აქციაზე მომხდარი ინციდენტის შედეგად სხვადასხვა სახის დაზიანება 28 ადამიანმა მიიღო…
17 მაისს განვითარებულ მოვლენებზე “გურია ნიუსი” სიონის ტაძრის დეკანოზ დავით ლასურაშვილს ესაუბრა.
_ მამა დავით, როგორ შეაფასებთ 17 მაისს თბილისში განვითარებულ მოვლენებს, პირადად თქვენ რა დაგანახათ ამ აქციამ?
_ როგორც ცნობილია, 17 მაისს ე. წ. ჰომოფობიასთან ბრძოლის დღესთან დაკავშირებით, ლგბტ ადამიანები აქციის მოწყობას გეგმავდნენ. ეს ცნობა ბუნებრივია, გააღიზიანებდა და შეაშფოთებდა საზოგადოების უდიდეს ნაწილს, რადგან ჩვენს ხალხს გააჩნია საუკუნეების განმავლობაში ჩამოყალიბებული ტრადიციული, ქრისტიანული და ეროვნული ცნობიერება. ქართველობა და ქრისტიანობა ყოველთვის მჭიდროდ ურთიერთგადაჯაჭვული ცნებები იყო, რამაც ჩვენი ერი ქრისტიანული კულტურის მქონე ერად ჩამოაყალიბა – ქრისტესთვის მოწამე წმინდანთა ურიცხვი დასით და ქრისტიანული მორალით. რასაკვირველია, ასეთი საზოგადოებისათვის აბსოლუტურად მიუღებელი აღმოჩნდებოდა სექსუალური უმცირესობების მიერ დაანონსებული აქცია, რაც თავისთავად სოდომური ცოდვის პროპაგანდაა (“გურია ნიუსის” ინფორმაციით, ეს აქცია მხოლოდ ამ ჯგუფის მიერ არ იყო დაანონსებული, რედ.) . ამიტომაც გაიმართა მათი საწინააღმდეგო აქცია და ქუჩაში ათი ათასობით ადამიანი გამოვიდა. ამ აქციით ქართულმა საზოგადოებამ კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ საბედნიეროდ, ჩვენი ერი საკმაოდ მგრძნობიარეა საკუთარი ეროვნული და რელიგიური ცნობიერებისა თუ ცხოვრების წესის დაცვის საქმეში, და მას გააჩნია ტრადიციებისა და ღირსების დაცვის რესურსი.
_ მაგრამ აქციაზე ვიხილეთ ადამიანების გარკვეული ნაწილი, რომლებიც ჯოხებით და ქვებით მისდევდნენ სექსუალური უმცირესობების ავტობუსებს… თქვენი აზრით, რამ მიიყვანა ქართველი საზოგადოება ამ მდგომარეობამდე?
_ ჰომოსექსუალიზმის კუთხით, განსაკუთრებით ბოლო ათწლეულში, მკვეთრად შეინიშნება სულ უფრო და უფრო მზარდი ზეწოლა ჩვენს საზოგადოებასა და ქვეყანაზე. ზეწოლაში ვგულისხმობ იმ დაუფარავ აგრესიას, რაც მომდინარეობს, როგორც ევროპიდან, ისე ამერიკიდან. მათი ქმედება მიზნად ისახავს, რომ ჩვენი საზოგადოება მიმღები და ტოლერანტული გახდეს, როგორც ამ ცოდვის მიმართ, ასევე შესაბამისი ლგბტ ორგანიზაციების მიმართ, რომლებსაც ეს უცხო სახელმწიფოები უხვად აფინანსებენ. უკვე ყველასთვის