განცხადების თანახმად, 35 ოჯახი (135 სული), ათი წლის განმავლობაში საცხოვრებელი ფართით არავის დაუკმაყოფილებია და ამიტომ, თვითნებურად დაკავებული კორპუსის დაკანონებას ითხოვდა.
“2003 წლის პირველი ივლისიდან შევედით ვაკე-საბურთალოს დიდი დიღმის მე-4 მ/რ მე-13 კარკასულ კორპუსში, ვინაიდან არსებობს ქალაქ თბილისის პრემიერის 17. 09. 01 #4-28/435 წერილი, სადაც აღნიშნულია, რომ სამშენებლო კოოპერატივების კუთვნილი საცხოვრებელი სახლები, რომელთა მშენებლობის ღირებულებაამხანაგობების მიერ 100%-ით არის დაფარული, აღიარებულია სახელმწიფო შიდა ვალად. სწორედ ერთ-ერთ ასეთ დაუმთავრებელ შენობაში, ზემოთ ხსენებულ მისამართზე შევსახლდით დევნილები, რომელიც კარკასულ კორპუსში შენდებოდა კოოპერატიული ბინათმშენებლობის სახელით. ვინაიდან კოოპერატივების კუთვნილი საცხოვრებელი სახლების მშენებლობაზე დახარჯული და მათ მიერ შეტანილი თანხები წერილის თანახმად სახელმწიფოს შიდა ვალს წარმოადგენს, ის სახელმწიფოს მფლობელობაშია. გთხოვთ, დაგვეხმაროთ აფხაზეთიდან გაჭირვებულ დევნილებს და ის შენობა გავხადოთ საცხოვრებლად ვარგისიანი. შენობა არის დაუსრულებელი, კარკასულ მდგომარეობაში. არ არის შუქი, წყალი, სანტექნიკა, კარ-ფანჯარა და ა.შ. ჩვენ, ჩვენი სახსრებით როგორმე ვცდილობთ დაუსრულებელი შენობა საცხოვრებლად ვარგისიანად გავხადოთ, ქუჩაში დარჩენილებმა თავშესაფარი ვიშოვოთ აფხაზეთში დაბრუნებამდე. გვჯერა თქვენი გულისხმიერების და მხარდაჭერის. თქვენ იქით გზა არ გვაქვს მინდორში ბედის ანაბარად დარჩენილთ, უმწეო მდგომარეობაში მყოფი არასრულწლოვანი ბავშვები, ომის ინვალიდები და მოხუცები ქვის იატაკზე დღე და ღამე ვათენებთ, გვჯერა თქვენი გულისხმიერების და წინასწარ მადლობას გიხდით, ღმერთი იყოს თქვენი მფარველი“, – აღნიშნულია წერილში.
მიხეილ სააკაშვილმა ეს წერილი განსახილველად მესამე დღეს თბილისის პრემიერის მოადგილეს გიორგი კარბელაშვილს გაუგზავნა და რეზოლუცია დაადო: “სასწრაფოდ მოამზადეთ პასუხი”.
პასუხი იმ დღესვე მომზადდა. კარბელაშვილის წერილის თანახმად, რომელიც როგორც განმცხადებლებს, ასევე ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტროს გადაეგზავნა, ამ ადამიანებს იქ ცხოვრების უფლება არ ჰქონდათ, რადგან “თვითნებურად დაკავებული კორპუსი საბინაო სამშენებლო კოოპერატივს ეკუთვნის, რომლის წევრი 72 ოჯახია და რომლებსაც სრულად აქვთ გადახდილი ბინათმშენებლობის თანხა”.
“1992 წლის 9 ოქტომბრის #983 დადგენილებით, საქართველოს Mთავრობამ იკისრა ვალდებულება 1993-95 წლებში დაემთავრებინა იმ საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივების საცხოვრებელი სახლების მშენებლობა, რომლებიც მთლიანად დაფარავენ მშენებლობის სახარჯთაღრიცხვო ღირებულებას. ქვეყანაში შექმნილი ეკონომიკური მდგომარეობის გამო, სახელმწიფომ ვერ შეასრულა ნაკისრი ვალდებულება და 1997 წელს მიღებული იქნა საქართველოს კანონი “შიდა ვალის აღიარების“ შესახებ. მთავრობის მიერ ზემოთ აღნიშნული ვალდებულება აღიარებული იქნა შიდა ვალად, რაც იმას ნიშნავს, რომ ამჟამად მოქმედი კანონმდებლობის საფუძველზე, სახელმწიფომ უნდა უზრუნველყოს დაწყებული მშენებლობის დამთავრება 2006 წლამდე, რაც სრულიად არ ნიშნავს იმას, რომ კარკასული სახლები ეკუთვნის სახელმწიფოს. აღნიშნული ბინები კოოპერატიული ბინათმშენებლობის საკუთრებაა, რომელთა უმეტესობა უმძიმეს საბინაო პირობებში იმყოფება.
