“გურია ნიუსმა” კიდევ ერთი წელი მიითვალა მკითხველის სამსახურში. გასული წლის განმავლობაში იყო ბევრი დაბრკოლება, შიში, მუქარა, თუმცა, ჩვენ კვირაში ორჯერ, ვცდილობდით მკითხველისთვის მიგვეწოდებინა ობიექტური, მართალი და საჭირო ინფორმაცია. როგორ გამოგვივიდა ეს ყველაფერი, თქვენი შესაფასებელია, მკითხველო, თუმცა, თქვენს მიერ გამოგზავნილი წერილები, მისალოცები მოწმობს, რომ ჩვენი ერთობლივი მუშაობა როგორც ყოველთვის, გასულ წელსაც შედეგიანი იყო.
2011 წელს, მკითხველს 103 ნომერი შევთავაზეთ განახლებული “კარმიდამო ჩემის”, გურიის ახალგაზრდული გაზეთის “21-ს ქვევით” 52 ნომრის თანხლებით.
“გურია ნიუსის” დღევანდელ ნომერში ვეცადეთ მოკლედ გადაგვევლო თვალი გასული წლის მნიშვნელოვანი ფაქტებისთვის და იმ მოვლენებისთვის, რომლებიც “გურია ნიუსის” ობიექტივში მოხვდა.
ცოტა ხნის წინ, ჩოხატაურში გადაღებაზე მყოფმა ჟურნალისტმა, შალვა რამიშვილმა აღნიშნა, რომ ჩოხატაურს რევოლუციის არაფერი ეტყობა და სწორედ ამაზე გააკეთა აქცენტი ადგილობრივ ჩინოვნიკებთან საუბრისას. თუმცა, როგორც მოსალოდნელი იყო, ხელისუფლება ჟურნალისტს არ დაეთანხმა და აღნიშნა, რომ ჩოხატაურში და გურიაშიც ბევრ რამ გაკეთდა და კიდევ გაკეთდება.
ასეთივე პირობა დადო საქართველოს პრეზიდენტმა მიხეილ სააკაშვილმა, რომელმაც ჩვენი მხარე საპატრონოდ “ყველაზე აქტიურ საჯარო მოხელეს”, რამაზ ნიკოლაიშვილს ოფიციალურად ჩააბარა. პრეზიდენტმა 2012 წელი გურიის (ისევე, როგორც სამეგრელოს, კახეთის, იმერეთის, სვანეთის…) აყვავების წლად გამოაცხადა და არც იმის შეხსენება დავიწყებია, რომ მომავალ წელს ურეკი და ბახმარო მოწესრიგებული, ინფრასტრუქტურაგანვითარებული კურორტი იქნება, რომელიც ბევრ ტურისტს მიიზიდავს. თუმცა, არ უთქვამს მთავარი _ ეს ყველაფერი რის ფასად გაკეთდება.
მთელი წლის განმავლობაში, “გურია ნიუსი” აქტიურად ადევნებდა თვალს ბახმაროს ირგვლივ განვითარებულ მოვლენებს. ჩვენ ყველა ის ფაქტი გამოვიტანეთ სამზეურზე, რომელიც ამ ხელისუფლების მანკიერებას ამხელდა და ამტკიცებდა, რომ მოქალაქეებს მიწები არაკანონიერი მეთოდებით ჩამოართვეს და რომ ჩამორთმევის პროცესი ახლაც გრძელდება. მიწების უკანონოდ ჩამორთმევას ადგილი გრიგოლეთშიც მასიურად ჰქონდა და ჩვენი ჟურნალისტების მიერ მომზადებული ჟურნალისტური მოკვლევით, ხელისუფლებასთან დაახლოებული პირების ინტერესები აშკარად იკვეთება.
ამ პროცესს ფეხი კარგად “აუწყო” ახალდანიშნულმა პროკურორმა, კახა კოჩივარმაც და 2 ჰექტრის და მეტი მიწის ნაკვეთების მეპატრონეებს, “საკუთარი ნებით” ის მიწებიც ჩააბარებინა, რომლებიც მათ რამდენიმეწლიანი იჯარით, კანონის სრული დაცვით აუქციონზე ჰქონდათ შეძენილი.
კოჩივარს არც გურიის სამხარეო პოლიციის მთავარი სამმართველოს აწ უკვე ყოფილი უფროსი, გიგა ჯაფარიძე ჩამორჩა, რომელმაც ფონს გასვლა ჟურნალისტებთან დაძაბული ურთიერთობით და მათი დაშინებით სცადა. ამის ერთ-ერთი ნათელი მაგალითი იყო, როდესაც ფოტორეპორტიორების თავისუფლების მოთხოვნით გამართული მშვიდობიანი აქციის დროს, ჯაფარიძემ იქ შეკრებილ საზოგადოებას “მოღალატეები და რუსეთის აგენტები” უძახა.
