7-ჯერ მოსული დიდი თოვლის დროს, ჩვენმა გადამღებმა ჯგუფებმა არა ერთხელ დააფიქსირეს, როგორ უჭირდა მოსახლეობას. დააფიქსირეს, რომ სოფლებში რამდენიმე დღის განმავლობაში გზა არ იყო გაწმენდილი, რომ ბურნათზე თოვლის მაღალი საფარის გამო, ავტომანქანები რამდენიმე საათის განმავლობაში ჩერდებოდნენ და შეფერხებული იყო ტრანსპორტის მოძრაობა.
ბურნათელები ჩვენ კამერასთან საუბრისას აღნიშნავდნენ, რომ ხელისუფლება მობილიზებას ვერ ახერხებდა _ გზებს გვიან წმენდდა. ამის დამადასტურებელი ბევრი ფოტო და ვიდეოკადრია და დაინტერესებულ პირებს მისი ნახვა გაზეთის არქივში და ჩვენს ვებგვერდზე www.gurianews.com-ზე შეუძლიათ.
ხელისუფლება კი ამ მწარე რეალობის გაქარწყლებას სოციალურ ქსელ ფეისბუქის საშუალებით ცდილობს. მარტის შუა რიცხვებში, მეექვსეჯერ მოსულმა თოვლის საფარმა, ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩხაკაურაში 4 მეტრს მიაღწია. ადგილობრივმა ხელისუფლებმა გზის გაწმენდა, რამდენიმე დღის შემდეგ შეძლო და ფეისბუქში სადემონსტრაციოდ ფოტოებიც გამოფინა. ჩოხატაურის გამგებელი, ლელა იმედაშვილი მიიჩნევს, რომ, თითქოს “ხელისუფლება დიდთოვლობას ვერ უმკლავდება” სიმართლესთან ახლოს არ არის, ამიტომაც, ფოტოზე წარწერა გააკეთა _ “ვისაც გვჯერა, გაგვატარეთ!”.
საკრებულოს თავმჯდომარე, ანტონ ხუნდაძე უფრო შორს წავიდა და ძაღლიც კი აალაპარაკა _ ხუნდაძემ, ფეისბუქში ძაღლის ფოტო გამოაქვეყნა და წარწერაც გაუკეთა: “აუუ, ამხელა თოვლში როგორ ამოხვედით? აბა, ერთი ჟურნალისტი გოგო რომ წერდა ხელისუფლება ვერ უმკლავდება ზამთარსო? ტყუილს წერდა? არ მეგონა, ჟურნალისტები და განსაკუთრებით, მაგი გოგო ტყუილს თუ იკადრებდა. რას არ გაიგონებ ძაღლი”.
ის, რომ ჩვენი საკრებულოს თავმჯდომარე ძაღლის ენით ალაპარაკდა, მართლაც უნიკალური ფაქტია _ ამგვარი ინფორმაცია ვერსად მოვიძიეთ. თუმცა, სანამ ძაღლებს “გაუგებდეს”, ჯობია, ხალხის ენა გაიგოს კარგად, შენობის შესასვლელს ნუ გადაუკეტავს და იმ ადამიანებს დაეხმაროს, რომლებსაც ძალიან უჭირთ. ხუნდაძეს და დანარჩენებსაც, ხელფასებს სწორედ ამისთვის ვუხდით. ბევრჯერ დაგიჯერეთ და გაგატარეთ ქალბატონებო და ბატონებო, მაგრამ ამ “წინ-წინ” სიარულში გვერდზეც რომ გაიხედოთ, დაინახავთ, რომ ბევრად მეტია გასაკეთებელი, ვიდრე სოციალურ ქსელში კომენტარების წერა!
