კიბით ავდივარ. კიბის მოაჯირები თეთრ და ვარდისფერ ფერებში არის “თხლად” გადაღებილი, თანაც… მხოლოდ ცენტრალური გზის მხრიდან. კიბე ზუსტად სოციალურ სახლთან ადის. შენობაში ადრე შუახევის საავადმყოფო იყო განთავსებული, მაგრამ 15 ივნისიდან, შენობის რეაბილიტაცია სამშენებლო კომპანია “ბათუმმა” დაიწყო.
შენობის გარშემო, სამშენებლო ტექნიკა დგას და სხვადასხვა მასალებია მიმობნეული.
ეზოში მუშები ერთ ადგილას არიან შეკრებილები. გაცნობისთანავე, რომ ჟურნალისტი ვარ და კითხვები მაქვს, ყველა მტოვებს და სამუშაოს უბრუნდება. მხოლოდ ერთი ადამიანი გამომელაპარაკა. მშენებელთან საუბრის დროს, შენობიდან სამი პოლიციელი გამოვიდა. მუშებს უთხრეს _ “გააგრძელეთ მუშაობა, გამოვა, სად წავაო” და ჭიშკრისკენ წავიდნენ. ერთ-ერთ მუშასთან ჩემი ვინაობა დააზუსტეს – ეს ვინღააო და პასუხზე – “არ ვიცი”, პოლიციელებმა სოციალური სახლის ეზო დატოვეს.
მშენებელი მეუბნება, რომ სოციალურ სახლში ჯერჯერობით, ერთი ოჯახია შესული: “ერთი ოჯახი შევიდა თვითნებურად. ბინას ითხოვს და არ აძლევენ.”
შენობის მეორე სართულის აივანზე 14-15 წლის გოგონა დგას. ეზო დავტოვე და შენობის მეორე სართულზე ავედი. ოროთახიან ბინაში ბებია და ორი შვილიშვილი დამხვდა. ბიჭი 12 წლისა არ იქნება, თვალები ცრემლიანი ჰქონდა. გოგონა უფრო თამამი, თუმცა შეშინებული ჩანდა. გავეცანი და პრობლემებზე ვიწყებთ საუბარს:
“ფსიქიურად არამყარი სიძე მყავს. მძიმე ავადმყოფია _ საკუთარი დედა მოკლა, ხელით დაახრჩო. ფსიქიატრიულში ჩავიყვანთ და ერთი თვის მერე უშვებენ. წამალს კი აძლევს მთავრობა, მაგრამ წამლები აღარ შველის. უკვე 15 წელია ავადმყოფია. შვილიშვილები სად წევყვანო, მკვლელი ყავენ სახლში?! ღამის 12-საათზე თოვლში ყრის გარეთ, ერჩის ბაღნებს და ჩემს გოგოსაც,” _ ამბობს ბებო.
“გამგეობაში შეგვპირდნენ, რომ ბინას მოგცემთო, მაგრამ ახლა აღარ გვაძლევენ,” – სიტყვას აშველებს შვილიშვილი.
“ჩვენით შემოვეჭერით და შემოვედით, იმიტომ, რომ ახალ წლამდის სხვას მისცეს დაზარალებულს ვინცხას. ამათზე დაზარალებული ვინ არის?! ამას მირჩევნია, სახლი ავარიულ მდგომარეობაში მქონდეს. მეშველება. გედევიტან იქეთ და დავდგამ ჩემს მიწაზე. ამ მკვლელს რა ვუშველო?!” _ აგრძელებს საუბარს ქალბატონი.
შემდეგ გვიყვება, რომ თვითონ შუახევის რაიონის სოფელ ბუთურაულში ცხოვრობს. ნაზიკო მელაძეა და ეს ბავშვები მისი გოგოდან შვილიშვილები არიან. ბავშვები სოფელ ჯაბნიძეებიდან არიან, მაგრამ რადგან მამა ფსიქიური პრობლემების მქონე ავადმყოფია, საცხოვრებლად ბებიასთან გადავიდნენ და ახლა ის ზრდის ბავშვებს. სიძეს, მ. ი-ს, ბევრჯერ უმკურნალეს, მაგრამ ფსიქიატრიულ საავადმყოფოში ერთ თვეზე მეტ ხანს არ ტოვებენ. უკან ბრუნდება და ოჯახის წევრებზე ფიზიკურ და ფსიქიკურ ზეწოლას ახორციელებს. ქალბატონი ნაზიკო ამბობს, რომ ბინა შვილისშვილებსათვის სჭირდება, მაგრამ ახლა პოლიცია მივიდა და ბინიდან გასვლა მოთხოვა.
