გაზეთ “გურია ნიუსის” რედაქციას
მიმდინარე წლის 12 იანვრის #3 გაზეთის პირველ გვერდზე გამოქვეყნდა ჟურნალისტ ნატო გოგელიას საგაზეთო წერილი, რომელშიც მკითხველი, სავარაუდოდ, ჟურნალისტის მხრიდან მიზანმიმართულად, შეყვანილია შეცდომაში. სწორედ მკითხველის ინტერესებიდან გამომდინარე, საჭიროდ ვცანით, გაგვეკეთებინა აუცილებელი განმარტება. კერძოდ, წერილში საუბარია, რომ 2010 წლის 19 აპრილს, ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს თავმჯდომარემ ანტონ ხუნდაძემ ერთ პირთან მოლაპარაკების წესით, ხელშეკრულება გააფორმა ინდმეწარმე შალვა სიხარულიძესთან 40 000 ლარზე, რომლის მიხედვითაც, სიხარულიძეს დაბა ჩოხატაურში, ბენდელიანის ქუჩაზე მინი სპორტული სტადიონის კომპლექსი უნდა მოეწყო. უნდა განვმარტოთ, რომ აღნიშნული ხელშეკრულება მართლაც დაიდო და ზემოთ აღნიშნული სამუშაოებიც განხორციელდა, იმ განსხვავებით, რომ ხელშეკრულებას ხელს არ აწერს ანტონ ხუნდაძე. იმავე წერილში საუბარია კიდევ რამდენიმე ხელშეკრულებაზე, რომელსაც ისევ და ისევ არა ანტონ ხუნდაძე, არამედ სხვა ოფიციალური პირები აწერენ, თუმცა, წერილის ავტორი მათ ზუსტ ვინაობას არ ასახელებს. უფრო ზუსტად კი, ჩამოთვლილი შვიდი ხელშეკრულებიდან, ანტონ ხუნდაძის ხელწერა მხოლოდ ერთ, 12 183 -იან ხელშეკრულებაზეა. ჩვენი სათქმელის მიზანი რომ უფრო ნათლად გამოიკვეთოს, გვინდა აქვე განვმარტოთ, რომ ამ შემთხვევაში, ხელშეკრულებებზე ხელისმომწერთა ვინაობა სრულებით არ ნიშნავს, რომ ის სამუშაოები, რომელიც ხელშეკრულებით იყო გათვალისწინებული, არ შესრულებულა, თანხა არ დახარჯულა მიზანმიმართულად, ან კიდევ, ისე შესრულდა, როგორც ამას სპეციალურად დაინტერესებული ჟურნალისტი წარმოადგენს, ამ შემთხვევაში საინტერესო ის მიმართულებაა, საითკენაც ჟურნალისტს მიჰყავს მკითხველი, მისი მიზანია მკითხველს კიდევ ერთხელ, სწორედ ანტონ ხუნდაძე წარუდგინოს ისე, როგორც ეს მის პირად ინტერესებშია მუდმივად. სხვა შემთხვევაში, დაინტერესებული ჟურნალისტი, თუკი თვალს მართლაც გადაავლებდა ხელშეკრულებებს, აუცილებლად დააზუსტებდა ხელისმომწერთა ვინაობას.
