როგორც თვითონ ამბობს, ხეზე კვეთისა და წვის იდეა მას შემდეგ გაუჩნდა, რაც მეზობელმა, ვლადიმერ სიხარულიძემ საკუთარი ხელით ნაკეთი კალმების ჩასალაგებელი აჩუქა.
_ ვიფიქრე, ნეტავ, არ გამომივა- მეთქი? სკოლა ისე დავამთავრე, ხატვა, ლექსის წერა და მსგავსი შემოქმედებითი მცდელობა არ მქონია. არც მეგონა, თუ შევძლებდი. არადა, ვცადე და გამომივიდა. ერთ-ერთი პირველი, რაც ხეზე წვით "ამოვასვირინგე" ჩემ მიერვე გაკეთებულ მაგიდაზე, ილიკოს, ილარიონის და ზურიკელას სახეებია _ ძალიან მიყვარს ეს ნამუშევარი. მას შემდეგ, ყოველ შობა-ახალ წელს, ამ სუფრაზე ვდებთ ხონჩას საახალწლო ტკბილეულით, სასმელით, ჩიჩილაკით, _ გვეუბნება ბატონი მერაბი და გურული ოდა-სახლის მეორე სართულზე გვეპატიჟება, სადაც საკუთარი ხელით ნაკეთი ორიგინალური კარადა აქვს.
მეორე სართულზე ნანახი მოლოდინს აჭარბებს _ ჭერი და კედლები სხვადასხვა სახის ორნამენტებითაა მორთული. კარადისთვის კი, რომელიც საკუთარი ხელით გააკეთა, მხოლოდ მასალა იყიდა, რაც 120 ლარი დაუჯდა. მზა კარადა კი ბევრად უფრო ღირებულია, თუმცა, მერაბ ზაქარიაძეს საკუთარი ნაკეთობა არასდროს გაუყიდია _ მხოლოდ დასასაჩუქრებლად ვიმეტებდიო, _ ამბობს ზაქარიაძე.
სახლის პირველ სართულზე სხვადასხვა ნამუშევრებია გამოფენილი; ძირითადად, ხეზე წვის ხელოვნებით შესრულებული: "მძინარე ბიჭუნა", "სექტემბრის დილა", "ტურფავ, ტურფავ", "ვეფხვი", "მოლოდინი", "მირაჟი", "გოგონას პორტრეტი", "ტირიფი მთვარიან ღამით" და მრავალი სხვა.
სამზარეულში მრავლად აქვს საკუთარი ხელით ნაკეთი და მოჩუქურთმებული ფინჯნების ჩამოსაკიდი, ბრის დასადები, დანა-ჩანგლის ყუთი, პატარა სამზარეულო მაგიდა თავისი სკამებით. ტელევიზორის მაგიდა ორიგინალური ფეხითა და ზედაპირით.
მასპინძელს, მისაღები ოთახის ერთ კუთხეში, გარდაცვლილი დედის ნაქარგობების კუთხე აქვს მოწყობილი.
_ დედა ძალიან კარგად ქსოვდა და ქარგავდა. ალბათ, რაღაც გენეტიკურია ჩემში, რამაც შედარებით გვიან გაიღვიძა. ამ ნამუშევრებს განსაკუთრებით ვუფრთხილდები. რაც დედა აღარ არის, ეს ნამუშევრები, თითქოს, მაახლოებს მასთან, სევდა და ტკივილი დიდია, თუმცა, რაღაც მემატება ამით, მგონი _ სიმხნევე, ასე დავარქმევდი… _ სევდა აშკარად ემჩნევა ჩვენს მასპინძელს.
მერაბ ზაქარიაძე ამჯერად უმუშევარია. უხარია, რომ მისგან მეზობლების პატარა ბიჭები ხეზე წვის ხელოვნებას სწავლობენ. გარკვეული დროის მანძილზე შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე ბავშვთა სახლში ასწავლიდა ხეზე წვის საქმეს. იმ პერიოდს განსაკუთრებული სიყვარულით იხსენებს: _ მერე იქ იაპონიის საელჩომ რემონტი ჩაატარა. გვითხრეს, რომ ცოტა ხნით შინ წამოვიდოდი და მერე დამიძახებდნენ. თუკი ვინმე ისევ მიმიწვევს, სიამოვნებით წავალ, რადგან მეც უდიდეს მუხტს მანიჭებდა ის სიხარული, რა განწყობითაც ის ბავშვები სწავლობდნენ ხეზე წვის ხელოვნებას, _ ამბობს ბატონი მერაბი.
მერაბ ზაქარიაძე არაერთი მშვენიერი პოეტური სტრიქონის ავტორიცაა. ორიგინალურია მისი "მუხრანისებურად", სადაც ამბობს: "უყვარდეთ თუნდაც მოყვასი ისე, ვით თავი თვისი, _ მართალი რომ ვთქვათ, _ ჩამოსათვლელნი არიან თითზე! ეგოისტები? უჰ, უჰ, უჰ _ ოხრად!"
ჩვენი რესპონდენტის მხატვრული შემოქმედებაც საინტერესო და ვრცელია. სათქმელია ისიც, რომ თუ მერაბ ზაქარიაძეს პოპულარობა აკლია, ეს უსათუოდ მისივე მოკრძალებულობის ბრალია, რასაც იმით ხსნის, რომ მას სურს აკეთოს ისეთი საქმე, რაც თვითონ ანიჭებს ბედნიერებას, ასევე იმ ადამიანებსაც, ვისაც საკუთარ ნამუშევარს საჩუქრად უძღვნის.