ფოტორეპორტიორების საქმე, რომელსაც მსოფლიო მედია თვალყურს ინტერესით ადევნებდა, ჟურნალისტების გამარჯვებით დასრულდა _ ისინი გამოუშვეს, თუმცა, იქ გატარებულ დღეებს ყველანი ჯოჯოხეთს ადარებენ და ღიად ამ საკითხზე ვერ საუბრობენ, რადგან ასეთია ნება ხელისუფლებისა, ხელისუფლებისა, რომელიც მოქალაქეთა ნების გამოხატვის და თავისუფალი სიტყვის ჩახშობას ღია თუ ფარული მეთოდებით დიდი ხანია ცდილობს. საქართველოს მთავრობამ, 7 ნოემბრის შემდეგ, კიდევ ერთი “სისხლიანი კალო” 26 მაისს, პარლამენტის წინ მოაწყო და მშვიდობიან მომიტინგეებთან ერთად, ჟურნალისტებიც დაარბია, სცემა, ტექნიკა დაუზიანა და წაართვა… იმ ღამეს, ოფიციალურად, ოთხი ადამიანი გარდაიცვალა, ათასობით კი ციხეში მოხვდა.
მართალია, მოგვიანებით, შინაგან საქმეთა სამინისტრომ ჟურნალისტებისთვის მიყენებული შეურაცხყოფის გამო ბოდიშიც მოიხადა და სასამართლოზე აღიარა, რომ ჯანმრთელობის ზიანი სწორედ მათ გამო მიადგათ მედიის წარმომადგენლებს, მაგრამ, ამის გამო არავინ დასჯილა და შესაბამისად, ფაქტი ფაქტად რჩება _ აქციაზე მყოფ საკუთარ მოქალაქეებს, ხელისუფლებამ ალყა შემოარტყა, გასაქცევი მოუჭრა, შემდეგ კი, ტყვიით, გაზით და ხელკეტით გაუსწორდა, ციხეებში ჩაყრილები აწამა და დაუვიწყარი არაადამიანური ქმედებებით შეურაცხჰყო.
2011 წელს, გურიაში სკანდალების გარეშე არ ჩაუვლია. ზაფხულში ოზურგეთის გამგებელი, გია ტაკიძე ქრთამის აღების ბრალდებით დააკავეს. ბრალდებას მხოლოდ ერთი მამხილებელი საბუთი _ ამ საქმის გახსნის მთავარი გმირის, მერაბ კურდღელაშვილის აღიარებითი ჩვენება დაედო საფუძვლად. ვერავინ იპოვა ის ხელშეკრულება, რომელიც თითქოსდა ტაკიძემ გააფორმა კურდღელაშვილთან ქრთამის სანაცვლოდ. თუმცა, ჟურნალისტებმა სულ ადვილად დაადგინეს, რომ არასამეწარმეო იურიდიული პირების ხელმძღვანელებთან ხელშეკრულებებს არა გამგებელი, არამედ საკრებულოს თავმჯდომარე აფორმებდა. რამდენიმე დღის წინ ტაკიძემ ბრალი აღიარა, თუმცა, ამ აღიარების არავის სჯერა. სამაგიეროდ სჯერათ, რომ ამ ამბიდან ძალიან სუფთად “გამოძვრა” ოზურგეთის საკრებულოს თავმჯდომარე ალეკო მამეიშვილი, რომელსაც ტაკიძეზე, როგორც პიროვნებაზე, ერთი კარგი სიტყვის თქმაც კი დაენანა.
მამეშვილმა ვერც ხელმძღვანელების ნაკლზე საუბარი გაბედა იმ მიზეზით, რომ სამუშაო საათების დასრულების შემდეგ, “კომენტარის გაკეთების გამოცდილება არ ჰქონდა” (?!). საგულისხმოა, რომ ოფიციალური ვებ-გვერდის თანახმად, დაკავებული ტაკიძე, ისევ მმართველი ნაციონალური მოძრაობის ოზურგეთის პარტიული ლიდერია.
მიმდინარე წელს, თანამდებობა სკანდალით დატოვა ოზურგეთის პოლიციის უფროსმა გია ურიდიამ, რომელსაც მოგვიანებით ბიძინა ივანიშვილთან ნაცნობობა “დაუდგინეს”, ძველი საქმეები ამოუქექეს, რომლის გამოც პასუხისგებაში მისცეს და თავისუფლება გირაოთი მოიპოვა.
წლის მთავარი მოვლენა ბიძინა ივანიშვილის პოლიტიკაში მოსვლა აღმოჩნდა _ ბევრი პრობლემით, ბევრი ბრალდებით და “ოცნებებით”, რომლის სანაცვლოდ, ხელისუფლებამ, მანამდე მის დამფინანსებელ ივანიშვილს და მის მეუღლეს მოქალაქეობა ჩამოართვა.
ჩვენმა ჟურნალისტებმა გურიის თითქმის ყველა სოფელი მოიარეს. ყველგან ერთი და იგივე პრობლემა დაგვხვდა _ სოციალური გაჭირვება, ნგრევა და მიგრაციის დიდი მაჩვენებელი. არადა, ამ დროს, ქვეყნის პირველი პირი ახალ ქალაქს აშენებს!
