_ ბატონო თემურ, გამოვიდა თქვენი წიგნი _ “სიმღერით გამთბარი მიწა”, რომლის მიხედვითაც ფილმის გადაღებას აპირებთ.
_ ამჯერად არანაირი ფილმის გადასაღებად არ მცალია, მთლიანად ჩოხატაურის საქმეებით ვარ დაკავებული. თანაც ფილმის გადაღებას საკმაოდ სოლიდური თანხა სჭირდება. საერთოდ, ამ სცენარში I და II მსოფლიო ომის ვითარებაა აღწერილი, რომლის მთავარი გმირები არიან გურულები _ თეოფილე დარჩია და მისი შვილი თომა. რა თქმა უნდა, ფილმის გადაღების დიდი სურვილი მაქვს და ეს მაშინ მოხდება, როცა ამის შესაძლებლობა მომეცემა.
_ რა გეგმები გაქვთ ჩოხატაურში კულტურულ-საგანმანათლებლო დაწესებულებების განვითარებასთან დაკავშირებით?
_ ზოგადად, რაც არის გათვალისწინებული ჩვენი წინასაარჩევნო დაპირებებით, რა თქმა უნდა, ყველაფერი უნდა შესრულდეს. მე პარლამენტში განათლებისა და კულტურის კომიტეტის წევრი ვარ. ამჯერად ვმუშაობთ თეატრისა და კინოს კანონზე, რომლის მეშვეობით მნიშვნელოვანი ყურადღება დაეთმობა, როგორც სახელმწიფო, ასევე სახალხო თეატრების განვითარებას. რაც შეეხება ჩოხატაურს, იმისთვის, რომ გაცოცხლდეს ის, რაც ამ კუთხისთვის იყო პრიორიტეტი ოდითგანვე, ხელოვნების დარგებს ვგულისხმობ, უპირველესად, საჭირო და აუცილებელია კარგი კულტურის სახლი. ამ საკითხთან დაკავშირებით პროექტი და ხარჯთაღრიცხვა კულტურის სამინისტროში წარდგენილია და წინასწარი დადებითი პასუხებიც გვაქვს მიღებული. ეს შენობა იქნება ერთ-ერთი მძლავრი კულტურის კერა, რომელშიც სცენის გარდა, განთავსდება საგამოფენო დარბაზი, ბიბლიოთეკა, თეატრის მუზეუმი, სარეპეტიციო ოთახები ანსამბლებისთვის და სახალხო თეატრისთვის, საგრიმიოროები და ა.შ.
_ სოფლის მოსახლეობის დიდი სურვილია, აღდგეს კლუბები და ბიბლიოთეკები. მოგეხსებენათ, ახალგაზრდებისთვის როგორი დიდი მნიშვნელობა აქვს კულტურულ-საგანმანათლებლო ორგანიზაციებს. ბევრ სოფელში ჩაკვდა კულტურული ცხოვრება. დროულად უნდა მოგვარდეს ეს პრობლემები, რათა სოფელმა თავისი შემოქმედებითი შესაძლებლობები გამოავლინოს.
_ გეთანხმებით. დღეს სოფლის განვითარებას მნიშვნელოვანი ყურადღება ეთმობა და სოფლის ხელმძღვანელებმა უნდა წარმოადგინონ პროექტები, რომლებიც კულტურის სფეროს განვითარებასთანაც იქნება დაკავშირებული. ჩვენ ისე ნაყოფიერად უნდა ვიმუშაოთ, რომ ჩოხატაურიდან სხვადასხვა ქალაქებში წასული ახალგაზრდები მშობლიურ კუთხეს დაუბრუნდნენ. ეს შეიძლება უცებ არა, მაგრამ მჯერა, რომ აუცილებლად მოხდება. ჩოხატაურს ბევრი ნიჭიერი ადამიანი ჰყავს, რომლებმაც თავიანთი ნიჭი ამ რაიონის განვითარებას უნდა მოახმარონ.
_ მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან ბევრმა ნიჭიერმა ხელოვანმა ადამიანმა დატოვა ჩოხატაური, აქ მაინც გრძელდება შემოქმედებითი საქმიანობა…
_ დიახ, მე დავესწარი რამდენიმე ღონისძიებას კულტურის ცენტრთან არსებული ანსამბლების მონაწილეობით და ძალიან კმაყოფილი დავრჩი. ჩემთვის ცნობილია, თუ რა დიდი ტრადიციები გააჩნია ჩოხატაურის სახალხო თეატრს. ვიცი, რომ მის მუშაობას დადებითად აფასებდნენ ქართული სცენის კორიფეები. მიხარია, რომ თეატრი კვლავ ცდილობს საინტერესო სპექტაკლებით წარსდგეს მაყურებლის წინაშე. მე მომეცა საშუალება, მენახა ნაწყვეტი სპექტაკლიდან “მე ვხედავ მზეს”, რომელშიც მსახიობმა გოგი ცინცაძემ ფოსტალიონის როლი შეასრულა. გულწრფელად გითხრათ, შესრულების ასეთ მაღალ დონეს არ ველოდი. მისმა გმირმა ჩემზე წარუშლელი შთაბეჭდილება მოახდინა, საოცრად მართალი სახე შექმნა. არ მრცხვენოდა ჩემი ცრემლების, მეც სხვებთან ერთად ვტიროდი… ასევე შესანიშნავად შეასრულა ქიშვარდის როლი (ნ. დუმბაძე “სისხლის ძახილი”). გოგი ცინცაძე ჩემთვის აღმოჩენაა _ ეს იყო ნამდვილად ერთი მსახიობის თეატრი. თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ იგი ნებისმიერ სახელმწიფო თეატრს დაამშვენებდა. ჩოხატაური ოდითგანვე ცნობილი იყო ნიჭიერი ადამიანებით, არ ჩამოვთვლი თითოეულ მათგანს იმიტომ, რომ ეს ძალიან შორს წაგიყვანს. ვიტყვი მხოლოდ, რომ ჩოხატაური არა მხოლოდ წარსულით, არამედ მომავლითაც იამაყებს.
საერთოდ, მინდა იცოდეთ, ჩემო ძვირფასო ჩოხატაურელებო, რომ მთელი სულითა და გულით თქვენ გვერდით ვარ და მაქსიმალურად ვცდილობ, თითოეული დარგის განვითარებაში მნიშვნელოვანი წვლილი შევიტანო. ცოტა მოთმინებაა საჭირო. მერწმუნეთ, ყველაფერი კარგად იქნება.
