_ მოქმედი ჩემპიონის და სუპერთასის მფლობელ “ზესტაფონის” სათასო მარათონიდან გამოთიშვისა და თბილისის “დინამოსთან” ტოლ-სწორად თამაშის გარდა, თემურ ლორიას შეგირდებმა საჩემპიონატო მატჩებიც კარგად ჩაატარეს.
ლანჩხუთელთა რიგებში უკვე ბევრი ფეხბურთელი გამოირჩა კარგი თამაშით, მათ შორისაა ერეკლე კილაძე, რომელსაც დიდ მომავალს უწინასწარმეტყველებდნენ, თუმცა ტრავმებმა ძალიან გააწამეს. ამის მიუხედავად, 23 წლის მობურთალს ახლაც შეუძლია თავისი სიტყვა თქვას. ამჟამად მშობლიური “გურიას” ღირსებას იცავს და მიმდინარე წელს პირველი მატჩი თბილისის “დინამოსთან” სათასო მეოთხედფინალში ჩაატარა. მას არცთუ პატარა მისია დაევალა _ გუნდის ლიდერი ალეკო გოგობერიშვილი უნდა შეეცვალა. უნდა ითქვას, რომ ერეკლემ ჩინებულად დაიკავა გამოცდილი თანაგუნდელის ადგილი და თავის კარიერაში ერთ-ერთი გამორჩეული მატჩიც ჩაატარა.
ჩვენ ერეკლე კილაძეს ვესაუბრეთ:
_ ერეკლე, ვიცი, ბავშვობიდან გქონდა ფეხბურთის ნიჭი და სპეციალისტები შენში დიდ ტალანტს ხედავდნენ. რამ შეგიშალა ხელი უფრო დიდი ფეხბურთი გეთამაშა?
_ ამის მიზეზი სხვადასხვა იყო. მთავარი ის, რომ, როცა კარიერაში გადამწყვეტი ნაბიჯი უნდა გადამედგა, ტრავმებმა შემიშალეს ხელი. თუმცა, ხელი არ ჩამიქნევია და ვაპირებ, ის იმედები გავამართლო, რაც მწვრთნელებს ჩემს მიმართ ჰქონდათ.
_ საფეხბურთო ოჯახიდან ხარ, ალბათ, ამან იქონია გავლენა შენს არჩევანზე.
_ რა თქმა უნდა. მამაჩემი, გია კილაძე “გურიაში” თამაშობდა. ჩემს მშობლებს 7 წელი შვილი არ ეყოლათ და ხომ წარმოგიდგენიათ, ჩემი ძმის დაბადება რამხელა ბედნიერება იყო. ნიკუშა უკვე რამდენიმე წელია ფინეთში თამაშობს. სხვათა შორის, ცოტა ხანი მეც ვიყავი იქ ჩასული და ერთ გუნდში ვთამაშობდით.
ჯერ კიდევ სამი წლის ვიყავი, როცა მამამ ფეხბურთზე შემიყვანა. ცუდი დრო იყო, გაჭირვება, ბურთები ძნელად იშოვებოდა. მამა ფიშკების ნაცვლად აგურებს დააწყობდა და თვითონ გვავარჯიშებდა. ორი წლის შემდეგ “ნორჩ დინამოელში” მიმიყვანა, თამაზ სამხარაძესთან, რომელიც ახლა “დინამოში” მუშაობს. არაჩვეულებრივი მწვრთნელი და ბრწყინვალე ადამიანია. ჯერ კაცობა და ადამიანობა გვასწავლა, მერე იყო ფეხბურთი. მახსოვს, როცა მასთან მივედი, გუნდში იყო გადასახადი, ამის საშუალება კი ჩემს ოჯახს არ ჰქონდა. ბატონი თამაზი მივიდა დირექტორთან და თხოვა, გადასახადი მოეხსნათ ჩემთვის. მეც სულ ვცდილობდი, ვარჯიშზე არ დამეგვიანა, უმიზეზოდ არასდროს გამიცდენია. არ დამავიწყდება წვიმაში, ქარში თუ როგორ დაგვყვებოდა მამა. მთელი პლეხანოვი გვცნობდა, მამა გზაში თეორიულად გვამზადებდა. პარალელურად, მამიდამ ცეკვაზე შემიყვანა სუხიშვილების სტუდიაში, მსუქანი ვიყავი და დამცინოდნენ, ცალ ხელში ხაჭაპური მეჭირა და მეორეში _ ლიმონათი. ცეკვა გამომადგა _ წონაში დავიკელი და რადგან ჩემთვის მთავარი ფეხბურთი იყო, ცეკვას მალევე დავემშვიდობე.
_ შემდეგ როგორ წარიმართა შენი კარიერა?