აღნიშნული ჟურნალისტის მხრიდან მკითხველი საზოგადოებისთვის ანტონ ხუნდაძის მისთვის სასურველ ფორმაში წარდგენა პირველი შემთხვევა არ გახლავთ. მკითხველს ამჯერად არ გადავღლით უკვე ტრადიციადქცეული ცილისმწამებლური ციტატებისა თუ გაშარჟებული, უნიჭო ლექსების შეხსენებით, ან იმ პირების დასახელებით, რომლებსაც იგივე ჟურნალისტი მხოლოდ და მხოლოდ ანტონ ხუნდაძის პიროვნული დაპირისპირების გამო აქცევს ასე მოხშირებულად ყურადღების ცენტრში. ყველაფერ ამას ჩვენი მხრიდან არასოდეს მოჰყოლია გამოხმაურება, იმ მარტივი მიზეზის გამო, რაც დარწმუნებით შეგვიძლია ვთქვათ, საზოგადოება ყველაფერს ისედაც სწორად და საღად აფასებს. მაგრამ რადგანაც მიზანმიმართულ დისკრედიტაციას საზღვარი არა და არ უჩანს, ვალდებულები ვართ, მკითხველს გავაგებინოთ საქმის ნამდვილი ვითარება
რაც შეეხება წერილის დასკვნით ნაწილში წარმოდგენილ მოსაზრებას, რომლის მიხედვითაც თურმე გამოკითხული მოსახლეობის ერთი ნაწილი მიიჩნევს, რომ პროექტები მხოლოდ არჩევნების წინ, ხმების მისაღებად კეთდება, ხოლო მეორე ნაწილის მიხედვით ხელისუფლება ყველაფერს აკეთებს საკუთარი ხალხისთვის, ამ შემთხვევაში, აზრთა სხვადასხვაობა უდაოდ მეტყველებს, რომ ჩვენს რაიონში დემოკრატია საკმაოდ კარგადაა განვითარებული. განსხვავებული მოსაზრებები ნამდვილად ნათელი მაგალითია იმისა, რომ ზოგს მოსწონს, ზოგს კი არ მოსწონს მიმდინარე პროცესები, ისევე, როგორც, ზოგს მოსწონს, ან ზოგს შეიძლება არ მოსწონდეს ნებისმიერი საგაზეთო წერილი. მაგრამ დასკვნა, რომელსაც ჟურნალისტი აკეთებს, რომ თითქოსდა თანხები, რომლებიც ხელშეკრულებაშია მითითებული, შესრულებული სამუშაოების ღირებულებას საკმაოდ აღემატება, უბრალოდ არაკომპეტენტური და აქაც მხოლოდ პირადი განწყობის მიხედვითაა გაკეთებული, რადგანაც შესრულებული სამუშაოების შეფასება სპეციალისტების მიერ გაკეთებული დასკვნებით უნდა კეთდებოდეს (რისი დოკუმენტაციაც მუნიციპალიტეტის გამგეობაში არსებობს) და არა ჟურნალისტის ვარაუდებზე დაყრდნობით..
ამიტომაც, გვინდა ვისარგებლოთ შემთხვევით, ჩვენს მოსახლეობას კიდევ ერთხელ მივულოცოთ დამდეგი ახალი წელი და მივმართოთ თხოვნით, იაქტიურონ, ხმამაღლა, და რაც შეიძლება ხშირად გამოთქვან თავიანთი მოსაზრებები, მოგვმართონ საქმიანი წინადადებებით, შეფასებებით, ჩაერთონ მონიტორინგში, მოგვაწოდონ მათთვის სასურველი იდეები ან ვარაუდები, რაც უდაოდ წაადგება ისევ და ისევ ჩვენი მუნიციპალიტეტის განვითარებას.
ბოლოს კი დავძენთ, რომ გაზეთის როლი უდაოდ დიდი, მეტად საჭირო და აუცილებელი რამაა დემოკრატიის მშენებლობის საქმეში, საყოველთაოდ ცნობილია, რომ გაზეთი უნდა იყოს ნეიტრალური, იგი არ უნდა წარმოადგენდეს რომელიმე პოლიტიკურ მხარეს და რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია, ჟურნალისტის მცდელობისა თუ სურვილის მიუხედავად, არ უნდა ლახავდეს პიროვნების ღირსებას. მხოლოდ სწორი, მართალი და რეალური ფაქტების მიუკერძოებლად გაშუქება მიგვიყვანს ყველას ერთად დიდი დემოკრატიის სასურველ მიზნამდე.