ნათელია, რომ ამ პროცესში ჩართულია, როგორც სხვადასხვა ქვეყნის საელჩოები – განსაკუთრებით აშშ-სა, ასევე ჩვენში გამრავლებული არასამთავრობო ორგანიზაციები. საქართველოში გასულ წლებშიც ცხოვრობდნენ სექსუალური უმცირესობები, მაგრამ საზოგადოება მათ წინააღმდეგ არ აღმდგარა და მათ პირად ცხოვრებაში არ ჩარეულა. ბოლო წლებში კი სექსუალური ორიენტაციის ნიშნით შექმნილი და საქართველოს ფარგლებს გარედან დაფინანსებული ორგანიზაციები, უტიფრად ძალადობენ იმ საზოგადოებაზე, რომელიც მათ პროპაგანდას არა თუ არ მიიღებს, არამედ, მკვეთრად დაუპირისპირდება, და ეს მათ წინასწარ იციან. თანაც, წინა დღეს რომ მეომარ ბიჭებს გლოვობ და რამდენიმე საათის შემდეგ იმავე ადგილზე სექსუალური უმცირესობების აქციას განიზრახავენ, ეს ადვილი მოსათმენი არ არის… აქციაზე მყოფი იმ ათი ათასობით ადამიანიდან, ყველა მათგანი ეკლესიის მრევლი არ ყოფილა და შესაბამისად ვერ დაემორჩილებოდა სასულიერო პირების ლოცვა-კურთხევას. ამიტომ ყველა მათგანის გაკონტროლება შეუძლებელი იყო… როგორც ამბობენ, ზოგიერთი სასულიერო პირი ამ აქციის მსვლელობის დროს, სასულიერო პირისათვის შესაფერისად ვერ იქცეოდა. თუ ეს ნამდვილად ასე იყო, რა თქმა უნდა, მიუღებელია ეკლესიის სწავლებისათვისაც და ეკლესიური ცხოვრების წესისათვისაც. ეკლესია ყოველთვის ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ ის, არის შემრიგებელი, დამამშვიდებელი ფაქტორი, თუმც კი, ამავდროულად, ეკლესია ყოველთვის სიმართლის მხარესაა. იქ დგას, სადაც სიმართლე და ზნეობრიობაა, მაგრამ მართლმადიდებელი ეკლესიის თუ შეიძლება ასე ითქვას, სამოქმედო არსენალში, არასოდეს ყოფილა ინკვიზიციის მსგავსი მოვლენები. ამას ეკლესია ყოველთვის ემიჯნებოდა და გაემიჯნება.
_ 17 მაისის აქციაზე ეკლესიის ფუნქცია რა იყო?
_ ეკლესიის ფუნქცია იყო აქციის მონაწილეების დამშვიდება, ამავდროულად კი ღვთისა და საზოგადოების წინაშე ზნეობის დაცვა. როდესაც ქრისტიანულ საზოგადოებას საფრთხე ემუქრება, ეკლესია ვალდებულია, რომ ხმა აიმაღლოს და აუცილებლად უნდა თქვას სიმართლე. იმას, რაც ღვთის წინაშე სისაძაგლეა, ეკლესია მდუმარედ ვერ შეხვდება.
_ იმ ინციდენტის შედეგად, რომელსაც თავისუფლების მოედანზე ადგილი ჰქონდა, სხვადასხვა დაზიანებით სამედიცინო დაწესებულებებში 28 ადამიანი გადაიყვანეს… როგორ ფიქრობთ, მომხდარზე პასუხისმგებლობა ვინ უნდა აიღოს?
