წყალწაღებული
ნისლი და ახლახან გასტუმრებული ჟუჟუნა წვიმის თქორი გვეგებება ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ მაკვანეთის გზებზე, რომლის გასწვრივ მიტოვებული ოდები სევდიანად გამოიყურებიან. თითქმის ყველა ადამიანი, სახლი, ეზო თუ ღობე, მეტ-ნაკლებად, ერთმანეთს ჰგავს, ყველას ერთი სადარდელი გასჩენია. აგერ, წყალწაღებულის ოჯახია, პირდაპირი გაგებით _ ერთი შეხედვით ანცი აგიდაყვა მომცრო ღელე გეგონება, თუმცა, ადიდებული ვერაგი და დაუნდობელია.
_ ჯერ 1992 წელს გადაგვიარა ამ მდინარემ. მეორე სართულზე ასვლა ძლივს მოვასწარით. ხეები ძირიანად მოგლიჯა. საოჯახო ნივთები რაა, კუთვნილი ტრაქტორი რომ გაიტაცა დინებამ, სადღაც კალაპოტს მიღმა მიხერგილი ვნახეთ. ჩემი მეუღლე ლერი ბაბილოძე ამ უბედურებამ იმსხვერპლა. შემდეგ, 2002 წელს, ისევ დაგვაქცია ამ მდინარემ, _ გვიამბობს ოჯახის დიასახლისი ნარგიზ ბაბილოძე, _ სად არ ვიყავი და ვის არ მივმართე, რომ მდინარეს ამ მონაკვეთზე სერიოზული კალაპოტი გაუკეთდეს, მაგრამ ვერაფერს გავხდი. ერთჯერადად კი დაგვეხმარა გუბერნატორი ჩიტაიშვილი _ 500 ლარი მოგვცეს, მიწაც გამოგვიყვეს, მაგრამ სად წავიდე აწი? ხომ შეიძლება გააკეთონ ნორმალური კალაპოტი _ აქ მარტო მე ხომ არ ვზარალდები? ბევრს ექმნება პრობლემა, თუმცა ჩვენ ყოველთვის პირწმინდად ვნადგურდებით.
მისი თქმით, მდინარის კალაპოტის გაკეთებას ხელისუფლება, ჯერ კიდევ 2007 წელს ჰპირდებოდა. თუმცა დღემდე არაფერი გაკეთებულა. როდის განახლდება აგიდაყვას “მორჯულება”, ჯერ უცნობია. მაგრამ უდავოა, რომ აქ სერიოზული ჯებირის გაკეთებაა საჭირო
ნარგიზ ბაბილოძის კარმიდამოში გარემოს მართლაც ყველგან ემჩნევა განახლებული იერი _ ახალი ნარგავები, შეკოწიწებული ღობე, ალაგ-ალაგ მოგროვილი და “შემორაგვული” საშენი მასალა, სხვადასხვა ნივთი…
ბაბილოძეები სოციალურ დახმარებას იღებენ, თუმცა, ეს ძალიან ცოტაა მრავალჯერ წყალწაღებული მრავალსულიანი ოჯახისთვის: _ 5 შვილი ძლივს გავზარდე და დღეს ყველა უმუშევარია, _ წუხს ქალბატონი ნარგიზი.
“ინტელიგენციის” და “გლეხების” გზა
სოფლის პროგრამებით “გაკეთებული” ანუ რიყის ქვებით “მოროხილი” (როგორც გურიაში არა ერთგან გაიგონებთ) გზების სიმრავლე თვალშისაცემია, მაგრამ მაკვანეთელთა მიერ “ინტელიგენციის” და “გლეხების” გზად მონათლული სოფლის შიდა გზები, ამ ირონიის მსხვერპლი იმიტომ გახდა, რომ ცენტრიდან ეწერად წოდებული უბნისკენ, 2 კმ მანძილზე, შესანიშნავი ასფალტი დაიგო ანზორ ერქომაიშვილის პატივსაცემად, გზის დანარჩენი ნაწილი კი ორმოებითაა მოფენილი. მაკვანეთელები განა იმაზე დაობენ, რომ ერქომაიშვილი მოასფალტებულ გზაზე სიარულს არ იმსახურებს. უბრალოდ, მომღერლის პატივისცემა ის იქნებოდა, რომ სოფელში წესიერი გზა გაეკეთებინათ, რომელზეც ბავშვი, ახალგაზრდა თუ მოხუცი კისერმოუტეხავად გაივლიდა. გზის ასეთი ნიშნით გაკეთება და გამორჩევა კი კომიკურ იერს უფრო ანიჭებს სოფლის რელიეფს.
მთავარია, სუნთქავენ!
მაკვანეთის ცენტრში ერთი მოქმედი მაღაზიაა და მთელ სოფელს ემსახურება. დახლზე საბჭოთა დროის დიდი სასწორი დევს, რომლის სიზუსტეს აქ არ უჩივიან. იგი ზოგს ძველი დროის მონატრებასაც უჩენს: _ ამ მთავრობამ სიკვდილიც მოგვანატრა და კომუნისტებიცო, ამბობენ. მაღაზიის თაროებზე ხალვათობაა, თუმცა, გამყიდველი მარინა კეკელიძე ამბობს, რომ დროებით შეეშალა ხელი პირადი პრობლემის გამო: _ მალე კი ყველაფერს მოვიტან და მუშაობას ჩვეულ რიტმში განვაგრძობ. ნისია ჩვეულებრივი ამბავია, აბა, ხალხთან ისე როგორ იმუშავებ ამ დროში? სამაგიეროდ, ურჩი გადამხდელები არ მყავს და ასე გაგვაქვს ეს წუთისოფელი, _ ამბობს იგი.
“თვალებდაყვლეპილი” ცერცვი
სოფლის გზაზე მრავლად გვხვდება ბაღჩა-ბოსტნებში მოხშირებული, იასამნისფრად აყვავებული “თვალებდაყვლეპილი” ცერცვი _ მშიერი დროის ადრიანი ბოსტნეული. საყანე ფართობები, ძირითადად, დახნულ-დათესილია, თუმცა, ყველამ ვერ მოახერხა თესვითვის საჭირო ფინანსური საშუალება გამოენახა.
_ 4 ათასი მეტრი სახნავი ფართობი მაქვს, მარა, ჩემი ნალიე იმდენად პატარაა, სიმინდს ვერ დავტევდი და დათესვისგან თავი შევიკავე, _ ასე გვიპასუხა ერთმა მაკვანეთელმა კითხვაზე, რატომ ვერ მოახერხა ყანის დათესვა _გურულებს გაჭირვებამ იუმორი ვერ დაავიწყა.
მაჟორიტარი დეპუტატის ზურაბ ჭანუყვაძის ცნობით, სოფელს 5 ჰა ფართობზე, ლეკიანში დათესილი აქვს ამერიკული სიმინდი და 50 ტონა მოსავალს ელოდებიან.
მართალია, წიწილებივით ვერ დავითვლით შემოდგომაზე ამხელა მოსავალს, მაგრამ მკითხველისთვის საინტერესო მასალას ნამდვილად მოვამზადებთ “ამერიკულ ოქროს” მოსავალზე. ვინ იცის, იქნებ, ერთი დიდი ნალია მაკვანეთშიც გაივსოს პირთამდე და კვეზერელის კოვზი ნაცარში ჩავარდნას გადარჩეს.
