მეორე თავის მეოთხე მუხლის მეთერთმეტე პარაგრაფში ვკითხულობთ: “ბუღალტრული აღრიცხვის დოკუმენტი არ არის საჯარო დოკუმენტი. ეს დოკუმენტი, შესაბამისი სუბიექტის გარდა, ხელმისაწვდომია მაკონტროლებელი/ზედამხედველი ორგანოსთვის საქართველოს კანონმდებლობით გათვალისწინებულ შემთხვევებში და ნებისმიერი სხვა პირისთვის _ შესაბამისი სუბიექტის თანხმობით.”
ადგილობრივ ხელისუფლებაში ამბობენ, რომ ამ კანონის თანახმად, გამგებლის ხასიათზე და განწყობაზე იქნება დამოკიდებული, მოგვაწოდებს თუ არა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით გათვალისწინებულ დოკუმენტაციას, მათ შორის ანგარიშფაქტურებსა და ხელშეკრულებებს.
_ დაწერთ განცხადებას და ლამის მთელ ბუღალტერიას ითხოვთ _ ხელშეკრულებები, ანგარიშფაქტურები. ამ კანონის თანახმად კი საბუღალტრო დოკუმენტაცია საჯარო არ არის და იმ შემთხვევაში მიიღებთ, თუ შესაბამისი ობიექტი, ანუ გამგებელი დაგთანხმდებათ, _ გვეუბნებიან ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის გამგეობის საფინანსო სამსახურში.
სამართალმცოდნე ლევან ალაფიშვილი ამბობს, რომ აღნიშნული კანონის ამ მხრივ გაგება არასწორია და ყველა ინფორმაცია, რომელსაც სახელმწიფო საიდუმლოების გრიფი არ ადევს, საჯაროა.
_ საბიუჯეტო ორგანიზაციების წარმომადგენლებს არ უნდა დაავიწყდეთ, რომ ხარჯავენ ბიუჯეტის, ანუ გადასახადის გადამხდელთა ფულს. შესაბამისად, გამჭვირვალობის ვალდებულებაც სწორედ აღნიშნულის გათვალისწინებით არის კანონმდებლობით დაწესებული. მხოლოდ ერთი კანონის ნორმის სხვა კანონებისაგან მოწყვეტით წაკითხვა არ არის სწორი. საბიუჯეტო ორგანიზაციის წარმომადგენლებმა უნდა იცოდნენ, რომ გარდა “ბუღალტრული აღრიცხვისა და ფინანსური ანგარიშგების აუდიტის შესახებ” კანონისა, ჩვენში მოქმედებს “სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ” კანონი და ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსი. კანონის მითითებული ნორმის ადგილობრივი ხელისუფლებისეული ინტერპრეტაციით გამოდის, რომ მათ სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოს წინაშეც არ აქვთ ანგარიშგების ვალდებულება, ანდა სააგენტოს მოთხოვნის შემთხვევაში შეუძლიათ უარი თქვან “სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ” კანონის 22-ე მუხლით განსაზღვრული ვალდებულებების შესრულებაზე: შესყიდვის ხელშეკრულების, შესყიდვის მიმდინარეობისა და ვალდებულებების შესრულების შესახებ ინფორმაციის ან დოკუმენტების გაცემაზე, რაც ნონსენსია. არ ვარ დარწმუნებული, რომ დავის სასამართლო წესით განხილვის შემთხვევაში ადგილობრივი ხელისუფლების ეს ინტერპრეტაცია გაიზიარონ სასამართლოს შესაბამისმა ინსტანციებმა, რაც შესაძლოა ამ თვითნებური ინტერპრეტაციის ავტორის თანამდებობრივი პასუხისმგებლობის საკითხის დასმის საფუძველი გახდეს, _ ამბობს ჩვენთან საუბრისას ალაფიშვილი.
აღსანიშნავია, რომ “გურია ნიუსმა” რამდენიმე შემთხვევაში, სწორედ ხელშეკრულებისა და თანდართული ანგარიშფაქტურის გამოთხოვის შემდეგ დაადასტურა, რომ ხელისუფლება კანონს არღვევდა და უფრო მეტიც, სისხლის სამართლის დანაშაულს სჩადიოდა. დოკუმენტების შედარება ცხადყოფდა, რომ დოკუმენტებში სხვადასხვა მონაცემები იყო.
მაგალითად, ჩოხატაურის კულტურის სამსახურის მიერ ვაჟა აზარაშვილის შეხვედრის ჩატარება ბიუჯეტს 3 000 ლარზე მეტი დაუჯდა. ხელშეკრულება ერთ-ერთ ინდმეწარმესთან ღონისძიების ორგანიზებაზე იყო გაფორმებული. თანდართულ ანგარიშფაქტურაში კი ეწერა: “სადილის სერვიზის შეძენა”.