დავძენთ იმასაც, რომ ნამდვილად არანაირი სურვილი არ გვაქვს ვმართოთ პოლემიკები ან დავძაბოთ ურთიერთობები, მაგრამ, ნებისმიერი უზუსტობებისა თუ შეურაცხმყოფელი წერილების შემთხვევაში, ისევ და ისევ მკითხველთა ინტერესების გათვალისწინების მიზნით, იძულებული ვიქნებით მომავალშიც გავაკეთოთ გამოხმაურება.
ანტონ ხუნდაძე, ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს თავმჯდომარე
ავტორისგან: სანამ წერილს პასუხს გავცემდე, მინდა ერთი პატარა დეტალი დავაზუსტო. ეს წერილი ელექტრონული წესით მივიღეთ. გადაკითხვისას აღმოჩნდა, რომ წერილის ბოლოს, ხუნდაძის ხელმოწერის ქვევით, რამდენიმე აბზაცი იყო დარჩენილი; როგორც ჩანს, გამოხმაურების ავტორს წაშლა დაავიწყდა და საინტერესო ინფორმაციას შეიცავს. ამიტომ, უცვლელად გთავაზობთ: “მივყვეთ წერილის თანმიმდევრობას: 2010 წლის 30 ნოემბერს ინდმეწარმე დავით ცინცაძესთან დაიდო ხელშეკრულება 2 890 ლარზე გაფორმდა, რაც ნამდვილად შეეფერება სინამდვილეს, აღნიშნული ხელშეკრულება წერილის მიხედვით კომერციულ გაერთიანება “მომავლის” და სპორტული სკოლის ეზოს შემოსაღობად დაიდო. არაკომერციულ (და არა როგორც წერილში წერია კომერციულ) გაერთიანება “მომავალის” შემოსაღობ ხელშეკრულებაში კი შეღებვა მითითებული არ არის, ამიტომაც, ბუნებრივია, იქ შეღობვის და არა შეღებვის სამუშაო გახორციელდა.
ისევ და ისევ წერილის მიხედვით, 2010 წლის 20 მაისს, ხელშეკრულება გაფორმდა ნოდარ დუმბაძის სკვერის კეთილმოწყობისათვის 6 331 ლარზე. აღნიშნულ ხელშეკრულებასაც, როგორც წინა ხელშეკრულებას, ხელს გია გიორგაძე აწერს.
2010 წლის, როგორც ჟურნალისტი წერს, “ყველაზე მსხვილი ხელშეკრულება” “გურია კომპანისთან” არის დადებული 57 031 ლარზე დაბის კეთილმოწყობის სამუშაოების შესასრულებლად. აღნიშნულ ხელშეკრულებას ხელს მაშინდელი გამგებელი მამუკა დოლიძე აწერს. ასევე დოლიძე აწერს ხელს 2010 16 მარტს კიდევ 24 853 ლარზე იგივე კომპანიასთან დადებულ ხელშეკრულებას. რაც შეეხება წერილის ბოლოს გამოთქმულ მოსაზრებას, რომელსაც ჟურნალისტი განუცვიფრებია და აქედან გამომდინარე, მკითხველის შეცდომაში შესაყვანად დასმულ მრავლისმომცველ კითხვას თითქოსდა ბულდოზერით დაგებული ასფალტი ხელმეორედ მოასწორეს, მკითხველს განვუმარტავთ, რომ აღნიშნული სამუშაო ითვალისწინებდა … ადგილის მოსწორებას, რაც შესრულდა კიდეც”… ეს ციტატები, ჩვენთან გამოგზავნილ საპასუხო მასალაში, რატომღაც არ მოხვდა.
ბატონო ანტონ, ერთადერთი შეცდომა, რომელიც სტატიის მომზადებისას დავუშვი, ის არის, რომ თქვენ ხელი არ გაქვთ მოწერილი 40 000-ლარიან ხელშკერულებაზე ინდმეწარმე შალვა სიხარულიძესთან, რომელსაც დაბა ჩოხატაურში ბენდელიანის ქუჩაზე მინისპორტული კომპლექსი უნდა მოეწყო; თუმცა, ამავე ინდმეწარმესა და თქვენს შორის გაფორმებულია 12 183-ლარიანი ხელშეკრულება, მინისპორტული კომპლექსის მეორე ეტაპის სამუშაოებისთვის.
