რამდენჯერმე მსახიობების გარემოცვაში მოვხვდი და აღმოვაჩინე, რომ ამ პროფესიის ადამიანებს მრავალი გასახსენებელი გააჩნიათ. რასაკვირველია “სახალისო ისტორიების” მოყოლა სხვა დარგებში მოღვაწე პიროვნებებსაც ახასიათებთ, მაგრამ აქტიორები მაინც ხალხის განსაკუთრებული სიყვარულით სარგებლობენ. მაგალითად პოლიტიკოსები მოდიან და მიდიან, მსახიობების მიერ ნათამაშევი როლები კი დროის ყველა გამოცდას უძლებს და მაყურებლის გულებშიც ადგილს მუდმივად იკავებს.
დღევანდელ წერილში ქართული სცენისა და ეკრანის მთავარი მომქმედი გმირების მორიგ “თავგადასავლებს” შემოგთავაზებთ.
გაგიკვირდებათ და ახალგაზრდობაში ცნობილი ქართველი მსახიობი დოდო აბაშიძე პურის გამყიდვლად მუშაობდა.
ერთხელაც თეატრალური ინსტიტუტის სტუდენტები მივიდნენ კონტროლზე, ამ საქმეს მაშინ სტუდენტებს ავალებდნენ. დოდოს სავაჭრო ობიექტში ეროსი მანჯგალაძე და ბადრი კობახიძე მოხვდნენ. ეროსი მანჯგალაძეს მიუმართავს – “პატივცემულო, მომხმარებელს რატომ ატყუებო”. შენ ვინ გკითხავსო, უთქვამს დოდოს და წაურტყია ალიყური.
გავიდა რამდენიმე წელი. დოდო აბაშიძემ თეატრალურ ინსტიტუტში ჩააბარა. რასაკვირველია მალე ეროსი მანჯგალაძესაც შეხვდა, რომელმაც იცნო: “თქვენ ის გიჟი მეპურე არა ხართ, ალიყური რომ მითავაზეთო? ძალიან გთხოვთ, ამ ინციდენტს ნურავის მოუყვებით”. მაგრამ დოდო აბაშიძე, როგორც ანეკდოტს, ყველგან ყვებოდა თურმე.
თბილისელ კოლორიტებზე ჩამოვარდა სიტყვა და როგორ იქნება, რომ გია ფერაძე არ ვახსენოთ. ერთხელ გია მეგობარს, ლაშა თაბუკაშვილს შეხვდა. იქვე გაჩნდა იდეა, რომ ხორცი ეყიდათ, აეტანათ ლაშასთან და ხინკალი გაეკეთებინათ. შეიძინეს ხორცი, არაყი, დანარჩენი რაც საჭირო იყო და თაბუკაშვილებთან ფიქრის გორაზე ავიდნენ. სანამ ხინკალი მოიხარშებოდა ორივე საკმაოდ შეთვრა. სუფრაზე ლანგარზე დაწყობილი ხინკალი რომ შემოიტანეს, გია მარტო იყო ოთახში.
ბევრი ეძება შავი პილპილი, მაგრამ ვერსად მიაკვლია. უცებ შენიშნა, რომ წიგნების თაროზე ყუთში რაღაც შავი ფხვნილი ეყარა. ბევრი არ უფიქრია, ამოიღო და მოაყარა ხინკალს. როდესაც ჩაკბიჩა, ლუკმა კბილებში აუკნატუნდა. სწორედ ამ დროს შემოვიდა ლაშა და თავზარდაცემულმა იყვირა: – რა ქენი, თამარაშვილი მოაყარე ხინკალს?. თურმე ეს ის პერიოდი იყო, როდესაც ლაშა თაბუკაშვილის მამამ, რეზო თაბუკაშვილმა მიხეილ თამარაშვილის ნეშტი ჩამოასვენა საქართველოში
“რაჭა ჩემი სიყვარულის” გადაღებისას, ქალაქ ბრატისლავაში მიმავალმა ქართველმა მსახიობებმა ტელევიზორები წაიღეს გასაყიდად. ამ “სავაჭრო ოპერაციის” ერთ-ერთი “მონაწილე” გურამ ლორთქიფანიძე იხსენებდა:
„ პატარა ტელევიზორები გადისო, ვიღაცამ გვითხრა და მე, იპოლიტე ხვიჩიამ და დოდომ ვიყიდეთ. გავდივართ “ტამოჟნიაზე”, გვართმევენ. როგორც იყო გავიტანეთ. დიდი “ბარიგები” ვართ, რა. რამდენიმე დღეში მეუბნება იპოლიტე: არ გადის, ბიჭო, ტელევიზორები, არ ყიდულობენო. დოდომ და იპოლიტემ დასცხეს იქ ერთმანეთს. შენ რა მსახიობი ხარ, მე ყველა მიცნობს, შენზე მაგარი მსახიობი ვარო.
იპოლიტემ: აბაშიძეები გამყიდვლები ხართ, ხალხს ყიდდითო. შეხედა დოდომ, იპოლიტე სანაპიროზე დგას ტრუსიკ-მაიკით (რას ჰგავდა) და შენისთანას გავყიდიდით, აბა რას ვიზამდითო. მოკლედ როგორც იყო, გავყიდეთ ის ტელევიზორები და რა ვიყიდეთ–ორი ტრუსიკი, “ადიდასის” მაისური და წამოვედით. ხომ იცით, მაშინ ჩვენთან რა ხდებოდა. ეხლა ყველაფერია, მაგრამ ფული არ არის”.
