…მოსამართლეებისთვის მნიშვნელობა არ აქვს ვინმეს სახელს და გვარს. ერთი და იგივე გარემოებების საქმეებზე არ უნდა მოხდეს ისე, რომ ერთ შემთხვევაში გირაო იყოს გამოყენებული და 
მეორე შემთხვევაში _ პატიმრობა.
ასეთი რჩევა და პასუხი უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარისგან, კოტე კუბლაშვილისგან “გურია ნიუსმა” გირაოებთან დაკავშირებით დასმულ ამ კითხვაზე მიიღო:
_ ბატონო კოტე შერჩევით სამართალზე და გირაოზე საკმაოდ ვრცლად ისაუბრეთ და ჩემი კითხვაც სწორედ მაგას ეხება. წინა ხელისუფლებს დროსაც ძალიან ხშირად ვესწრებოდი სასამართლო პროცესებს, წლების განმავლობაში და ასეთ საქმეებზე კი არა, როგორზეც ახლა საუბრობთ, გაცილებით ნაკლები სიმძიმის დანაშაულზეც კი არ გამოიყენებოდა გირაო. მაგალითად, ძალიან ეჭვი მეპარება, რომ გეგა ქელბაქიანის მსგავს საქმეზე, როდესაც საუბარია ასეული მილიონობით გაფლანგვასა თუ თანხის მითვისებაზე, წინა ხელისუფლების დროს, ვინმე 150 000 იანი გირაოთი გამოეშვათ. ანუ, ეს რას ნიშნავს, სასამართლო ნამდვილად გაავისუფლდა პროკურატურის ზეწოლისგან თუ რაიმე სხვა ტენდენციასთან გვაქვს საქმე?
სწორედ ამ კითხვის პასუხად გვირჩია ბატონმა კოტემ ეჭვიანობისგან გათავისუფლება.
“ეჭვიანობის” პასუხად ჩვენს მკითხველს ერთი მოსამართლის, გიორგი ლონდარიძის ორი საქმე გვინდა გავაცნოთ.
ლევან თუმანიშვილი, იგივე “სტეპანიჩი“, იგივე “ლევონი”, ვანო მერაბიშვილის ბიძა (დედის ძმა) 2012 წლის 15 დეკემბერს დააკავეს. თუმანიშვილი “შპს “ტაოს” მფლობელი გახლდათ, რომლის საქმიანობა ხე-ტყის მოპოვება, პურის ცხობა, სამშენებლო და სხვა სამუშაოები იყო. სამართალდამცავების ინფორმაციით, 2007 წლიდან დღემდე, “ტაოს” მიერ უკანონოდ გაიჩეხა და განადგურდა ტყის დიდი მასივები ადიგენში. სქემა კი ასეთი იყო: ხე-ტყის შესყიდვა ვითომ ლიცენზიის მქონე ადგილობრივი მოსახლეობისგან ხდებოდა. სინამდვილეში, ისინი აზრზეც არ იყვნენ, რა ხე-ტყე იყიდა მათგან ლევან თუმანიშვილმა. უფრო მეტიც, 33 დაკითხულიდან არც ერთს არასოდეს მიუყიდია ხე-ტყე შპს “ტაოსთვის”. რაც მთავარია, გამოძიების ვერსიით, შესყიდვის დოკუმენტებზე ხელმოწერები გაყალბებული იყო.
მიუხედავად მტკიცებულებებისა და თუმანიშვილის ნაწილობრივ აღიარებისა, სასამართლომ არ გაითვალისწინა პროკურატურის შუამდგომლობა პატიმრობის შეფარდების შესახებ და 18 დეკემბერს, ვანო მერაბიშვილის ბიძა 50 000 ლარიანი გირაოს სანაცვლოდ გამოუშვეს.
სასამართლო პროცესზე განაცხადეს, რომ ლევან თუმანიშვილის ასაკი (66 წელი) და მუდმივი საცხოვრებელი ადგილის არსებობა მიუთითებს იმაზე, რომ ის არ დაემალება გამოძიებას. 50 000 ლარი თუმანიშვილის რამდენიმე წუთში გადაუხადეს და მერაბიშვილის ბიძის წინასწარი პატიმრობის ისტორიაც ამით დასრულდა.
მოსამართლე, რომელმაც ეს ვერდიქტი გამოიტანა, გიორგი ლონდარიძე გახლავთ ახალციხის სასამართლოდან. ლონდარიძემ პროკურატურის არც ის განცხადება გაითვალისწინა, რომ არ იყო გამორიცხული, თუმანიშვილის მიერ სახელმწიფოსთვის მიყენებული ზიანი მილიონამდე გაზრდილიყო.