რედაქტორისგან: მართლა, რას არ გაიგონებ კაციც და ძაღლიც! “ვეფხისტყაოსანში” რომ წავიკითხე ბავშვობაში, “რა ესმოდათ მღერა ყმისა, სმენად მხეცნი მოვიდიანო”, კი მიკვირდა, მაგრამ, თურმე, მთავარი საკვირველი ამბავი შუა ასაკში მელოდა: ჩვენი ხელისუფლების “საგმირო საქმეების” მნახველი ფაუნა, არათუ სმენად და ცქერად მოვიდიან, ლაპარაკობენ კიდეც!
ამ ამბის წამკითხავს, “ვეფხისტყაოსნის” მერე, ძაღლების ალაპარაკებაზე ერთი ანეკდოტი გამახსენდა _ ამერიკელს, ინგლისელს და ქუთაისელს დაავალეს, ძაღლისთვის ლაპარაკი ესწავლებინათ. მისცეს ბლომად ძეხვი და ძაღლთან ერთად ოთახში ჩაკეტეს. გამოდის ერთი თვის მერე გაძვალტყავებული ამერიკელი, ძაღლი კი ისეა გასუქებული, კანში არ ეტევა, მაგრამ რად გინდა? _ ლაპარაკი ვერ უსწავლია. იგივე დღეშია ინგლისელი და მისი ძაღლიც. ელოდებიან ბოლო წყვილს _ გამოვიდა ზვინივით ქუთაისელი, მოსდევს უკან წკმუტუნ-წკმუტუნით ჩონჩხს დამგვანებული ცუგა და ეხვეწება: _ ე, ბიჭო, ჭიჭიკია, ღმერთი არ გწამს?! მაჭამე ერთი ნაჭერი “კალბასი”!!!
ისე, სულაც არ არის გასაკვირი, ოთხმეტრიანი თოვლის ტყვეობაში მოხვედრილ ადამიანის მეგობარს, ერთი კვირის მერე გაწმენდილ გზას რომ დაინახავდა, სიხარულისგან მართლაც დაეწყო ლაპარაკი, ან იქნებ, ისიც იფიქრა, ამ ხელმწიფისტოლა ხალხს აქედან უპურმარილოდ არავინ გაუშვებს და იმათი ნასუფრალიდან ერთი ნაჭერი “ახოტნიჩი კალბასი”, იქნებ, მეც შემხვდესო?! თუმცა, არ მგონია, ხუნდაძის მეგობარი ცუგა მარტო “იმ მატყუარა ჟურნალისტ გოგოზე” საუბრით დაკმაყოფილებულიყო! საინტერესოა და გაგვიმხილეთ, ბატონო ანტონ _ ის არ უკითხავს, რას გვამადლით ამ გზის გაწმენდას, სწორედ მაგაში გიხდით ჩემი პატრონი და მისნაირები ათასობითლარიან ხელფასსო? ან ის არ უთქვამს, თქვენ მოვალეობას შიგადაშიგ რომ შეასრულებთ, ამის გამო ბუკ-ნაღარას უნდა ვკრათ და მსოფლიოს გავაგებინოთ მაგი ამბავიო?! (ისე, ძალიან მხიარული სურათი წარმოვიდგინე: როგორი საქმე იქნება, “გურია ნიუსის” თანამშრომლები რომ ავდგეთ და ყოველ ორშაბათ-ხუთშაბათს, ქუჩაში გამოფენილებმა ომახიანად დავძახოთ: ხალხო, ხომ გაგიკეთეთ გაზეთი და ახლა თაყვანი გვეცითო?! ასე რომ მოიქცეს ყველა გაკვეთილის ჩატარების შემდეგ ყველა პედაგოგი, პაციენტის გასინჯვის შემდეგ _ ექიმი, ნოქარი, ვექილი, მძღოლი, ხომ ვიქნებით ომახიანად და მხიარულად?! არც გაგვემტყუნება _ ფული ჩვენ არ გვაქვს და… ზოგიერთივით, ძაღლის ბედი!).