თავის დროზე გადაღებებზე კურიოზი შეემთხვა ცნობილ ქართველ მომღერალს, ანსამბლ “ივერიის” სოლისტს, ბატონ თემურ წიკლაურსაც.
“ჩხიკვთა ქორწილის” გადაღებაზე ბარისახოში ავფრინდით. ვერტმფრენს უნდა დავკიდებოდი და ასე მოვლენოდი ტყეს ქორწილის დროს. გამამზადეს, კოსტიუმი ჩამაცვეს, გვირგვინი დამადგეს და უცებ აღმოჩნდა, რომ ვერტმფრენის კიბეზე მისამაგრებელი კარაბინი და ქამარი თბილისში დაგვრჩა. აუ, ატყდა ერთი ამბავი. უნდა ჩამოსულიყვნენ უკან, რაც დიდ ხარჯთან იყო დაკავშირებული. ამ დროს გამოვაცხადე, არა უშავს, ხელით დავიმაგრებ თავს მეთქი. იუარეს ბევრი, მაგრამ ჩემი გავიტანე. ფანტასტიკურად გამოვიდა ყველაფერი.
20 წუთი ვიყავი ჰაერში ვერტმფრენზე გამოკიდებული. რომ დავამთავრეთ ყველაფერი და დავჯექით, აღმოჩნდა რომ მარჯვენა ხელი გამშეშებია. ისეთი ძალით ვიყავი თურმე კიბეს ჩაფრენილი, რომ კუნთებმა კანი დამიხეთქეს. სულ დასისხლული მქონდა ხელი. იცით, რა მოხდა ამის შემდეგ? აღმოჩნდა, რომ კამერის ფოკუსი გაუსწორებელი დარჩენია გადამღებ ჯგუფს და ჩემმა გარჯამ ამაოდ ჩაიარა. ფილმში ეს კადრები არ შესულა”.
შვეულმფრენზე გამახსენდა. მხატვრული სურათი “მიმინოს” ერთ-ერთი ყველაზე კოლორიტული ეპიზოდი, ვერტმფრენზე გამობმული “მფრინავი ძროხაა.” ეს სახალისო კადრები შემდეგნაირად გადაიღეს: ოთხფეხა “აქტიორი” ერთ-ერთ ადგილობრივ გლეხის ქალს სთხოვეს, სხვათა შორის ერთადერთს, რომელმაც ასეთი სახიფათო ტრიუკისათვის თუში “ფაქიზო” გაიმეტა.
სამწუხაროდ, თავდაპირველად ფილმის ოპერატორმა ძროხა სასტიკად დაიწუნა, რადგან თეთრი ფერის საქონელი ფრენისას ცის ფონზე საერთოდ იკარგებოდა. რა უნდა ექნათ? ვიღაცამ მოიფიქრა, მუქად შევღებოთო და ასეც მოიქცნენ. მალევე იშოვეს ერთი ვედრო საღებავი და ღია ფერის ბოჩოლა წამში ყავისფერი გახდა. ოღონდ გადაღებების შემდეგ ახალი პრობლემა გაჩნდა. ახლა უკვე საქონლის პატრონი აღარ იბრუნებდა ძროხას, ჩემი არ არისო.
ამის გამო გვარიანი სკანდალიც მოაწყო. ვიდრე ვიღაც ჭკვიანმა არ ასწავლა ჯგუფის წევრებს: ძროხა გაუშვით და თავის სახლს თვითონვე მიაგნებსო. ასეც მოიქცნენ. ჭკვიანმა პირუტყვმა ორ კილომეტრზე მეტი გაიარა, სანამ ჭირვეულ პატრონს არ მიადგა. თანაც მარტო კი არა, მთელი გადამღები ჯგუფის თანხლებით, რადგან ყველას საშინლად აინტერესებდა, რით დასრულდებოდა ეს მარტივი, მაგრამ მრავლისმეტყველი ექსპერიმენტი.
მსახიობ დოდო ჭიჭინაძეს უშუალოდ გადაღებების დროს რაიმე “ისტორია” თავს გადახდომია თუ არა არ ვიცით. სამაგიეროდ საიდუმლოს არ წარმოადგენს ის ფაქტი, რომ ფილმი “ბაში–აჩუკში” მონაწილეობამ ერთ ცხოვრებისეულ ეპიზოდში ფასდაუდებელი სამსახური გაუწია. უმჯობესია თავად ქალბატონ დოდოს მოვუსმინოთ:
“ – მოსკოვის აეროპორტში ვარ. თბილისის სალაროსთან გამოკრულია: “Нет билетов”. მოლარეს ვემუდარები, ერთი ბილეთი როგორმე აღმოაჩინოს, საღამოს სპექტაკლი მაქვს, რა ვქნა?! მაგრამ “Нет билетов. нет билетов”-თავჩაღუნულმა მიპასუხა. უცებ თავი ასწია და მეუბნება: “Ой боже, вы чуки-муки?” მივხვდი, გახარებულმა ვუპასუხე: “Да, да я “Баши-ачуки” “. არ გავიდა ხუთი წუთი და აეროპორტის დარბაზში ხმა გაისმა – დოდო ჭიჭინაძე სალაროსთან გამოცხადდეს, დაჯავშნილი ბილეთის მისაღებადო (ვითომ დაჯავშნა მოიხსნა). ცკ-ს მდივნები ისხდნენ დარბაზში. ატყდა ერთი ამბავი: საიდან დაჯავშნა?! მივუახლოვდი და ვუთხარი: “ –Да, исскуство это-высше!”.
