიუხედავად სასამართლომ ის გაამართლა, ის ისევ დაიჭირეს და კატორღა მიუსაჯეს, მაგრამ პაიჭაძე გამოიქცა, დამნაშავეთა ჯგუფი შეკრიბა და ორი წლის განმავლობაში ძარცვავდა, კლავდა და ანადგურებდა ყველას, ვინც მას არ თანაუგრძნობდა. საბოლოოდ ის 1907 წლის 28 აგვისტოს დააპატიმრეს.
რევოლუციურ მოღვაწეობამდე პაიჭაძე რკინიგზის ვაგონების დამლაგებელი იყო და ერთხელ, როცა ის თბილისში აპირებდა წასვლას და `…მატარებლის წასვლის მოლოდინში… არხეინად დასეირნობდა თურმე სადგურის პლატფორმაზე …სწორედ ამ დროს უცვნია ჟანდარმს, მიჰპარვია და შეუპყრია…~ უმოწყალოდ ნაცემი პაიჭაძე ციხეში გაძლიერებული ბადრაგით მიიყვანეს, ფეხებსა და ხელებზე ბორკილები დაადეს და ცალკე საკანში მოათავსეს. გაზეთი Русское Слово აღნიშნავდა, რომ დაპატიმრებული პაიჭაძე ბრალდებულია ინჟინერ ბლოკის, მემანქანე არუთინოვის, მუშა ჩავიაენკოს, მღვდელ წერეთლის მოკვლაში, პრისტავ მახარაძის მკვლელობის მცდელობასა და ჭიათურაში საფოსტო მატარებლის გაძარცვაში.
სასამართლომ თითქმის ხუთ წელს გასტანა და პაიჭაძესთან ერთად კიდევ ხუთი რაზმელი (ტრიფონ არაბიძე, კოლია ლორთქიფანიძე, ალექსანდრე სვანიძე, ისმაილ და სერაპიონ ჭუმბურიძეები) გაასამართლეს და სიკვდილით დასჯა მიუსაჯეს. 1911 წლის 18 ნოემბერს ისინი ქუთაისის ციხის `ჩორნი დვორში~ ჩამოახრჩვეს. დასჯისას ციხის ადმინისტრაციას არეულობისა შეეშინდა თურმე, მაგრამ სახრჩობელას ფიცარნაგზე შემდგარმა კოლია ლორთქიფანიძე (ირანის რევოლუციის მონაწილე კოლია ლორთქიფანიძეზე ამბობენ, რომ ,,დასავლეთ საქართველოში თითქმის არ შესრულებულა არც ერთი ისეთი რევოლუციური აქტი, რომელშიც კოლია ლორთქიფანიძეს არ მიეღოს მონაწილეობა, იყო ეს რევოლუციური იდეების გავრცელება ხალხში, ექსპროპრიატორთა ექსპროპრიაცია, შეიარაღებულ აჯანყებებში მონაწილეობა თუ სხვა). მიუბრუნდა უფროსს ოფიცერს და უთხრა: ,,ბატონო უფროსო, მე პირობა მოგეცით, რომ დაგმორჩილდებოდით, ჩემს სიტყვას ვერ გადავალ, я умел жить, сумею и умереть (მე ვიცოდი როგორ მეცხოვრა, სიკვდილსაც შევძლებ) შემდეგ შეხტა მისთვის გამზადებულ სკამზე და თავი ყულფში გაუყარა. ასევე მოიქცნენ მისი ამხანაგები და ყველამ ერთდროულად ჰკრა ფეხი სკამებს.