_ როცა ჩემი პირველი მწვრთნელი “ავაზაში” გადავიდა, მთელი გუნდი წაგვიყვანა. ერთხელაც პრინციპული მატჩი გვქონდა, შანსი გამოვიყენე და “დინამოში” აღმოვჩნდი. შემდეგ კარგი სეზონი ჩავატარე თბილისის “ლოკომოტივში”, რის შემდეგაც უკრაინაში გადასვლის შანსი გამიჩნდა, კერძოდ კი ოდესის “ჩერნომორეცი” მეპატიჟებოდა, მაგრამ რიგი მიზეზების გამო, მოლაპარაკება ჩაიშალა. შემდეგ კობა კობიაშვილმა, რომელიც ჩემი დიდი გულშემატკივარია, “ჩიხურაში” წამიყვანა, მერე იყო “ორბები”. სხვათა შორის, ჩემი მწვრთნელი გახლდათ დღევანდელი პარლამენტარი, “გურიის” ლეგენდარული კაპიტანი თემურ ჩხაიძე. მას და გიგლა იმნაძეს ძალიან ვემადლიერები, მათგან ბევრი ვისწავლე. ასევე დიდი ამაგი აქვთ ჩემზე იმ დიდი “გურიის” კიდევ ერთ წევრს _ მერაბ თევზაძეს და კობა მჟავანაძეს. ფინეთის გარდა, უკრაინაშიც ვიყავი _ ლუგანსკის “ზარიაში”. შემდეგ იყო “გაგრა” და “სპარტაკი”…
_ შენი ოჯახი გაგრაში ცხოვრობდა და “გაგრა” შენთვის ჩვეულებრივი გუნდი არ იქნება…
_ გეთანხმები. გაგრაში დავიბადე. ჩემი დიდი ოცნებაა, ვნახო ის სილამაზე, რასაც მშობლები მიყვებიან. მამა ბოლომდე იბრძოდა სოხუმში, ასეულის უფროსი იყო. რამდენჯერმე დაგვირეკეს, თითქოს მამა დაიღუპა. დედამ მძიმე პერიოდი გადაიტანა _ მამა მოუკლეს. ჩვენს სახლში ახლა აფხაზები ცხოვრობენ. ვოცნებობ იმ დროზე, როცა საქართველო გამთლიანდება და ჩვენს ჩემპიონატში ჩაერთვებიან “ცხუმი”, “გაგრა”, “მზიური” და სხვები.
_ “გურიაში” ბოლო ერთ წელიწადში ორჯერ მიხვედი.
_ როცა პირველად ლანჩხუთში ჩავედი, მამამ მითხრა _ ახლა შენ ორმაგი პასუხისმგებლობა გეკისრება _ როგორც ლანჩხუთელს და როგორც ჩასულსო. სამწუხაროდ, მაშინ შანსი არ მომეცა და ვემადლიერები გია გურულს, რომელმაც ბათუმის “დინამოში” გადამიყვანა. ტრავმამ ამჯერადაც შემიშალა ხელი, მაგრამ რამდენიმე კარგ შეხვედრაში მივიღე მონაწილეობა.
_ ერეკლე, “გურიაში” დაბრუნებულმა პირველი თამაში “დინამოსთან” ჩაატარე და მიუხედავად იმისა, რომ ტრავმა ახალმორჩენილი გქონდა, თავი კარგად წარმოაჩინე.
_ ძალიან სასიამოვნოა, პირველმა თამაში “დინამოსთან” რომ მომიწია და კარგი დებიუტიც გამომივიდა. რაიმე შიში და კომპლექსი არ მქონია, რადგან “დინამოსთან” აქამდეც არაერთხელ მითამაშია. უბრალოდ, ეს იყო ჩემი შანსი, რომელიც უნდა გამომეყენებინა. ვფიქრობ, ეს მოვახერხე. რაც მთავარია, მთელმა გუნდმა კარგად ითამაშა და მაყურებელი გავახარეთ. პატარა საქმე ხომ არ იყო, 5 ათასი გულშემატკივარი პირველიდან ბოლო წუთამდე მხურვალედ გვქომაგობდა. ბიჭები ვამბობთ, რომ იმ დღეს 5 018 კაცი ერთად ვიბრძოდით.
_ რას ელი განმეორებითი მატჩისგან?
_ ვთვლი, რომ ორივე გუნდს აქვს შემდეგ ეტაპზე გასვლის ამბიცია და შანსიც. რაიმეს დათმობას არ ვაპირებთ, ჩვენ დავამტკიცეთ, რომ “დინამოს” დარ გუნდებთანაც შეგვიძლია თამაში. როცა თასიდან გამოთიშავ მოქმედ ჩემპიონს და თანაბრად ეთამაშები ამ დროისთვის საუკეთესო გუნდს, აქ შემთხვევითობაზე ლაპარაკი ზედმეტია. ეს არ ნიშნავს, რომ “თავში აგვივარდა”, ან რაიმე მსგავსი. “დინამო” ფავორიტია, თუმცა უშანსოდ არ ვართ _ გოლი გვინდა, რომელიც თამაშს ინტრიგას შესძენს!
_ საუმაღლესლიგო შანსები გაცილებით მაღალი გაქვთ…
_ აქ თითქმის გადაწყვეტილია _ გაისად უმაღლესში უნდა ვითამაშოთ. კარგი გუნდი გვყავს, დიდია კონკურენცია, ყველას უნდა თამაში. მეც კიდევ მაქვს დასამტკიცებელი და ვეცდები, ყველა მატჩი წინაზე უკეთ ჩავატარო.