ამ წელიწადშიც მრავლად იყო ტყუილი დაპირებები და იმედგაცრუებული მოსახლეობა. მთავრობას ჰიბრიდული სიმინდის პროგრამა ჩაუვარდა, “ნაჩუქარი” ვაუჩერი, რომელიც მოსახლეობას 5 კუბური მეტრი მასალის მოჭრის ნებას რთავდა, ხალხს “თავზე გადაახიეს”, დაჰპირდნენ, რომ ჩამორთმეულ ხე-ტყეს უკან სასამართლოს დასრულების შემდეგ დაუბრუნებდნენ, თუმცა, ეს დაპირება აღარვის გახსენებია და მხოლოდ ჩვენი გაზეთის არქივს შემორჩა.
კიდევ ერთი სკანდალი, რომელმაც მთელი საქართველო მოიარა, დოკუმენტური ფილმის “ბახმაროს” ეკრანებზე გამოსვლა იყო. ამ ფილმში რეჟისორმა სალომე ჯაშმა, ჩოხატაურის ცენტრში მდგარი სასტუმროს შენობის ისტორია ასახა, სადაც ადამიანები უკიდურეს გაჭირვებაში ცხოვრობენ.
ამავე წელს, ხელისუფლებამ ზოტის ოქროს საბადოს ლიცენზია (რომლის მოპოვების სამუშაოები საფრთხის შემცველია არა მხოლოდ ზოტისთვის, არამედ მთელი ჩოხატაურისთვის) ისე გაყიდა მესამედ, რომ ადგილობრივი ხელისუფლება საქმის კურსში არ ჩაუყენებია.
2011-ში გავარკვიეთ, რომ საარჩევნოდ სოფლებში დარიგებული ტექნიკა, სოფლის რწმუნებულებს სახლში ჰქონდათ წაღებული. გავარკვიეთ, რომ სწორედ ამ წლიდან შეწყვიტა ჩოხატაურის ხელისუფლებამ ერთჯერადი დახმარებების გაცემა, ხოლო ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის საკრებულომ სოციალური სფეროს დაფინანსება შეაჩერა. გურიის მუნიციპალიტეტების ბიუჯეტები ანუ ჩვენს მიერ გადახდილი გადასახადები ისევ “თბილ სკამებს” მოხმარდა; “ქამრების შემოჭერა” ისევ მოსახლეობას მოუხდა და არა უსაშველოდ გაბერილი, კონკურსგაუვლელი და ერთგულების პრინციპით შერჩეული საჯარო მოხელეების ხელფას-პრემიებს.
წლის მიწურულს, პარტიების დაფინანსების გადასაკეტად პარლამენტის მიერ უპასუხისმგებლო დარღვევებით მიღებული “დრაკონული კანონის” ფონზე, მმართველმა სახელისუფლებო პარტიამ, ადგილობრივ პარტიულ პირებს ანუ იგივე მუნიციპალიტეტების და სოფლების რწმუნებულებს, 30-ლარიანი “მოწყალება” _ სოფლის მეურნეობის “ასაღორძინებელი” 30-ლარიანი ვაუჩერი დაარიგებინა; ვაუჩერს გარკვევით აწერია, რომ ეს მოწყალებაა და ჩვენ მოქალაქეები კი არა, “დასახმარებლები” ვართ და 30 ლარად წლის მოსავლის უზრუნველყოფა უნდა შევძლოთ!
გასულ წელს ხელისუფლებამ ჩოხატაურის ყოფილ გამგებელს, მამუკა დოლიძეს “ვალი” დაუბრუნა და გურიის განვითარების სააგენტოს უფროსად დანიშნა.
დოლიძის შემცვლელი გია გიორგაძე კი, ყოველგვარი მობოდიშების გარეშე დააბრუნეს გამგებლის მოადგილის პოსტზე, ხოლო გამგებლად ოზურგეთის რესურსცენტრის ყოფილი ხელმძღვანელი ლელა იმედაშვილი დანიშნეს.
ქვეყნის პირველი პირი მომავალ, საარჩევნო წელს გვპირდება გურიის რევოლუციას. მისი თქმით, ეს იქნება რევოლუცია “ჯერ არნახული” და “გაგონილი”. ეს დაპირება რვა წლის შემდეგაც აქტუალური გახდა, რადგან წინ ზედიზედ სამი საარჩევნო წელი გველოდება. ბევრ ხმებს კი ბევრი დაპირება, ბევრი “შავი ფული” და ბევრი დაშინება აგროვებს. მანამ კი, სამწუხარო რეალობა ასეთია _ გურიაში ბევრმა ოჯახმა ვერ იყიდა ახალი წლისთვის ტკბილეული, კარგი საჭმელი, ბევრმა პატარამ ვერ ისროლა შუშხუნები და ბევრმა ახალი წლის დადგომამდე დაიძინა მართლაც რევოლუციის იმედით, იმედით, რომელიც მათი ძირითადი საკვებია.