ოფიციალური დოკუმენტები, რომლებიც საჯარო ინფორმაციის წესის შესაბამისად გამოვითხოვეთ, მოწმობენ, რომ თქვენსა და შპს “არტს” შორის არის გაფორმებული ხელშეკრულება 2011 წლის 12 ივლისს, რომლის ღირებულება 2 685 ლარია და რომლის თანახმად, საკოლმეურნეო ბაზრის მიმდებარე ტერიტორიაზე ასფალტი ბულდოზერით არის მოსწორებული!
ასევე, 2010 წლის 30 ნოემბერს გაფორმდა ხელშეკრულება თქვენსა და ინდმეწარმე დავით ცინცაძეს შორის არაკომერციული გაერთიანება “მომავლის” და სპორტული სკოლის ეზოს ღობის მოწყობის სამუშაოებისთვის, რომლის ღირებულება 2 890 ლარია.
თქვენს პასუხში იმაზეც წუხხართ, თუ რატომ არ დავასახელე სტატიაში სხვა თანამდებობის პირები, რომლებიც ხელშკერულებებებზე აწერენ ხელს. რადგანაც, “შავ ნამუშევარში” თქვენვე ასახელებთ მათ ვინაობას, მადლობას გიხდით, სამუშაოს გაიოლებისთვის. ამ მინაწერით, ასევე თქვენ ნაციონალური “ერთი გუნდის” მითსაც ამსხვრევთ, თუმცა გავიწყდებათ, რომ კანონის თანახმად, მუნიციპალიტეტში პირველი პირი თქვენ ბრძანდებით; პასუხისმგებლობაც, ბერკეტიც და მოვალეობაც ყველაზე მეტი გაქვთ. წერილების წერას და კოლეგებისკენ მუდმივად ხელის გაშვერას ხომ არ სჯობია, შესრულებული სამუშაოების ხარისხით დაინტერესდეთ?
საპასუხო წერილში აღნიშნავთ, რომ დასკვნა სპეციალისტებმა უნდა გააკეთონ. მიღება-ჩაბარების აქტებს დიმიტრი კორიფაძე, ვლადიმერ გოგიბერიძე, მალხაზ დოლიძე, ნინო სიხარულიძე, გელა ლომინეიშვილი და ჯემალ სიხარულიძე აწერენ ხელს. რადგანაც ფაქტები საწინააღმდეგოს მეტყველებენ, დაგვიტოვეთ უფლება, ეჭვი შევიტანოთ ამ ადამიანების საამშენებლო ექსპერტულ კომპეტენციაში. მით უფრო, როგორც თქვენ ამბობთ, საზოგადოება ყველაფერს საკუთარი თვალითაც ხედავს: 52 183-ლარიან სტადიონზე დამდგარ გუბეს, “მინი სპორტულ კომპლექსს”, ბულდოზერით “მოსწორებულ ასფალტს”, “შეღებილ “საჯდომებს”…
ხელშეკრულებებს და საგაზეთო სტატიებს უფრო ყურადღებით რომ კითხულობდეთ, “ცილისწამებლურ ციტატებს თუ გაშარჟებულ, უნიჭო ლექსებს” მე არ მომაწერდით (საუბარია ახალგაზრდულ გაზეთში გამოქვეყნებულ ფოტოებზე, რომლებზედაც კომენტარებს მკითხველი გვიგზავნის) და მათ ავტორებს ასე არ მოიხსენიებდით.
რაც შეეხება თქვენს გადაწყვეტილებას, რომ უფრო ხშირად გამოგვეხმაუროთ, მისასალმებელია და ამით დაამტკიცებთ, რომ საზოგადოების, ამომრჩეველს მოსაზრებებს საარჩევნო წელს მაინც, გაუწევთ ანგარიშს!
ნატო გოგელია