საქმეში არსებული მასალების მიხედვით, ვანო მერაბიშვილის ბიძის მიერ ჩადენილი დანაშაული: ყალბი საკრედიტო ან საანგარიშსწორებო ბარათის დამზადება, გასაღება ან გამოყენება (სსკ-ს 210-ე მუხლის მეორე) ნაწილი ისჯება ჯარიმით ან თავისუფლების აღკვეთით ვადით ოთხიდან შვიდ წლამდე. ამას კიდევ ემატება სსკ-ს 303-ე მუხლის (ხე-ტყის უკანონო გაჩეხვა, რამაც გამოიწვია მნიშვნელოვანი ზიანი) პირველი ნაწილი და ისჯება ჯარიმით ან გამასწორებელი სამუშაოთი ვადით ერთ წლამდე ანდა თავისუფლების აღკვეთით ვადით სამ წლამდე. მიუხედავად ყველაფრისა, ვანო მერაბიშვილის ბიძა, ჯერჯერობით, თავისუფლებაზეა.
რაც შეეხება მოსამართლე გიორგი ლონდარიძეს, მის მიერ განხილულ საქმეებს….
2011 წლის 27 ოქტომბერს მოსამართლე ლონდარიძემ 71 წლის ქალბატონის, რ. მ-იანის აღმკვეთი ღონისძიების შეფარდების საკითხი განიხილა. მას ბრალად ედებოდა უკანონო შემოსავლის ლეგალიზაცია, რომელიც ისჯება ჯარიმით ან თავისუფლების აღკვეთით ვადით 3-იდან 6 წლამდე.
თუმცა, მაშინ, მოსამართლე ლონდარიძეს ვანო მერაბიშვილის ბიძაზე 5 წლით უფროსი ქალბატონის ასაკი არ გაუთვალისწინებია:
“სასამართლომ განიხილა შუამდგომლობა, მოისმინა მხარეთა განმარტებები, გაეცნო წარმოდგენილ მასალებს, შეამოწმა შუამდგომლობის დასაბუთებულობა და აღკვეთის ღონისძიების როგორც ფორმალური, (საპროცესო), ისე ფაქტობრივი საფუძვლები და მიიჩნია, რომ პროკურორის შუამდგომლობა უნდა დაკმაყოფილდეს და რ. მ-იანის მიმართ აღკვეთის ღონისძიების სახით გამოყენებული იქნას პატიმრობა.”
სამართლიანობა მოითხოვს აღინიშნოს, რომ ქალბატონი ადრე ნასამართლევი იყო და სასჯელიც მოხდილი ჰქონდა. თუმცა, მეორეს მხრივ, მას ლევან თუმანიშვილისგან განსხვავებით, არც დიდი შესაძლებლობები ჰქონდა, არც სხვა საცხოვრებელი ადგილი და არც გავლენიანი ოჯახის წევრები ჰყავდა, რომელთათვისაც მაისურაძეების ან სხვა გვარის ყალბი პასპორტებით საზღვრის გადაკვეთა არანაირ პრობლემას არ წარმოადგენდა.
სტატისტიკისთვის (თუ როგორ არ უყვარს მოსამართლე ლონდარიძეს გირაოები) მეორე მაგალითსაც მოვიყვანთ. 2011 წლის 18 ივნისს მან ტრანსპორტის მოძრაობის უსაფრთხოების ან ექსპლუატაციის წესის დარღვევის გამო თ. ზ-ძის აღმკვეთი ღონისძიების შეფარდების საკითხი განიხილა.
ჩადენილი დანაშაული ისჯება თავისუფლების აღკვეთით ვადით ოთხიდან ექვს წლამდე, თანამდებობის დაკავების ან საქმიანობის უფლების ჩამორთმევით ვადით სამ წლამდე.
აღნიშნულ საქმეზე, პროკურატურამ, ტრადიციულად, პატიმრობა მოითხოვა იმ მოტივით, რომ პასუხისმგებლობის მომლოდინე პირი მიმალვას შეეცდებოდა (სამოტივაციო ტექსტი ყველგან ერთი და იგივეა. ავტ).
ადოკატმა 30 000 ლარიანი გირაოთი ითხოვა თავისი დაცვის ქვეშ მყოფის გამოშვება და ამ მოთხოვნის გასამყარებლად, არაერთი მიზეზი ჩამოთვალა: დანაშაულის აღიარება, გამოძიებასთან თანამშრომლობა, რომ მას განზრახ არ ჩაუდენია დანაშაული და დაზარალებულებს მისი ციხეში ყოფნით მეტი ზიანი მიადგებოდათ, რადგან ის ვერ უზრუნველყოფდა მათ მოვლა-პატრონობას.
მიუხედავად ყველაფრისა, მოსამართლე გიორგი ლონდარიძემ ვერცერთი ფაქტი ვერ დაინახა ისეთი, რაც უზრუნველყოფდა ნაკლებად მკაცრი აღკვეთი ღონისძიების მიზანშეწონილობას და ზემოთ ნახსენები 71 წლის ქალბატონის მსგავსად, თ. ზ-საც პატიმრობა შეუფარდა.
ასეთი გახლავთ ახალციხის ერთი მოსამართლის და ვანო მერაბიშვილის ბიძის მაგალითზე განხილული ჩვენი “ეჭვიანობის” დამადასტურებელი რეალური ფაქტები და შერჩევითი ქართული მართლმსაჯულება…
