თინათინ ჟღენტის შემოქმედება სახვითი ხელოვნების ტრფიალთათვის, მეოთხედი საუკუნის წინ, 1990 წელს გახდა ცნობილი. მაშინ, როცა ოზურგეთის სამხატვრო გალერეა გაიხსნა და მისი გამოფენა მრავალმა ხელოვანმა იხილა; გაოცებულიც ბევრი დარჩა. გავიდა მრავალი წელი და მიუხედავად იმისა, რომ მხატვარი ქალბატონი დღე და ღამე მუშაობდა, მისი შემოქმედების ძველმა თაყვანისმცემლებმაც კი არ იცოდნენ დანამდვილებით, სად იყო ის და საერთოდ აგრძელებდა თუ არა უნიკალური შედევრების შექმნას.
გონებრივი და ფიზიკური შრომის წარმოუდგენელი ძალისხმევა გამოჩნდა ახლახან მის მიერ გამოფენილ ნამუშევრებში, რომელიც ოზურგეთის მერაბ ბერძენიშვილის სახვითი ხელოვნების ცენტრში ფართო მასშტაბით იხილა გურულმა საზოგადოებამ.
ვინ არის თინათინ ჟღენტი? რა მასშტაბის ხელოვანია ის? როგორ შეეჭიდა სახვითი ხელოვნების ისეთ დარგს, როგორიც გრაფიკაა და რა შეძლო? _ არაერთ ცნობისმოყვარეობით ნაკვებ კითხვას, საუკეთესო პასუხად მხატვარ ვახტანგ მამეიშვილის შეფასება თუ მოერგება: "ეს არის ქალბატონი, რომელიც ჩრდილში ყოფნას ამჯობინებდა. ის არის ნამდვილი მაესტრო, მისი გრაფიკა ძალიან დატვირთულია. მალე მის ფართომასშტაბიან გამოფენაზე სრულ ანშლაგსაც უნდა ველოდოთ და არაჩვეულებრივი გამოფენის არაჩვეულებრივ წარმატებასაც".
მხატვარ-გრაფიკოს ავთანდილ თავართქილაძის თქმით, "ქალბატონ თინათინის ნამუშევრების გამოფენამ მომაჯადოებელი სიტუაცია შექმნა და გრაფიკული ხელოვნების ჭრილში, სიღრმისეულად დაგვანახა ადამიანის შინაგანი სამყაროს განფენილობა".
თინათინ ჟღენტი ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ცხემლისხიდში დაიბადა. აქ დაიწყო ხატვა სამი წლის ასაკში და მას შემდეგ, მიუხედავად არაერთი სკოლის გავლისა, საკუთარ თავზე მუშაობით და თვითგანათლებით შეძლო, გრაფიკის ურთულესი ხელოვნება, თავის სამასზე მეტ ნამუშევარში, ისეთი მაღალი კლასით ეჩვენებინა, რომ მნახველი გაოცებისგან მოენუსხა.
_ რვა და-ძმა ვართ, ხელოვანი მშობლების ოჯახში გავიზარდე. ამ გარემომ შემიყვანა სხვა იდუმალ სამყაროში, სადაც საკუთარი თავი ვიპოვე და უწყვეტი ხაზებით დღემდე ვქმნი გრაფიკულ ხელოვნების ნამუშევრებს, რომელსაც, ჯერჯერობით, დასასრული არ აქვს და კვლავ შემოქმედებით ძიებაში ვარ, _ გვეუბნება განსხვავებული ხელწერის მქონე ქალბატონი და საკუთარი ნამუშევრების წრეში დაგვატარებს, გვიამბობს, როგორ შეიქმნა თითოეული მათგანი.
ერთხელ უყვარდა… სხვა სიყვარულზე არც უფიქრია. მოხდა ისე, რომ ოჯახი არ შეუქმნია და ეს სიყვარული თავისსავე ხელოვნებაში იშვიათი ბუნებრიობით გარდაისახა _ "დედაშვილობა" უწყვეტი ხაზით ისე ატვირთა, ძნელია, დაიჯერო, რომ ამ ნამუშევრის შემქმნელი დედა არ არის. თვითონვე განმარტავს, რაც უნდა გამომევლო, ასე შევქმენიო და მიაჩნია, რომ თითოეული ნამუშევარი მისი შვილია.