“ახლა მოვდენ და 70 წლის ბებიაი გამაგდონ უნდა! არ წავალ. ხომ უნდა მოუარო შვილისშვილებს?! სადმე არ წავალ მე, აქედან არ გავალ! _ ცხარობს ნაზიკო ბებო, _ პოლიციამ არ გეკუთვნებაო. აბა, ვის ეკუთვნის?! დღეს შემოვედი და დეგვეცენ თავზე უცებ”.
“პოლიციაც გვეუბნება, რომ დაგარტყამთ და გაგაგდებთო. რა უნდა დაგვარტყას პოლიციამ? _ ცრემლიანი თვალებით გვეკითხება გოგონა.
ბინაში ორი ოთახი, სამზარეულო და სველი წერტილისთვის განკუთვნილი დაუმთავრებელი ნიშაა. კედლები შელესილი და გადაღებილია. იატაკზე პარკეტია დაგებული. სამზარეულოს კუთხეში, სახელდახელოდ გაშლილი ლეიბი აგია. გვერდით კი, დიდ, შავ პარკში ტანსაცმელი, პური და სხვა პირადი ნივთები ალაგია.
საუბრისას, ბიჭი ერთ ადგილას არ გაჩერებულა: სიცივისაგან გალურჯებული, დაწითლებული დიდრონი თვალებით, ხელების ფშვნეტითა ოთახიდან ოთახში დადიოდა. ხმა არ მოუღია. უფროსებს უსმენდა.
ნაზიკო ბებო დიდი იმედით მაცილებს და მთხოვს, “მთავრობის ყურამდე” მივიტანო მისი პრობლემა. გოგონაც მეუბნება, რომ მათი _ “ბავშვების ხათრით” ვთხოვო გამგეობას, მისცენ ბინა.
შენობის დათვალიერებას ვაგრძელებ. არც ერთი ოთახი არ არის დასრულებული. წყალგაყვანილობა და კანალიზაცია ჯერ არ გაუკეთებიათ. ფანჯრების ჩასმა და იატაკის მოპირკეთება მიმდინარეობს. შენობაში მუშების გადაძახილი და ბურღის ხმა ისმის. ნესტის მძიმე სუნი საღებავის სუნში ირევა.
ეზოში გამოსულს, სამუშაოების ხელმძღვანელი ბადრი კოჩალიძე მხვდება. მეუბნება, რომ შიდა სამუშაოები თითქმის დამთავრებულია. მარტო სანტექნიკა და კოსმეტიკაღა დარჩა. “დღეს ამოვა მეორე დამხმარე ძალა და უფრო მალე დამთავრდება. ახალ წლამდე ოჯახები უნდა შეასახლონ და მშენებლობა უნდა დამთავრდეს,” _ გვეუბნება იგი.
შუახევის სოციალური სახლი 53 ოჯახზეა გათვლილი. 2,3 და 4-ოთახიანი ბინები ეკომიგრანტებს უნდა მისცენ. აქვე მოეწყობა კომერციული ფართებიც.
სოციალური სახლიდან, შუახევის გამგეობაში გადავედი. გამგებელი არ არისო, – მითხრა დაცვამ, ამიტომ, რაიონის გამგებლის მოადგილესთან შოთა დავითაძესთან შევედი. სოციალურ სახლში შეჭრილი ოჯახის პრობლემა მოვუყევი.
“კი, ვიცი. იყო ეგ ოჯახი მოსული. ჩვენ ვუთხარით, რომ თუ ეკომიგრანტების დაბინავების მერე დარჩება ბინა, მოგცემთო; მაგათ კი ჩათვალეს, რომ აუცილებლად ვაძლევდით. ეს შენობა ეკომიგრანტებისთვის გაკეთდა. რაიონში ჯერ ეკომიგრანტების პრობლემა უნდა გადავჭრათ და თუკი ამის მერე დაგვრჩება ბინები, რა თქმა უნდა, მივცემთ,” _ ამბობს დავითაძე.
ნაზიკო ბებოს შვილიშვილებს ბინის მიღების შანსი თითქმის არ აქვთ, რადგან სოციალურ სახლში მხოლოდ 53 ბინაა, შუახევში კი, სხვადასხვა კატეგორიის 100-მდე ეკომიგრანტი ოჯახი ცხოვრობს. არასრულწლოვან ბავშვებს მთავრობისაგან არც სხვა დახმარება ერგებათ. კანონში, ავადმყოფობის გამო მოძალადე მამის წინააღმდეგ არაფერია; თან, რომ უჩივლონ, “სოფელში რას იტყვიან”. ბავშვებს არც ფსიქოლოგიური დახმარების მიღება შეუძლიათ. მსგავსი დახმარების მიღება მუნიციპალიტეტში, უბრალოდ, შეუძლებელია.