თუმცა, ისევ ჩვენი ცუგას და ბატონი ანტონის გაბაასების თემებს მივუბრუნდეთ: საინტერესოა, ის ხომ არ შემოუბედავს ძაღლს, ბატონო ანტონ, ჩემი ღატაკი პატრონი მე როგორ მაჭმევს, როცა შვილებს ძლივს არჩენს და მისნაირების დასახმარებლად ბიუჯეტში რა გაქვს გათვალისწინებულიო? ან ჩემი საწყალი კიბოიანი მეზობლისთვის 20 ლარს ძლივს რომ იმეტებთ, თქვენ კი გაჭირვებულების ფულით შეკოწიწებული ბიუჯეტიდან ათასობით ლარიანი ხელფასები არ გყოფნით, მაგი საქმე რაფერაოო? ის მაინც არ გკითხათ, ასე რომ “ზრუნავთ ხალხზე” და ახლა მუნიციპალიტეტის შენობაში არ უშვებთ, მშიერ-მწყურვალები საათობით დგანან ფეხზე თქვენს მოლოდინში და მერე იმედგაცრუებულები დამადლებულ გაწმენდილ გზაზე უკან ისევ მშიერ-მწყურვალები მილასლასებენ, თქვენ კი, ისევ ხალხის ბიუჯეტით ნაყიდი ძვირადღირებული კომპიუტერებით, მუშაობის ნაცვლად ფეისბუქში დაძვრებით, ეს არის “გამჭვირვალე, სახალხო თვითმმართველობაო”?
რომ უკვირს ცუგას, რატომ იტყუება “ის გოგოო”, არ უკითხავს, თქვენ _ გამგებელთავმჯდომარიანად, როდის იტყუებოდით _ ახლა, როცა “ნაციონალების” მზეს ფიცულობთ, თუ მაშინ, ამავე “ნაციონალებს” ქვებით რომ მისდევდით? “მოქალაქეთა კავშირის” და მისი სატელიტი პარტიების შეხვედრებზე, მმართველ პარტიას ყელმოღერებული დითირამბებს რომ უძღვნიდით და შევარდნაძე, ჩხაიძე, ჯორბენაძე, კარტოზია და მისთანანი რომ არ იყვნენ, ქვეყანა თავზე დაგვენგრევაო, გვიმტკიცებდით?
ახლა, ცუგა, შენთან მაქვს ერთი შეკითხვა _ შენ ხომ ადამიანის მოყვარული, პატიოსანი ძაღლი ხარ და ასე რამ გაგაუზრდელა, ქალს რომ მატყუარას ეძახი? თოვლში ჩახერგილი მანქანების, შეწუხებული ადამიანების, გაუწმენდავი გზების ფოტოები და ვიდეოები ძაღლს სად გექნება ნანახი, მაგრამ თვალები ხომ გაქვს და ვერ ხედავ, რა ხდებოდა გარშემო?! შენგან გამკვირვებია ასეთი ცუდი სიტყვები, თორემ ჩინოვნიკებისგან კი არ გამიკვირდებოდა!
ჰოდა, ძაღლო, როცა შენი პატრონი საქონლის სადგომში ან ფიცრულში ცხოვრობს, როცა შენი უფროსი მეგობრების 80% სიღარიბის ზღვარს ქვემოთაა, როცა გზის და წყლის პრობლემა მოუგვარებელია, როცა ავადმყოფები, უფულობის გამო ექიმთან ვერ მიდიან და იხოცებიან, როცა ბავშვები უშაქრო ჩაის სვამენ და კანფეტი ენატრებათ, შენ ერთი კვირის შემდეგ გაწმენდილი გზის გამო, ხელისუფლებას მადლობას კი არ უნდა უხდიდე, თუ არ უკბენ, შეუღრინე მაინც! ძაღლი ხარ მაინც, მეტი გონიერება მოგეთხოვება და “კალბასის” გულისთვის უკადრებელს ნუ იკადრებ!
გიორგი სიხარულიძე