თბილისის თოიძის სახელობის სამხატვრო სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ, 90-იან წლებში, კინოსტუდია "ქართულ ფილმში" მხატვარ-გრიმიორად მუშაობდა. დიდ კორიფეებთან მოუწია შეხვედრა. განსაკუთრებით იხსენებს რეზო ჩხეიძეს, რომლის თითოეული სიტყვა და რჩევა მისთვის ახალი სამყაროსკენ სავალი გზის მეგზური იყო. არ ჩერდებოდა წუთითაც კი _ საკუთარი სახელოსნოდან ხედავდა და გრძნობდა სამყაროს. ჩაკეტვა არც უფიქრია, მაგრამ უხმაუროდ, უჩინოდ მუშაობდა და დღემდე მაინც ცოტამ იცოდა (თუმცა, ხელოვნების ღრმად მცოდნეებმა), რას და როგორ ქმნიდა.
თითოეულ სურათს თავისი დატვირთვა აქვს: "მესაიდუმლე ქალები" მისი დუმილია, რადგან ემოციას, უფრო უარყოფითს, ვერ ატარებს, გულში იკლავს, შესაძლოა, ლოგინადაც ჩავარდეს, მაგრამ სხვას ვერ და არ აწყენინებს; ნამუშევარი "ემოცია", სწორედ მისი ხასიათის გამოხატულებაა _რომ არასოდეს უჩხუბია, მაშინაც კი, როცა გულს სრულიად უსამართლოდ ტკენდნენ. მხოლოდ გრაფიკულ ორ უწყვეტ ხაზში, მდუმარედ გამოსახა თავისი წყენაც და გაკვირვებაც უსამართლოთა მიმართ; "დაისში" ჩანს მისი სიზმარი, ირეალური სამყაროს ხილვა, საიდანაც ღვთიურმა ხმამ მიუთითა: იარე! "ტანგო" ერთ ხაზში ერთი ამოსუნთქვით გამოსახა, ცეკვას უყურა და თითქმის ფუნჯის ხელში აღებამდე იცოდა, ხელის აუღებლად როგორ დაიწყებდა და სად დაასრულებდა უნაკლო ნამუშევარს.
ძირითადად, აბსტრაქციების ბატონობა სუფევს ხელოვანი ქალბატონის ნამუშევრებში _ "ნოსტალგია", "წყაროზე", "ფიქრი სამყაროზე", "ქალი ნიღბით", "ცდუნება", "ჩაკეტილი გზა", "დაჭრილი ფრინველი", "ათინათი," "ურთიერთობა"… ქართული ყოფითი მოტივები იშვიათი გულწრფელობით და სილამაზით გამოირჩევა: "სოფლის ხედი", "რთველი", "მზესუმზირები", "გოგრის ყვავილი", "მქარგავი ქალები", "გაზაფხული".
თინათინ ჟღენტის ხელოვნებაში გრაფიკა მეფობს და სულდგმულობს, თუმცა, ბისერებით ქარგვის ხელოვნება, ქაღალდზე აკვარელით მუშაობა და შხეფებით ხატვა არანაკლები ოსტატობით აოცებს მნახველს.
ამ გაზაფხულზე, ხელოვანი ქალბატონის 25-წლიანი დუმილი, მისმა სამასზე მეტმა ნამუშევარმა ფრთხილი ხმაურით დაარღვია. ახლა წინ დიდი გზაა, ჯერ თბილისში უნდა მოეწყოს გამოფენა, მერე კი უცხოეთისკენ მიმავალ გზასაც წყნარად და შემართებით დაადგება.
კითხვაზე, რატომ არ ჩანდა დღემდე აქტიურად, ხომ არ იყო ამის მიზეზი დაბალი თვითშეფასების განცდა და რა შეუძლია თქვას იმის შესახებ, რომ მისი შემოქმედება საკმაოდ სიღრმისეულად მოიხსენიეს, გვპასუხობს, რომ ყველაფერი წინაა და ახლა უკვე აქვს სურვილიც და უდიდესი შემოქმედებითი სიმდიდრეც გააჩნია ასობით ნამუშევრის სახით, რომ უფართოესი აუდიტორიების წინაშე წარდგეს.
_ ჩემს ნამუშევრებში გამოვსახე ჩემეული ხედვა სრულიად სამყაროზე. ახლა კი მინდა, სადაც ფეხს დავდგამ და ჩემი ხელოვნებით გამოვჩნდები, ჩემი მშობლიური გურია, ჩემი საქართველო ვასახელო, _ გვეუბნება მხატვარი, ხელოვანი ქალბატონი, რომლის შემოქმედებას, მისივე თქმით, ჯერ შემოდგომა არ სწვევია და კვლავ ბევრი აქვს გასაკეთებელი.
წარმატებები ვუსურვოთ ოზურგეთელ ხელოვან ქალბატონს, ვინც წლევანდელ გაზაფხულთან ერთად, ქალთა დღის სიმბოლოდ გამოჩნდა გურიის სინამდვილეში და პროფესიონალ მხატვართა თუ მოყვარულთა სამყარო ერთნაირად აღაფრთოვანა.