_ ძალიან სამწუხაროა, რომ აქციის მონაწილეთაგან რამდენიმე ადამიანს სხვადასხვა მიზეზით აღენიშნათ დაზიანებები. ისიც საგულისხმოა, რომ დაშავებულთაგან არც ერთია ლგბტ საზოგადოების წევრი… რაც შეეხება პასუხისმგებლობას. ლგბტ ადამიანებმა _ “იდენტობას” წევრებმა კარგად იცოდნენ საზოგადოების განწყობა მათი და მათ მიერ დაგეგმილი აქციის მიმართ. მითუმეტეს, რომ სოციალურ ქსელებში გახსნილად საუბრობდნენ “იდენტობას” აქციის დაუშვებლობაზე. მათ კი, ეს ყურად არ იღეს და პროვოკაციული სიჯიუტით განიზრახეს, თავისი გაეტანათ. ამიტომ, ლგბტ აქციის ორგანიზატორებმა ამაზე პასუხი უნდა აგონ. პასუხისმგებლობას ვერა და ვერ გაექცევა ხელისუფლებაც. პრემიერ-მინისტრს თავისუფლად შეეძლო ამ დაძაბულობის მოხსნა, მაგრამ რატომღაც, ეს არ გაკეთდა. აქვე უნდა აღინიშნოს, საქართველოში აკრედიტირებული დიპლომატიური კორპუსისა და ჩვენში მოქმედი არასამთავრობო ორგანიზაციების შესახებაც, რომელთა განცხადებებმა ფაქტიურად მოამზადეს 17 მაისი… ამ აქციის დროს თუ კი ვინმე დადებით კონტექსტში წარმოჩინდა, უპირველესად ესენი იყვნენ იქ მყოფი სასულიერო პირები – ეკლესიის მსახურები და მეორე – პოლიციელები. მათაც დამამშვიდებელი და ურთიერთ გამმიჯნავი როლი შეასრულეს. პოლიციელებს სიტუაცია არ დაუძაბავთ. ამის გამო, დღეს, როგორც სასულიერო პირები, ისე საზოგადოება, სამადლობელ სიტყვებს არ იშურებს პოლიციის მიმართ. დღევანდელი პოლიცია, თუნდაც ნახევარი წლის წინანდელი პოლიციისაგან, ანტიპოდურად განსხვავდება.
_ ჩატარებული კვლევების მიხედვით, საქართველოში ეკლესიას ყველაზე მაღალი ავტორიტეტი აქვს. ხომ არ ფიქრობთ, რომ ის, რაც 17 მაისს მოხდა, ეკლესიის რეპუტაციას შეარყევს?
_ ეკლესიას მაღალი ავტორიტეტი აქვს იმის გამო, რომ ყოველთვის ქადაგებდა და ქადაგებს ჭეშმარიტებას. ეკლესია გახლავთ სწორედ ერთადერთი გარემო, რომელიც იცავს და ინახავს, როგორც რელიგიურ, ასევე, ეროვნულ ტრადიციებსა და ფასეულობებს. ამიტომაც უყვართ და ენდობიან ეკლესიას მისი შვილები, საქართველოს მოქალაქეები. ნებისმნიერი ორგანიზაციის მიერ ჩატარებული სოციოლოგიური კვლევების მიხედვით, საქართველოს ეკლესიასა და მის მამამთავარს – პატრიარქს, ყველაზე მაღალი და უცვლელი ნდობა და რეიტინგი აქვს. სწორედ ეს 90%-იანი ნდობის მქონე ინსტიტუტი (როგორც უწოდებენ ხოლმე ეკლესიას), აფიქრებთ და აშინებთ ნაციონალური მოძრაობის წარმომადგენლებს, ლიბერალიზმისათვის თავდადებულ ჩვენს არასამთავრობოებს და მათ უცხოელ დამკვეთებს. აბა, შეხედეთ, როგორ ბაქოელი კომისრებივით ერთ რიგში ჩაწყობილნი და ხმაშეწყობილნი აფიქსირებენ 17 მაისთან დაკავშირებით თავის პოზიციებს ეკლესიისა და მისი სამღვდელოების წინააღმდეგ. ხელებს იფშვნეტენ სიხარულით. ალბათ, ფიქრობენ, ძლივს მოვიდა იმის დრო, რომ ხერხემალში გადაამტვრიონ ეკლესია, მოახდინონ სასულიერო პირების დისკრედიტაცია და დაამსხვრიონ ჩვენი ეკლესიისა და ჩვენი პატრიარქის ეს 90 პროცენტიანი რეიტინგი. ანუ, ეგებ, ახლა მაინც მოახერხონ თავისი უცხოელი ინსტრუქტორების იმ დაკვეთის გახორციელება, რომელსაც სააკაშვილი, უგულავა, ბოკერია-ჩერგოლეიშვილი, თავისუფლების ინსტიტუტი და სხვაბი წლების განმავლობაში ასე უშედეგოდ ცდილობდნენ. ამ დღეებში, ბევრი ადამიანის ლუსტრაცია ვიხილეთ. იქიდან გამომდინარე, პარლამენტის უმცირესობისა და უმრავლესობის წევრები 17 მაისის აქციასთან დაკავშირებით რა განცხადებებსაც აკეთებენ, საზოგადოებაში უკვე ისმის ლეგიტიმური კითხვები: რით განსხვავდებიან რესპუბლიკელები ნაციონალებისგან, და თუნდაც რით განსხვავდება “მაესტრო” “რუსთავი 2″-საგან? ერთი კი დანამდვილებით იცოდეთ, ამ მეთოდებით ეკლესიის რეპუტაციის შერყევას ისინი ვერ შესძლებენ.