მსგავსი შემთხვევა დავაფიქსირეთ 2011 წლის მარტში, თამარ ჭოხონელიძის ჩოხატაურში სტუმრობისას _ მაშინ
ხელშეკრულება გაუფორმდა ინდმეწარმე რამაზ უნგიაძეს, რომელსაც ჭოხონელიძე ჩოხატაურში უნდა ჩამოეყვანა, შემდეგ უკან დაებრუნებინა და ამისთვის 700 ლარი მიეღო. ხელშეკრულებას თანდართულ ანგარიშ-ფაქტურაში გარკვევით წერია, რომ უნგიაძემ თბილისი-ჩოხატაური და ჩოხატაური-თბილისის რეისით პატივსაცემი მომღერლის ტრანსპორტირება 700 ლარად შეასრულა. ანგარიშ-ფაქტურა გამოწერილია ხელშეკრულების გაფორმების დღეს _ 2011 წლის 21 თებერვალს. თუმცა, ჭოხონელიძე ჩოხატაურში 7 მარტს იმყოფებოდა. ამას ისიც დაემატა, რომ ჭოხონელიძე ჩოხატაურში საკუთარი ავტომობილით ჩამოვიდა.
“გურია ნიუსის” მოკვლეული მასალებით გაირკვა, რომ რამაზ უნგიაძეს ჭოხონელიძის ტრანსპორტირება არ მოუხდენია და თანხა, რომელიც მას ანგარიშზე ჩაურიცხა გამგეობამ, ხელზე ფულის სახით დააბრუნა.
ამავე შემთხვევაზე კინოთეატრ “გურიის” დარბაზის ქირავნობის, სცენის მოწყობისა და ვიდეოგადაღებისთვის 550 ლარი ინდმეწარმე ომარ ძმანაშვილს გადაუხადეს.
ძმანაშვილმა ჩვენთან საუბრისას აღნიშნა, რომ დარბაზის ერთი დღით ქირაობა 200 ლარი ღირს. ჩვენს შეკითხვაზე თუ ერთი დღე 200 ლარი ღირს, რატომ გადაახდევინა 550 ლარი ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის გამგეობას, გვიპასუხა:
_ იქ სცენა იყო მოსაწყობი და რაღაცეები.
აღსანიშნავია ისიც, რომ ვიდეოგადაღება, რომელსაც ძმანაშვილთან გაფორმებული ხელშეკრულება ითვალისწინებდა, საერთოდ არ მომხდარა, თუმცა, ანგარიშ-ფაქტურაში, რომელსაც ხელს მიმღები პასუხისმგებელი პირი აწერს, წერია, რომ ვიდეოგადაღება მოხდა.
კიდევ ერთი ხელშეკრულება ინდმეწარმე ხათუნა ჯიქიასთან გაფორმდა. მისთვის 150 ლარი ყვავილების შესაძენად გადაურიცხავთ. ყვავილების გამყიდველის მტკიცებით, კულტურის სამსახურს 100 ცალი მიხაკი გაატანა, თუმცა, ღონისძიებაზე ქალბატონ თამარს და დედამისს ათიოდე წითელი მიხაკი და ამდენივე თეთრი ფერის მიხაკი გადასცეს.
“გურია ნიუსმა” გაარკვია ისიც, რომ ჭოხონელიძისთვის საჩუქრად “სადილის სერვიზიც” გადაუციათ, რომელიც, ვინმე ნესტან ადღულაძესთან 250 ლარად არის შეძენილი. ანდღულაძის მაღაზიაში მისულებმა 250-ლარიანი მსგავსი საქონელი ვერ აღმოვაჩინეთ.
ასეთი ფაქტების ჩამოთვლა შორს წაგვიყვანს და დაინტერესებულ პირს მისი ნახვა “გურია ნიუსის” არქივში შეუძლია.
ეს ფაქტებიც იმის გასახსენებლად მოვიყვანეთ მაგალითად, რომ ამ შემთხვევების გამო პასუხი არავის უგია და ის ადამიანები, რომლებიც ამ დოკუმენტზე ხელს აწერდნენ, დღესაც თანამდებობებზე მუშაობენ. ამ ფაქტით არც პროკურატურა დაინტერესებულა, მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენ მიერ გამოქვეყნებული სტატიები, რომლებიც შესაბამისი მტკიცებულებებით იყო გამყარებული, იურისტების შეფასებით, სისხლის სამართლის დანაშაულის ნიშნებს შეიცავდა. ახლა კი, ზემოთ აღნიშნული კანონის იმ ფორმით გაგება, რომელიც ბევრ ჩინოვნიკს ხელს ნამდვილად აძლევს, ბევრ ეჭვს ბადებს.