მშენებლობის დამთავრებამდე სახელმწიფო სტრუქტურები ვალდებული არიან დაიცვან მშენებარე სახლები და თვითნებურად შეჭრის შემთხვევაში, იძულებულნი არიან მიმართონ ძალოვან სტრუქტურებს გამოთავისუფლების მიზნით. ზემო აღნიშნულის გამო, მოგმართავთ თხოვნით, დაუყონებლივ დაცალოთ თვითნებურად დაკავებული საცხოვრებელი სახლი“, _ წერს კარბელაშვილი.
ამ წერილის შემდეგ, სააკაშვილს აღნიშნულ კორპუსში თვითნებურად შესახლებულმა დევნილებმა ხელახალი წერილი შეუტანეს და ბინების დასაკუთრება კიდევ ერთხელ მოითხოვეს. მიხეილ სააკაშვილმა წერილს რეზოლუცია 2003 წლის 20 აგვისტოს დაადო: “გთხოვთ განიხილოთ და აღმოუჩინოთ შესაძლო დახმარება“.
2003 წლის 5 ოქტომბერს, ვარდების რევოლუციამდე ორი თვით და სააკაშვილის საკრებულოს თავმჯდომარეობიდან გადადგომამდე რამდენიმე დღით ადრე, ლტოლვილთა და განსახლების მინისტრის მოადგილეს, თ. ლომაიას თბილისის პრემიერის მოადგილის, გიორგი კარბელაშვილის ხელმოწერილი და ბლანკიანი წერილი ეგზავნება, რომლის თანახმად, ქალაქ თბილისის მთავრობის მორიგი კოლეგიის სხდომაზე მიიღეს გადაწყვეტილება, “დაევალოს ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტროს, მოადგილეს ბატონ. თ. ლომაიას მოახდინოს დევნილთა ერთი ჯგუფის ჩასახლება ზემოთ აღნიშნულ მისამართზე”.
ამის შემდეგ დევნილებს კორპუსში ცხოვრების საშუალება მიეცათ. რამდენიმე დღეში, სააკაშვილი ოპოზიციაში გადავიდა, საზოგადოების სრული მხარდაჭერით, მათ შორის დევნილებისაც რევოლუცია მოაწყო და დაპირებებიც არ დაიშურა. მათ შორის იყო დევნილების საცხოვრებელი სახლებით უზრუნველყოფა, აფხაზეთში დაბრუნება და ა.შ.
თუმცა, 2003 წლის 28 დეკემბერს, სახელმწიფო უშიშროების სამინისტროს სახელმწიფო საიდუმლოების დაცვის დეპარტამენტში აღიძრა სისხლის სამართლის საქმე #03793 _ ქალაქ თბილისის მთავრობის ყალბი ტიტულიანი ფურცლის დამზადების, გამოყენების და ქალაქ თბილისის პრემიერის მოადგილის ხელმოწერის (წერილის) გაყალბების ფაქტზე.
დღემდე უცნობია, როგორ დამთავრდა საქმის ძიება. მართლაც გაყალბდა თუ არა კარბელაშვილის ხელმოწერა, თუ ეს ყველაფერს მავანს ვარდების რევოლუციის წინ დასჭირდა. კოოპერატიული ბინათმშნებელობით დაზარალებულთა ცენტრის “ერთობა” ხელმძღვანელმა, ლაშა გეგეჭკორმა მიმდინარე წლის ივლისში ამ საქმით დაინტერესება საქართველოს პარლამენტის იურიდიულ საკითხთა კომიტეტს ოფიციალურად სთხოვა. კომიტეტის ხელმძღვანელმა, ვახტანგ ხმალაძემ გეგეჭკორის მიერ დასმული საკითხის განხილვა შინაგან საქმეთა მინისტრს, ირაკლი ღარიბაშვილს 8 აგვისტოს სთხოვა.
ჩვენ შევეცადეთ გაგვეგო, მოახდინა თუ არა პარლამენტის წერილზე რეაგირება ღარიბაშვილმა, თუმცა, ჯერჯერობით, უშედეგოდ _ შინაგან საქმეთა სამინისტროს პრესსამსახურის ხელმძღვანელმა, ნინო გიორგობიანმა ჩვენს სატელეფონო ზარებს ამ ეტაპზე არ უპასუხა.
შეუძლებელი აღმოჩნდა გიორგი კარბელაშვილთან დაკავშირებაც _ ჩვენს ხელთ არსებული მისი ტელეფონის ნომერი გამორთული იყო.