_ ექსპერტები საუბრობენ, რომ 17 მაისს განვითარებული მოვლენები საქართველოს ბევრ პრობლემას შეუქმნის ნატოსთან და ევროსტრუქტურებთან ინტეგრაციის პროცესში…
_ მუდმივად გვიკიჟინებენ, რომ ლგბტ ორგანიზაციების აქციების ხელისშეშლა, დაგვაბრკოლებს ევროსტრუქტურებთან, ნატოსთან ურთიერთობაში და ა.შ. უზნეობის ფონზე არც ერთ ორგანიზაციასთან ურთიერთობის მოსურნე არ უნდა იყოს სინდისიერი და ქრისტიანი ადამიანი. აქვე შეგახსენებთ იმას, რომ ჩვენი მეზობელი, უდიდესი ქვეყანა – თურქეთი, ნატოს წევრი გახლავთ და ევრო სტრუქტურებთანაც საქართველოზე ნაკლები ურთიერთობა არ აქვს, მაგრამ იქ, არ ხდება და ვერც მოხდება ლგბტ ადამიანების ღიად გამოსვლა და მათი აღლუმების გამართვა. თურქეთი ვახსენე, თუმცა ასეთი სხვა ბევრი ქვეყნის მაგალითის მოტანა შეიძლება.
_ ადამიანები, რომლებიც ჰომოფობიასთან და ტრანსფობიასთან ბრძოლის საერთაშორისო დღისადმი მიძღვნილი აქციის გამართვას აპროტესტებდნენ, აცხადებდნენ, რომ ისინი ქუჩაში ეკლესიური სწავლების და ღირსების დასაცავად გამოვიდნენ…
_ საეკლესიო სწავლებას დაცვა ნამდვილად სჭირდება. მართლმადიდებელი ეკლესიის მთელი ისტორია ამის თვალხილული მაგალითია. უამრავი წმინდა მამა თავის ქადაგებებში, ნაშრომებში, მრევლს, სასულიერო პირებს, იმ სიწმინდის დაცვისაკენ მოუწოდებს, რომელსაც ეკლესიის სწავლება ჰქვია. სარწმუნოების დაცვის შესახებ არაერთ ადგილზე არის მითითება წმინდა წერილში. უფალი გვეუბნება ისუ ზირაქის პირით: “სიკვდილამდე იბრძოლე ჭეშმარიტებისათვის და უფალი ღმერთი იბრძოლებს შენ წილ”. ანუ, მორწმუნე ადამიანები ვალდებულნი არიან, რომ იყვნენ იმ მოწოდების სიმაღლეზე, როდესაც მათ უფალი გამოარჩევს, როგორც ადამიანებს, რომელთა ხელითაც და რომელთა საშუალებითაც უნდა იყოს დაცული მართლმადიდებელი ეკლესიის სიწმინდე და სწავლება. მიუხედავად იმისა, საერო თუ სასულიერო პირებისაგან მოდის ის აზრი, რომ ეკლესიის სწავლებას – ჭეშმარიტებას, დაცვა არ სჭირდება, ეკლესიის სწავლების მიხედვით, ეს, აბსოლუტურად მცდარი შეხედულებაა.
